Για την αρμονική μας συνύπαρξη !

Σεπτεμβρίου 7, 2008

Γεια σας!

english, español, български, Беларуская, català, česky, српски, cymraeg, dansk, deutsch, eesti, ελληνικά, français, gaeilge, indonesian,  íslenska, italiano, kiswahili, latviešu, lietuvių, magyar, nederlands, norsk, philippine, polski, português, русский, shqip, svenska, türkçe, हिन्दी, 中文, 日本語, فارسی , العربية : >>> here.
Ακολουθούν:

1.  Συνοπτικό Χρονολόγιο της συκοφαντημένης αρχαίας ελληνικής φιλειρηνικής-αμυντικής ιστορίας,

2. Η ‘απολογία’-ομολογία τού πολυδιαφημισμένου διεφθαρμένου Σωκράτη, οπαδού τού ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ που έκαναν οι άπληστοι, ειλωτόφονοι έφοροι («5.000 τάλαντα πήραν από τους  Πέρσες»: Ισοκράτη, Περί ειρήνης, 8.97…  Άλλωστε, η γνωστή φράση τού Ισοκράτη για το ότι από τότε Έλληνες διεθνώς θεωρούνται όσοι έχουν ελληνική παιδεία, συμπεριφορά, εννοεί τη ΘΑΡΡΑΛΕΑ, αμεσοδημοκρατική, ΑΜΥΝΑ – αντίσταση στους εγωμανείς μοναρχικούς «εκλεκτούς»)

3. Αποσπάσματα από το μίσος τού λιποτάκτη στρατηγού Θουκυδίδη, βεντέτας των «εκλεκτών»,

4. Παρουσίαση του Συμφιλιωτικού ΕΝΙΑΙΟΥ ψηφοδελτίου για τις εκλογές που εφαρμόζουν αμέτρητοι σύλλογοι και η Ελβετική αμεσοδημοκρατική Συνομοσπονδία,

5. των διασκεδαστικών Κληρωτών ομάδων και αλλαγών από ομάδα σε ομάδα και

6. άλλων θεραπευτικών αντιμετωπίσεων της εγωμανίας

7. Αποσπάσματα από το μίσος των μοναρχικών κατά των δημοκρατικών Σαλαμινομάχων και των άξιων παιδιών τους


«Οι πόλεμοι [δηλ. οι οργανωμένες επιθέσεις ορισμένων θολωμένων λόγω συσσώρευσης εντάσεων μετά την εμφάνιση του ανεξέλεγκτου υπερπληθυσμού, στμ] άρχισαν πριν από ~6.500 χρόνια.
Το δήθεν «εφιαλτικό παρελθόν», όπου ο Χομπς θεωρούσε ότι οι άνθρωποι ζούσαν με συνεχή φόβο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ. Οι αφοβικές, μη ιεραρχικές [αντιαυταρχικές] κοινωνίες δείχνουν μια έντονη τάση για επίλυση των συγκρούσεων.
«Δίνουν μεγάλη έμφαση στην εγκαθίδρυση συνεργατικής, κοινοτικής ηθικής, γενναιοδωρίας και καλής θέλησης. Γίνονται συνεχείς προσπάθειες για τη διατήρηση σχέσεων «θετικής» ειρήνης [όχι απλά μεσοδιαστημάτων σε εχθροπραξίες] με τις γειτονικές ομάδες και με συνδυασμό επαρκούς ξεκούρασης, γάμων και συγγενικών σχέσεων, υιοθεσιών, επισκέψεων, ανταλλαγής δώρων και γιορτινών συναντήσεων με τραγούδια και χορούς. Έτσι προκύπτουν ειρηνοποιοί θεσμοί. Η πρωταρχική προδιάθεση των ανθρώπων για ειρήνη προμηνύει το μέλλον μας».
Raymond Kelly, Prof. at the University of Michigan, http://www.press.umich.edu/titleDetailDesc.do?id=11589

Καθόλου «σκοτεινός», λοιπόν, ο Ηράκλειτος˙ μάλλον πολύ διαφωτιστικός, γι΄αυτό λογοκριμένος:
«πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους», και σε απόδοση ταιριαστή στα σημερινά: «(ο εθισμός στο φόβο και τον εκφοβισμό=πτοείν, από το οποίο ξεκινά –όπως εννοούσαν αρχικά, ο επιθετικός πτόλεμος>) πόλεμος είναι η αιτία και ο κυρίαρχος των παρακάτω: άλλους έκανε να παριστάνουν τους θεούς, άλλους ανέδειξε ανθρώπινους, άλλους έκανε υποτακτικούς, άλλους άφοβους».

Στην ανθρώπινη ευημερία δεν προσφέρουν οι θολωμένοι στην αυτο-καταστροφική επιθετικότητα «ανώτεροι» «εκλεκτοί», αλλά οι ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟΙ ΘΑΡΡΑΛΕΟΙ λαοί αλληλοβοήθειας.

Οι διάσημοι αρχαίοι νομοθέτες Σόλωνας, Λυκούργος, Κλεισθένης, τότε υμνούνταν γιατί ημέρεψαν τους μοναρχικούς με ανάδειξη των διαφόρων υπευθύνων όχι με φατρίες, αλλά από ΕΝΑΝ ενιαίο κατάλογο, δηλαδή με αυτό που λέμε σήμερα ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο! ΔΕΙΤΕ και στο τέλος τής σελίδας.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ
της ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ,
των ΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΩΝ ΑΦΟΒΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΩΝΩΝ
και οι ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ τής ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

τώρα που τελειώνει το πετρέλαιο και η εξουσία των αρχομανών

«Ευτυχισμένοι είναι οι θαρραλέοι» (εύδαιμον το ελεύθερον και ελεύθερον το εύψυχον),
«Όταν αλληλοβοηθιόμαστε, ευημερούμε όλοι και βρίσκουμε συμπαράσταση στις δυσκολίες, ενώ όταν ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του, τότε καταστρεφόμαστε» (Θ. Β 43, 60): Περικλής
«Η αρχομανία είναι αρρώστια, οι συλλογικές αποφάσεις φέρνουν την υγεία«: Αλκμέωνας ο Κροτωνιάτης.

Βλ. και τον συμφιλιωτικό ύμνο τού Χρ. Ρήγα: «Η Δημοκρατία τού Εφιάλτη» (Σοφωνίου), εδώ.
60.000 χρόνια Πριν από Σήμερα (ΠΣ)
Συνεχιστές του ειρηνικού Πετραλώνειου πολιτισμού: Ειρηνικές κοινότητες σπηλαίων Θεόπετρας Θεσσαλίας, Απηδήματος Μάνης, Χανίων, Σαρακατσάνων, Κύπρου κ.ά.
10.000 ΠΣ
Μόλις λήγει η τελευταία περίοδος παγετώνων (όλα τα ευρήματα, όπως οι σπηλαιογραφίες, παντού ΧΩΡΙΣ συγκρούσεις ως τότε -Raymond Kelly Απόλεμες κοινωνίες και η αρχή τού πολέμου, Πανεπιστήμιο Μίτσιγκαν University of Michigan Warless societies and the origin of war- www.press.umich.edu/titleDetailDesc.do?id=11589) και ανεβαίνει η στάθμη του Αιγαίου, πρασινίζουν οι έρημοι, αλλά νέες ψυχρές-ξηρές περίοδοι πριν από 6.000 χρόνια, ξαναερημώνουν τη Σαχάρα και την Κ. Ασία: στη Μ. Ανατολή ο εκεί πρωτοεμφανιζόμενος υπερπληθυσμός φέρνει συνεχείς εντάσεις, εθισμό πολλών στο μίσος και τη βία: αρχίζει η τραγική επιδημία των πολέμων (από το πτοούν=τρομοκρατούν>πτόλεμοι), που απειλεί πια την ανθρωπότητα…

Eλπίδα η (Άμεση) Δημοκρατία των συλλογικών αποφάσεων, που αναπτύχθηκε, λόγω ήπιων γεωκλιματικών συνθηκών, πρώτα στη φιλειρηνική Ελλάδα ήδη από τα χρόνια εκείνα: απολιθωμένο οστό γυναίκας ~70 ετών στα Γιούρα Αλοννήσου – αναπτυγμένη ναυσιπλοϊα.
8.000 ΠΣ
Αλφαβητικά σύμβολα στη Φλώρινα και το Δισπηλιό
5.000 ΠΣ
Πολιόχνη Λήμνου: η αρχαιότερη νεολιθική ειρηνική συγκροτημένη πόλη με χώρο συνέλευσης των πολιτών.
4.000 ΠΣ
Οι αρχαιότερες πυραμίδες (πυρός=σπόρος σιτηρών + αμίς=δοχείο), δημόσιες σιταποθήκες στη Ν. Ελλάδα, λόγω τέλους αυτάρκειας. Αρχίζουν πόλεμοι από τους επιθετικούς Αχαιούς.

1544

Η πλειοψηφία των ενηλίκων κατοίκων της Αττικής, άνδρες και γυναίκες, αποφασίζουν να ονομάσουν τη φιλειρηνική αμυντική συνομοσπονδία των συνεργαζόμενων χωριών τους Αθήναι (ποτέ δεν την έκαναν υπερπληθυσμιακή βαβυλώνα), από το όνομα της τιμώμενης προγόνου-‘θεάς’ της Αφοβίας Αθηνάς. Ο αρχομανής Κέκροπας με τους ομοίους του απαγορεύει βίαια τη συμμετοχή των γυναικών στην αιφνιδιασμένη συνελεύση, ενώ στη Μικρασία το -1370 οι εξάδερφοι Χετταίοι επιτίθενται σε δημοκρατικές ελληνικές πόλεις.

1229-1200

Ο γενναίος Θησέας επιστρέφοντας από την Κρήτη παραιτείται από βασιλιάς, οργανώνει τη δημοκρατική συνδιοίκηση (συνοικισμό) της Αττικής με ισοτιμία όλων των οπλιτών-πολιτών και γι΄αυτό τιμάται από τότε. Άθλος = κατόρθωμα για το κοινό καλό, παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, και η άσκηση σ΄αυτό=άθλημα.

1184-74

ΜΗΝΙΝ= η ΜΑΝΙΑ του Αχιλλέα (Ιλοιάδα, Α1) και λοιπών ανανούριστων Μυκηναίων/Αχαιών και των ξαδερφών τους Τρώων, ήταν η αιτία να χαθούν ΜΥΡΙΑΔΕΣ…Τρωικός πόλεμος μεταξύ αρχομανών, που έχουν παρασύρει μαζί τους πολλούς φτωχούς, οδηγεί στην κατάλυση των βασιλείων τους από τις κατά τόπους συνελεύσεις που προσπαθούν να αμυνθούν στους νέους ντόπιους πολεμομανείς όπου εμφανίζονται.
9ος αι.
Τουλάχιστο από τότε έχουν απλοποιηθεί τα συλλαβογράμματα ως φωνητική γραφή (ιωνικό αλφάβητο, χαλκιδικό-το σημερινό διεθνές), για να ενημερώνονται οι πολίτες πριν από τη Γενική Συνέλευσή τους, την Εκκλησία τού Δήμου (ΕτΔ). Παράλληλα
~884

Ίφιτος, Λυκούργος και Κλεισθένης αναδιοργανώνουν αρχαιότερες συναντήσεις δημοκρατικής συνεργασίας και αθλητικής άμιλλας, τους Ολυμπιακούς αγώνες, όπου δε συμμετέχουν Έλληνες από τυραννικά καθεστώτα.
621
Ο Δράκοντας στην Αθήνα προτείνει και γίνεται δεκτό η επιτροπή που θα προετοιμάζει τα κείμενα των νόμων για να αποφασίζει η Εκκλησία τού Δήμου, να αποτελείται από 401 μη διαπλεκόμενους κληρωτούς βουλευτές μονοετούς θητείας από ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ.
Αριστοτέλη Πολιτικά,1294β: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΝ ΤΟ ΚΛΗΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ, ΤΟ Δ΄ΑΙΡΕΤΑΣ (οι εκλογές) ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΝ. Αυτή είναι η αποσιωπημένη δημοκρατική λύση για την πρόληψη και αντιμετώπιση των συγκρούσεων : ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ και ΚΛΗΡΩΤΑ-ΜΟΝΟΕΤΗ-ΑΝΑΚΛΗΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ! ΠΟΙΟΙ ‘ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ’ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ;
594
Ο Σόλωνας στην Αθήνα προτείνει και γίνεται δεκτό να συμμετέχουν στην Εκκλησία τού Δήμου όλοι όσοι δέχονται να υπηρετούν την άμυνα, Αθηναίοι και ξένοι, αυτοαπασχολούμενοι και υπάλληλοι(=δούλοι, κάποιων εύπορων ή της πόλης), σύνολο 30.800 πολίτες. Όλα τα όργανα λογοδοτούν συνεχώς και οι ποινές, στις σπάνιες περιπτώσεις δειλίας και ενοχής, είναι, μετά από δημόσια δίκη, μεγάλα πρόστιμα, δήμευση περιουσίας κλπ. Αντίθετα οι αυτοαποκαλούμενοι ‘εκλεκτοί’ τύραννοι πληρώνουν τους προδότες και δολοφονούν χωρίς δίκη από την κοινότητα, τους πιο θαρραλέους (Αριστοτέλη Πολιτικά, 1313β)
580
Βίαιοι αρχομανείς συνωμοτούν στην Αθήνα και καταργούν συλλογικές αποφάσεις-κληρωτά όργανα, επιβάλλουν εκλογές ανάμεσά τους.
561-527
Ο τύραννος Πεισίστρατος και οι συμμοχθηροί αφοπλίζουν με δόλο τούς πολίτες
540
Οι Φωκαείς της Κορσικής νικούν τους επιτιθέμενους Καρχηδόνιους.
508
Οι δημοκρατικοί με τον Κλεισθένη αποκαθιστούν στην Αθήνα τις πανάρχαιες, αρμονικές συλλογικές αποφάσεις, αρχίζοντας από τους οπλίτες-πολίτες με προοπτική να το επεκτείνουν παντού. Γι΄ αυτό ξανακάνουν ισότιμους πολίτες και δούλους – υπαλλήλους των αρχομανών, και μη διαπλεκόμενα μονοετή όργανα, τα περισσότερα κληρωτά. Ο τύραννος Ιππίας καταφεύγει στους Πέρσες. Στην Αθηνα και κάθε δημοκρατική πόλη δεν υπάρχει μυστική διπλωματία: όλα τα σημαντικά θέματα συζητιούνται άφοβα και δημόσια.
499-494
Δημοκρατική επανάσταση στην Ιωνία κατά των από το -550 εισβολέων Περσών σκοταδιστών (εθισμένων στο φόβο ανανούριστων – αρχομανών = βαρβάρων με μανία καταδίωξης και καταστροφής) μοναρχών.
492
Β΄ περσική εκστρατεία κατά των δημοκρατικών Ελλήνων τής Χερσονήσου. Καταστροφή τού εχθρικού στόλου από τρικυμία στον Άθω.
490-482
Ο Αριστείδης επί οκτώ χρόνια αντιδρά στενοκέφαλα στη δημιουργία αμυντικού στόλου, πράγμα για το οποίο αργότερα μετανιώνει δημόσια, και εξορίζεται. Έτσι προλαβαίνει να υλοποιηθεί η πρόταση Θεμιστοκλή – δημοκρατικών για την κατασκευή μόλις 200 τριήρεων με χρήματα από το ασήμι τού Λαυρίου, όπου η ποινή για ενδεχόμενα ατυχήματα είναι θάνατος.
480
Δ΄ περσοφοινικοκαρχηδονιακή εκστρατεία κατά Ελλήνων. Ηττώνται σε ναυμαχία στο Αρτεμίσιο, ανακόπτονται από τον γενναίο Λεωνίδα, εγκαταλειμμένο από τους μοχθηρούς εφόρους τής Σπάρτης (βλ. 479, 474, 447, 434, 430, 414, 404, 403), με τους 300 τής φρουράς του, τον Δημόφιλο με 700 Θεσπιείς, 2100 Μεσσήνιους, 500 Τεγεάτες, 500 Μαντινείς, 120 Ορχομένιους Αρκαδίας, 1000 άλλους Αρκάδες, 400 Κορίνθιους, 200 Φλειάσιους στις Θερμοπύλες (όπου πρέπει να φτιαχτεί επιπλέον μνημείο! – Ηρόδ. Ζ’  Πολύμνια 202-205).
Καταναυμαχούνται οι 1.000.000 Περσοφοίνικες στη Σαλαμίνα – το αποσιωπημένο επίγραμμα: Ενθάδε φοινίσσας νήας και Πέρσας ελόντες και Μήδους, ιεράν Ελλάδα ρυσόμεθα! – (όπου ο αθηναϊκός Δήμος έχει ξανακάνει στρατηγό τον μετανοημένο Αριστείδη) και οι 500.000 Καρχηδόνιοι στην Ιμέρα τής Σικελίας. Νέα, αποσιωπημένη όπως όλες, πολιτογράφηση δούλων, μετοίκων Αθήνας, που την υπερασπίζονται ΕΜΠΡΑΚΤΑ!
479
Νέες ελληνικές νίκες σε Πλαταιές – Μυκάλη. Πόλεις Ιωνίας στην Πανελλήνια Δημοκρατική Αντιτυραννική Συμμαχία. Με πρόταση Θεμιστοκλή, πρώτοι συντονι-στές, για να ασκηθούν στην αρμονική συνεργασία, οι μισαλλόδοξοι έφοροι, που ΕΒΑΖΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ-ΥΠΟΤΑΓΗ… (βλ. Ξεν. Λακ. Πολ. 4)
478
Οι σύμμαχοι αφαιρούν από τους αποτυχημένους εφόρους τον συντονισμό και τον αναθέτουν στους Αθηναίους που, με τις ελάχιστες συνδρομές (που πλήρωναν μόνο οι πλούσιοι για να συντηρούνται οιοικογένειες των φτωχών κωπηλατών) συντηρούσαν τον στόλο και με αυταπάρνηση κωπηλατούσαν 8 μήνες το χρόνο ως τα 60 τους για την πανανθρώπινη ασφάλεια και ευημερία. Γενοκτονήθηκαν και συκοφαντούνται συνεχώς από τους θολωμένους, ανασφαλείς, διανοούμενους αυλοκόλακες κυρίως. Ως πότε άραγε θα πριονίζουν τη συλλογική ευημερία; Θεμιστόκλεια τείχη στην Αθήνα για προστασία από νέες απειλές- θυμώνουν οι έφοροι…
476
Απελευθέρωση Κύπρου από Αθηναίους. Οι έφοροι, που προτείνουν μετανάστευση Μικρασιατών στην Ελλάδα, με Ανταλκίδα την παρέδωσαν σε έναν αιώνα…
474
Έφοροι κατά του Παυσανία στη Σπάρτη επειδή σχεδίαζε με τον Θεμιστοκλή την απελευθέρωση των Μεσσηνίων ειλώτων, αντί την καθημερινή εξολόθρευσή τους με την Κρυπτεία.
470
Καταδίωξη του Θεμιστοκλή από τους αχάριστους Αριστείδη-Κίμωνα.
465
Διπλή νίκη Αθηναίων κατά Περσών σε θάλασσα και στεριά: στον Ευρυμέδοντα.
464
Αποστασία αρχομανών Θάσου από την Παν. Δημ. Συμμαχία. Σφάζουν Αθηναίους. Σεισμός στη Λακωνία – Γ΄ εξέγερση Μεσσηνίων ειλώτων. Ο αρχομανής Κίμων εναντίον τους με ομοϊδεάτες του.

462

Ο δημοκρατικός Εφιάλτης Σοφωνίου με τον Αρχέστρατο στην Αθήνα, εισηγούνται και πετυχαίνουν τον περιορισμό τής εξουσίας τού Άρειου Πάγου και την πραγματική έναρξη της μη αντιπροσωπευτικής, άμεσης Δημοκρατίας με το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ,  που ΕΜΨΥΧΩΝΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ τις κοινωνίες!
460
Οι Αθηναίοι στέλνουν βοήθεια 250 τριήρεις στην εξεγερμένη Αίγυπτο, για να εκβάλουν οριστικά τους πολεμοκάπηλους από τη Μεσόγειο. Οι Πέρσες ζητούν από τους ομοϊδεάτες τους εφόρους να χτυπήσουν Αθήνα, και αυτοί το αναβάλλουν λόγω της επανάστασης των ειλώτων… Διώχνουν επίσης τους μοναρχικούς τού Κίμωνα, ΤΡΕΜΟΝΤΑΣ μήπως, μετά από την κατάλυση της δικτατορίας των αρεοπαγιτών στην Αθήνα,  …μερικοί εκδημοκρατισμένοι μοναρχικοί επηρεάσουν  είλωτες και Λακεδαιμόνιους!…
457
Αρχομανείς δολοφονούν τον δημοκρατικό Εφιάλτη Σοφωνίου στην Αθήνα, αλλά δεν μπορούν πια να σταματήσουν την πορεία προς την αποκορύφωση του ΧΡΥΣΟΥ ΑΙΩΝΑ του ΘΑΡΡΟΥΣ !
456
Καταστολή εξέγερσης ειλώτων στη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι χάνουν το στόλο τους στην Αίγυπτο, και, αποφασισμένοι να αμυνθούν μέχρι θανάτου, πολλοί δεν επιστρέφουν…
454
Η Αχαΐα στην Π.Δ. Συμμαχία, η οποία με πρόταση μάλιστα των μοναρχικών τής Σάμου, αποφασίζει ομόφωνα και μεταφέρει για λόγους ασφαλείας (έλλειψη στόλου) το ταμείο της στην Αθήνα.
452
Αθηναίοι με Ηρόδοτο, Ιππόδαμο, Πρωταγόρα, Αναξαγόρα και άλλους Έλληνες ιδρύουν πανελλήνιους Θουρίους για ενότητα Ιταλιωτών Ελλήνων.
451
Πενταετείς σπονδές εκεχειρίας εφόρων -Αθήνας.
449
Οι Αθηναίοι νικούν Πέρσες στη Σαλαμίνα τής Κύπρου.
447
Μετά την υπονόμευση από τους εφόρους τής πρότασης των Αθηναίων με Περικλή για Μεσογειοευξείνιο Δημοκρατική Συνομοσπονδία, η Συμμαχία αποφασίζει, ενόψει απειλής γενοκτονίας της, την οικοδόμηση παντού μνημείων-παρακαταθηκών τής Αμεσης Δημοκρατίας-αφοβίας,π.χ ο ‘Παρθενώνας’-ναός Αθηνάς-Δημοκρατίας.
445
Συμφωνία για 30ετή ειρήνη Αθήνας-Σπάρτης. Αποδοχή τής αθηναϊκής δημοκρατικής ειρήνης από την περσική μοναρχία στα Σούσα. Οι Περσοφοίνικες υπέγραψαν ικετεύοντας ότι δεν θα πλησιάζουν σε απόσταση μικρότερη των τριών ημερών τα μικρασιατικά παράλια, δηλ. όχι δυτικότερα από κέντρο Μικρασίας!
443
Τελειώνουν τα Μακρά Τείχη στην Αθήνα. Όταν αιχμαλωτίζονται αθηναϊκά, δημοκρατικά πληρώματα από σατραπολάτρες σφάζονται επιτόπου, λ.χ στην Ιστιαία.
439
Ν. Αιγαίο: Απομακρύνεται φοινικικός στόλος, καλεσμένος από αρχομανείς.
438
Αποπεράτωση Παρθενώνα-παρακαταθήκης άμεσης δημοκρατίας- ΘΑΡΡΟΥΣ.
434
Άκτιο: Κερκυραίοι νικούν Κορίνθιους αρχομανείς. Συμμαχία Κερκυραίων-Αθηναίων, Ρηγίων-Αθηναίων.

ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΔΗΜΟΥ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ
ΒΙΒΛΙΟ Β’ , 67. Σύλληψη αρχομανών πρέσβεων που πήγαιναν στην Περσία στην αρχή του πολέμου – σημ. ακολούθησαν άλλες 10 φορές, ώσπου, με τα 5.000 τάλαντα που πήραν από τους Πέρσες (Ισοκράτη, Περί Ειρήνης, 8,97), να φτιάξουν στόλο για τη διάλυση της Ελλάδας που πέτυχαν….
Προς το τέλος του καλοκαιριού, ο Κορίνθιος Αριστέας, οι πρέσβεις των Λακεδαιμονίων Ανήριστος, Νικόλαος και Πρατόδαμος, ο Τεγεάτης Τιμαγόρας και ο Αργείος Πόλλις, ο τελευταίος αυτός χωρίς καμία επίσημη εντολή, πήγαιναν δια ξηράς στην Ασία, για να προσπαθήσουν να πείσουν τον Πέρση βασιλιά να συνδράμει τους Πελοποννήσιους [οι περισσότεροι Πελοποννήσιοι ήταν πάντα κατά των επεκτατικών ειλωτόφονων εφόρων, που ξεκίνησαν κι αυτόν τον πόλεμο, άρα τους αδικεί ο δόλος του πολυδιαφημισμένου και διχαστικού συκοφάντη Θουκυδίδη…] , όχι μόνο χρηματικά, αλλά και με άμεση συμμετοχή στον πόλεμο.
Κατά την πορεία τους, πέρασαν πρώτα από το Σιτάλκη, γιό του Τήρεω, στη Θράκη επιδιώκοντας να τον πείσουν, αν μπορέσουν, ν’ αποσπαστεί από την συμμαχία των Αθηναίων [πάλι με το γνωστό του δόλο ο Θουκυδίδης παρουσιάζει με λάθος όνομα τη Δηλιακή Πανελλήνια Δημοκρατική Συμμαχία] και να στείλει στρατό προς βοήθεια τής [μετά από πραξικόπημα των προδοτών μοναρχικών… Αλήθεια μήπως οι σημερινοί υποστηρικτές του προπαγανδίζουν έτσι τη διάλυση κάθε φιλειρηνικού κράτους; Και πώς θα τους φαινόταν αν οι οποιοιδήποτε επιτιθέμενοι σκότωναν πρώτα τους προδότες, όπως λ.χ. έκαναν οι Ναζί;] Ποτείδαιας, την οποία εξακολουθούσε να πολιορκεί Αθηναϊκός στρατός, και συγχρόνως, συμφώνα με το σχέδιό τους, να διαπλεύσουν με την βοήθειά του τον Ελλήσποντο και να πάνε στον Φαρνάκη, γιό του Φαρνάβαζου, ο οποίος ήταν βέβαιοι ότι θα τους έδινε τα μέσα να μεταβούν προς το βασιλιά του.
Αλλά οι πρέσβεις των Αθηναίων, Λέαρχος, γιός του Καλλίμαχου, και Αμεινιάδης, γιός του Φιλήμονα, οι οποίοι έτυχε να βρίσκονται τότε στην αυλή του Σιτάλκη, παρακίνησαν τον γιό του Σάδοκο, ο οποίος είχε γίνει Αθηναίος πολίτης, να παραδώσει σ’ αυτούς τους εν λόγω άνδρες, για να μην πάνε στον βασιλιά και βλάψουν, όσον εξαρτιόταν από αυτούς, τη θετή του πατρίδα. Ο Σάδοκος πείστηκε, και με το απόσπασμα, που έστειλε για να συνοδεύσει τον Λέαρχο και τον Αμεινιάδη, ενώ αυτοί πηγαιναν μέσω Θράκης προς το πλοίο, με το οποίο επρόκειτο να περάσουν τον Ελλήσποντο, τους συνέλαβε πριν επιβιβαστούν. Το απόσπασμα είχε διαταγή να τους παραδώσει στον Λέαρχο και τον Αμεινιάδη, τους Αθηναίους πρέσβεις, οι οποίοι τους παρέλαβαν και τους μετέφεραν στην Αθήνα.
Επειδή όμως, μετά την εκεί άφιξή τους, οι Αθηναίοι φοβήθηκαν μήπως διαφύγει ο Αριστέας, προξενήσει δε πάλι σ’ αυτούς νέες ζημιές, καθόσον προφανώς και προηγουμένως υπήρξε ο κυριότερος αίτιος των περιπλοκών [δόλια ονομασία των πραξικοπημάτων…] της Ποτειδαίας και της Χαλκιδικής, τους θανάτωσαν όλους αυθημερόν χωρίς δίκη, μολονότι εζήτησαν ν’ απολογηθούν, και τους έριξαν σε βάραθρο, κρίνοντας δίκαιον να μεταχειριστούν ως αντίποινα τα ίδια μέσα, τα οποία οι Λακεδαιμόνιοι πρώτοι έκαναν χρήση, σκοτώνοντας και ρίχνοντας σε βάραθρο τους εμπόρους των Αθηναίων και των συμμάχων τους, τους οποίους συνέλαβαν σε εμπορικά πλοία, που έπλεαν κοντά στις ακτές της Πελοποννήσου. Γιατί, κατά τις αρχές του πολέμου, οι Λακεδαιμόνιοι θανάτωναν ως εχθρούς όλους ανεξαιρέτως όσους συλλάμβαναν στη θάλασσα, και εκείνους που μετείχαν του πολέμου ως σύμμαχοι των Αθηναίων και τους ουδέτερους ακόμα.

433
Αποστασία αρχομανών Ποτίδαιας και εκστρατεία εκεί Αθηναίων. Οι μισάνθρωποι, ειλωτόφονοι έφοροι αποφασίζουν πόλεμο κατά Αθήνας και όλων των δημοκρατικών. Ο Ισοκράτης γράφει στο «Περί Ειρήνης»-8,97 ότι πήραν από τους Πέρσες 5.000 τάλαντα για να καταστρέψουν την Ελλάδα.
432
Αρχομανείς Αθήνας κατά Ασπασίας-δικαιωμάτων γυναικών.
431
Αρχομανείς Θήβας κατά Πλαταιών. Επιδρομή ΕΦΟΡΟ-ΣΤΑΛΜΕΝΟΥ στρατού (ε-σ) στην Αττική με φιλειρηνικό Αρχίδαμο. Αθηναίοι στην Λακωνία. ‘Επιτάφιος’ λόγος: ύμνος τού Περικλή για την αφοβία-Δημοκρατία. Ο λιποτάκτης στρατηγός (!) στην Αμφίπολη Θουκυδίδης, μεταξύ μύριων άλλων, τον συκοφαντεί ως ηγεμόνα (‘ενός ανδρός αρχή’), ενώ γνωρίζει ότι στη δημοκρατία όλες οι αποφάσεις είναι συλλογικές και χωρίς μυστική διπλωματία – συνομωσίες, όπως των ομοίων του…
430
Λοιμός στην Αθήνα-χιλιάδες νεκροί. 2η επιδρομή εφοροσταλμένων (ε-σ) στην Αττική… Αθηναίοι στην Αργολίδα. Πρεσβεία Εφόρων στα Σούσα για συμμαχία με τυράννους…
427
Ε-σ στην Αττική με Άγη. Αποκατάσταση δημοκρατίας στη Μυτιλήνη. Αρχομανείς κατά δημοκρατικών στη Σικελία. Ε-σ εκτελούν παραδοθέντες Πλαταιείς και με αρχομανείς Κέρκυρας κατά δημοκρατικών και Αθηναίων. Νέος λοιμός – θάνατοι στην Αθήνα. Αθηναίοι με Λάχη, Χαροιάδη αποκαθιστούν Δημοκρατία στο Ρήγιο.
426
Θήρα στην Π. Δ. Συμμαχία (έφτασαν τα μέλη της τα 1000 Αριστοφ.,Σφήκες,707). Αθηναίοι ξανά με Νικία στους αποστάτες πραξικοπηματίες τής Μήλου.
425
Αθηναίοι νικούν εφοροσταλμένους και Αμβρακιώτες, απελευθερώνουν Μεσσήνη, νικούν Ε-σ στην Πύλο. Νέα αθηναϊκή μοίρα υποστήριξης δημοκρατικών στη Σικελία. 5η εισβολή Σπαρτιατών στην Αττική. Αρχομανείς Συρακουσών καταλαμβάνουν Μεσσήνη. Γ’ αθηναϊκή αποστολή υποστήριξης στη δημοκρατική Σικελία. Ο Κλέωνας αιχμαλωτίζει επίλεκτους εφόρων στη Σφακτηρία. 3η πρεσβεία Σπαρτιατών στην Περσία. Αθηναίοι συλλαμβάνουν Αρταφέρνη προς Σπάρτη.
424
Τύραννος-αρμοστής των Εφόρων στην Αμφίπολη, όπου λίγο πριν δεν την βοήθησε ο πολυδιαφημισμένος ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ Θουκυδίδης…
421
Ψευτοειρήνη Νικία:παρέδωσε χωρίς ανταλλάγματα ειρήνης στους εφόρους τα παιδιά τους που είχε συλλάβει ο Κλέωνας.
420
Ε-σ κατά Μαντινείων. Συμμαχία Εφόρων-Θηβαίων αρχομανών και Αθηναίων-Αργειτών-Μαντινείων-Ηλείων. Αποκλεισμός Σπάρτης από τους Δημοκρατικούς Ολυμπιακούς αγώνες, όπου συμμετείχαν μόνο οι πόλεις με μονοετή όργανα, για παραβίαση της ιερής εκεχειρίας…
416
Οι αρχομανείς στη Μήλο (Θουκ. Ε 89 κ.ε) είχαν καλέσει Περσοφοίνικες να επιβληθούν στη δημοκρατική πλειοψηφία, η οποία βοήθησε αθηναϊκή μοίρα στην αποκατάσταση Δημοκρατίας.

ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΔΗΜΟΥ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ
Έτος 16ο: 416-415 π.Χ. Πολλοστή έκκληση στους μοναρχικούς τής Μήλου να μη μηδίσουν.
Κατ’ αρχάς μεν τήρησαν ουδετερότητα [αποσιωπά ότι ήταν ιδρυτικό μέλος τής Συμμαχίας και ότι οι αρχομανείς αποστάτησαν μετά από πραξικόπημα!…] και έμειναν ήσυχοι, έπειτα όμως, πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, οι οποίοι ερήμωναν το έδαφός των, περιήλθαν σε κατάσταση απροκάλυπτου πολέμου [άρα έκαναν και βίαιες ενέργειες για τη διάλυση της Ελλάδας, που τις αποσιωπά η βεντέτα «ιστορικός» των επιθετικών του πλανήτη…].
Έτσι οι Αθηναίοι στρατηγοί, Κλεομήδης του Λυκομήδη, και Τεισίας του Τεισιμάχου, στρατοπέδευσαν στο εδάφός τους με τη [μικρή, καθώς είχε πάει μόνο για διαπραγματεύσεις] στρατιωτική αυτή δύναμη. Αλλά πριν αρχίσουν την ερήμωσή του, έστειλαν για διαπραγμάτευση πρέσβεις, τους οποίους οι Μήλιοι [αρχομανείς] δεν παρουσίασαν μπροστά στο λαό, αλλά τους ζήτησαν να εκθέσουν το σκοπό της έλευσής τους προς τις αρχές και το κυβερνητικό συμβούλιο [δηλαδή τους τυράννους].
[Οι απεσταλμένοι τής Δημοκρατικής Συμμαχίας – η οποία κατά τον μισόδημο Αριστοφάνη («Σφήκες», 707) μέσα στον μεγάλο αντιδημοκρατικό πόλεμο έφτασε τα 1.000 μέλη, πολλά μάλιστα δωρικά φιλειρηνικά! – απαντούν στο ψευτοεπιχείρημα των τυράννων ότι αφού μισούν τη Συμμαχία θα τους βοηθήσουν οι έφοροι]: «οι Λακεδαιμόνιοι, τόσο λίγο εμπιστεύονται στα ίδια τους τα μέσα, ώστε μόνο με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους. Και γι’ αυτό δεν είναι πιθανό ότι θα έρθουν στο νησί, εφόσον εμείς κυριαρχούμε στη θαλάσσα».
110. Αρχομανείς πραξικοπηματίες: «Αλλά έχουν συμμάχους, τους οποίους μπορούν να στείλουν [ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΩΝ ΜΟΧΘΗΡΩΝ ΕΙΛΩΤΟΦΟΝΩΝ ΕΦΟΡΩΝ ΕΙΧΑΝ ΗΔΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΙ ΝΑ ΣΠΕΥΣΟΥΝ ΜΕ ΚΑΡΑΒΙΑ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ; – Α’ 116]. Το Κρητικόν πέλαγος, εξ άλλου, είναι πλατύ.
Ο αποκλεισμός έγινε ήδη στενότερος και συγχρόνως μερικοί από αυτούς [αντί: εξ ονόματος όλων] των [δημοκρατικών] πολιτών ήλθαν σε μυστικές συνεννοήσεις με τους Αθηναίους. Οι Μήλιοι [αρχομανείς προδότες ολιγαρχικοί, καθότι η δημοκρατική πλειοψηφία βοήθησε στην απελευθέρωση της πόλης] αναγκάστηκαν έτσι να παραδοθούν στη διάκριση των Αθηναίων [μετά από, ως συνήθως αποσιωπημένη, συλλογική απόφαση των προδομένων δημοκρατικών Μηλίων, για όσους έχουν διαβάσει όλο το βιβλίο].
415
Πρόκληση Ερμοκοπίδων μόλις αποφάσισε η αθηναϊκή Εκκλησία τού Δήμου (ΕΤΔ) την εκστρατεία εκδημοκρατισμού-ειρήνευσης στην Καρχηδόνα μέσω Σικελίας (βλ. Αρ. Ιππείς,174,1303). Απελευθέρωση Νάξου και Κατάνης.
414
Έφοροι στέλνουν Γύλιππο με καράβια φτιαγμένα με περσικά χρήματα στη Σικελία. Νίκες εκεί Αθηναίων. Αθηναϊκή συμμαχία με Περδίκκα Μακεδονίας.
413
6η εισβολή Ε-σ στην Αττική. Συρακούσιοι και εφοροσταλμένοι νικούν Αθηναίους και τους εξοντώνουν, παραδίδοντας σταδιακά πόλεις στους Καρχηδόνιους (και από το -270 στους Ρωμαίους)! Αρχομανείς Χίου και Ερυθρών και σατράπες συμμαχούν με τους εφόρους. Πραξικόπημα αρχομανών στην Αθήνα.
412
Νέα συνθήκη Εφόρων-Περσών! Αποστασία αρχομανών Λέσβου. Αθηναίοι αποκαθιστούν Δημοκρατία σε Μυτιλήνη, Κλαζομενές, Χίο, νικούν εφοροπερσικό στόλο στη Μίλητο.
411
Εφοροσταλμένοι στη Ρόδο. Και νέα χρηματική υποστήριξη Περσών στους Εφόρους! Ολιγαρχικό πραξικόπημα στην Αθήνα. Εφοροσταλμένοι σε Άβυδο, Λάμψακο Ελλησπόντου. Αθηναϊκός στόλος  στη Σάμο. Εφοροσταλμένοι κατά Βυζάντιου. Εφοροσταλμένοι νικούν Αθηναίους στον Ωρωπό. Μεταπολίτευση στην Αθήνα. Ανάκληση Αλκιβιάδη. Αθηναϊκή διπλή νίκη κατά εφοροσταλμένων και Περσών στην Άβυδο.  Αθηναίοι νικούν εφοροσταλμένους στην Αττική.

410
Αθηναίοι νικούν εφοροσταλμένους στην Κύζικο. Αποκατάσταση Δημοκρατίας στην Αθήνα. Εφοροσταλμένοι για νέα συνεργασία με σατράπες και Αθηναίοι για αποτροπή της στα Σούσα.
408
Ο εφοροσταλμένος Λύσανδρος σε στενότερη συνεργασία με τους Πέρσες, φτιάχνει με το χρυσάφι τους στόλο για εξαφάνιση των ανυπότακτων Ελλήνων. Γιατί άραγε οι ιστορικοί δε σχολιάζουν αυτή τη ΜΗΝΙΝ=ΜΑΝΙΑ κατά των θαρραλέων, οι οποίοι με την ανιδιοτέλειά τους βοηθούν και τους μανιακούς ακόμα να υπάρχουν;;;

406
Αθηναίοι νικούν εφοροσταλμένους στις Αργινούσες, απελευθερώνουν Λέσβο. Κύρος προς εφοροσταλμένους στη Μίλητο. Οι στρατηγοί Αθηναίων στις Αργινούσες, παρά την αντίθεση του υποστηρικτή τους Σωκράτη, καταδικάζονται γιατί εγκατέλειψαν δημοκρατικούς ναυαγούς να πνιγούν, με τη δικαιολογία ότι γι΄ αυτούς είχε τρικυμία, αλλά όχι και για τον δημοκρατικό στρατηγό που έστειλαν στους ναυαγούς. Έφοροι και αρχομανείς στρατηγοί Αθήνας συνωμοτούν και εξοντώνουν τα δημοκρατικά πληρώματα στους Αιγός Ποταμούς, πριν προλάβει ο μετανιωμένος για την αντιφατική συμπεριφορά του Αλκιβιάδης να τα ειδοποιήσει και με βοήθεια Θρακών να τα υπερασπίσει. Νέα πολιτογράφηση δούλων και μετοίκων στην Αθήνα!
405
Εφοροσταλμένοι πολιορκούν Αθήνα.
404
Αρχομανείς καταλύουν τη δημοκρατία στην Αθήνα με Κριτία – Χαρμίδη -Σωκράτη (παράσιτο-ξερόλας-βεντέτα των απανταχού αρχομανών, στην απολογία παραδέχτηκε την ενοχή του, πριν αυτοκτονήσει επιδεικτικά! Πότε θα διδαχθεί το αποκαλυπτικό πρωτότυπο;) – γκρεμίζουν τα τείχη… Δολοφονία Αλκιβιάδη, κυνηγημένου από 40 σωκρατικούς τυράννους-Εφόρους-Πέρσες…
403
Οι Δημοκρατικοί με το Θρασύβουλο αποκαθιστούν τη δημοκρατία. Αμνηστία προς αρχομανείς. Στην Σπάρτη οι έφοροι ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ το φιλόδημο Κινάδωνα (κι αργότερα Άγη και Κλεομένη), γιατί προσπάθησε να ξαναδώσει πολιτικά δικαιώματα στους 4.000 Σπαρτιάτες που τους διέταζαν τρομοκρατικά οι θολωμένοι μισάνθρωποι… Νέα, ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΗ ΒΕΒΑΙΑ, πολιτογράφηση δούλων και μετοίκων στην Αθήνα (6η απ΄την εποχή τού Σόλωνα)!

Παρά τις συνεχιζόμενες γενοκτονίες από (βλ. λ.χ. μεγαλομανιακό Ελληνοκτόνο στη Χαιρώνεια -πατροκτόνο-αδερφοκτόνο-φιλοκτόνο: Κλείτο, Φιλώτα, Παρμενίωνα, Γλαύκο, Καλλισθένη και τύραννο και για τους απλούς Μακεδόνες που δεν προσκυνούσαν το μοχθηρό ‘θεό’) Αλέξανδρο, Αντίπατρο, Περδίκκα, Ρωμαίους, Μακκαβαίους, Γότθους, Σταυροφόρους, Ησυχαστές κατά αμεσοδημοκρατών Ζηλωτών στη Θεσ/κη, Τούρκους, Αγγλους, Χιτλερικούς κλπ, οι δημοκρατικοί Έλληνες, όπως κι άλλοι λαοί, εξακολουθούν με την φιλειρηνική παιδεία τού διαλόγου, τής αφοβίας, του γλεντιού, να αντιστέκονται για να θεραπεύσουν ειρηνικά τους πολεμομανείς αγέλαστους του υπερπληθυσμού, των λιμών και των λοιμών, με τις τάσεις αυτοκαταστροφής, τα εξαρτησιογόνα, τα ραδιενεργά, τα μεταλλαγμένα, τη μόλυνση, τον καταναλωτισμό, τη μοιρολατρεία. Θα τα καταφέρουν !
Στα νεώτερα χρόνια, εκτός από πολλές τοπικές παραδόσεις, τόσο ο Ρήγας στο πολίτευμα που πρότεινε, όσο και τα 3 πρώτα ελληνικά συντάγματα Επιδαύρου και Aστρους για τις υπεύθυνες θέσεις προέβλεπαν ανανεώσιμη μονοετή θητεία, από ΕΝΙΑΙΟ ΦΗΦΟΔΕΛΤΙΟ (σήμερα οι εκλογές γίνονται με ενιαίο ψηφοδέλτιο στην Ελβετία και τον Καναδά!). Μικρές, ανθρώπινες, αυτάρκεις πόλεις με γειτονιές αλληλοβοήθειας, ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ -Εκκλησίες τού Δήμου και μη διαπλεκόμενα μονοετή όργανα, περιφέρειες με δημοψηφίσματα και μια Συνομοσπονδία Αμεσοδημοκρατικών Εθνών, έστω και αργά, θα αποφασίσουν συλλογικά υπέρ τού ευεργετικού για όλους ΘΑΡΡΟΥΣ !

Μια συνοπτική ιστορία τής ανθρωπότητας: http://www.youtube.com/v/V0JGkR9K8ng

Σωκρατικά «παράδοξα»

Διόλου σπάνια, η θεωρία διαψεύδεται οικτρά από την πράξη όπως στην περίπτωση του Σωκράτη και μερικών «επιφανών» μαθητών του

ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ

ΣΤΟ «Βήμα» της 28.1 (Νέες Εποχές), δημοσιεύθηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο τής καθηγήτριας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κυρίας Μυρτώς Δραγώνα – Μονάχου, με τίτλο «Ο φιλόσοφος που ανακάλυψε την πολιτική» και με θέμα την διδασκαλία τού Σωκράτη για τις σχέσεις πολιτικής και ηθικής.
Ας μου επιτραπεί μια παρέμβαση, όχι για το περιεχόμενο του άρθρου αλλά για την διόλου σπάνια διάψευση της θεωρίας (φιλοσοφικής, πολιτικής) από την πράξη.
ΟΠΩΣ παρατηρεί η αρθρογράφος, «κύριο μέλημα του Σωκράτη ήταν η ηθική θωράκιση και αναμόρφωση των πολιτών»… «η καλλιέργεια της ηθικής ακεραιότητάς τους». Και ο αυτοαποκαλούμενος «σοφώτατος των Ελλήνων» υποστήριζε πως «δεν γνωρίζει κανέναν που να έχει σταθεί άξιος πολιτικός σ’ αυτή την πόλη» («Ουδένα ημείς ίσμεν άνδρα αγαθόν γεγονότα τα πολιτικά εν τήδε τη πόλει»1. Μ’ άλλα λόγια, χαρακτήριζε «ανάξιους πολιτικούς» τον Σόλωνα, τον Κλεισθένη, τον Θεμιστοκλή, τον Περικλή, τους θεμελιωτές της ελληνικής δημοκρατίας, ελευθερίας και δόξας. Και τούτο, επειδή δήθεν εκείνοι δεν δίδαξαν τους πολίτες να γίνουν καλύτεροι, ηθικότεροι.
Ειδικά τον Περικλή τον κατηγορούσε πως «διέφθειρε» τάχα τους Αθηναίους, «τους έκανε φυγόπονους, δειλούς, φλύαρους, φιλοχρήματους, επειδή πρώτος καθιέρωσε την πληρωμή μισθών σε όσους πολίτες προσφέρουν υπηρεσίες στην πόλη»2. [ενώ για τους αργόσχολους ολιγαρχικούς ο λαός έπρεπε μόνο να δουλεύει, μακριά από τις γενικές συνελεύσεις και την ενίσχυση του αμυντικού ναυτικού, για να ομφαλοσκοπούν εκείνοι].
Αντίθετα διατεινόταν πως «με λίγους Αθηναίους, για να μην πω μόνος εγώ, ασκώ την πραγματική πολιτική τέχνη, και μόνος από τους σημερινούς πολιτικούς πολιτεύομαι σωστά» («Οίμαι μετ’ ολίγων Αθηναίων, ίνα μη είπω μόνος, επιχειρείν τή ως αληθώς πολιτική τέχνη και πράττειν τα πολιτικά μόνος των νυν»)3. !!!
Ενώ, λοιπόν, όλοι οι παλαιότεροι και σύγχρονοί του πολιτικοί ήταν «ανίκανοι», μόνος «αγαθός» ήταν ο ίδιος που δίδασκε πώς οι πολίτες και οι πολιτικοί θα αρθούν στο δέον ηθικό ύψος.
ΤΟ δυστύχημα είναι πως οι θεωρίες κρίνονται από τα αποτελέσματά τους. Και, στην περίπτωση του Σωκράτη, μερικοί από τους γνωστότερους μαθητές του τον διαψεύσανε οικτρά. Οχι μόνο δεν προσέγγισαν το ηθικο-πολιτικό ιδεώδες που κήρυττε ο δάσκαλός τους, αλλά και έγιναν τύραννοι κι εγκληματίες και προδότες.
Πρώτος και χειρότερος, ο Κριτίας. Γόνος παλιάς «επιφανούς» οικογένειας ο παππούς του ήταν ανιψιός του Σόλωνα και μια δική του ανιψιά ήταν μητέρα του Πλάτωνα στάθηκε αβυσσαλέος εχθρός της δημοκρατίας, λάτρης της ολιγαρχίας (και της Σπάρτης), και περιφρονούσε βαθύτατα τον αθηναϊκό δήμο, τον «όχλο» (όπως κι ο δάσκαλός του, άλλωστε). Συνεργάστηκε με τους ολιγαρχικούς πραξικοπηματίες το 411 και, μετά την ήττα της πατρίδας του απ’ τη Σπάρτη (404), εκλέχθηκε από τους ολιγαρχικούς, ένας απ’ τους Τριάκοντα Τυράννους (που είχαν, φυσικά, την αμέριστη υποστήριξη των Σπαρτιατών) και αναδείχθηκε στον πιο αποτρόπαιο απ’ όλους τους εν τυραννία ομολόγους του.
Διαδήλωνε πως «όποιος θέλει να κυριαρχεί, πρέπει να βγάζει απ’ τη μέση όσους θα μπορούσαν να του σταθούν εμπόδιο» και πως «όπου γίνεται αλλαγή πολιτεύματος είναι αναγκαίο να γίνονται εκτελέσεις των αντιπάλων»4.
Και, συνεπής στις «αρχές» του, εξαπέλυσε κύμα φοβερής τρομοκρατίας και φρόντισε να θανατωθούν πολλοί δημοκρατικοί, αλλά και ο μετριοπαθής ολιγαρχικός Θηραμένης, που διαφωνούσε με τις μεθόδους του και που οι μπράβοι του Κριτία τον απόσπασαν απ’ τον βωμό όπου είχε καταφύγει και τον σφαγίασαν. Πιστεύεται, επίσης, πως ο ίδιος οργάνωσε δολοφονία τού Αλκιβιάδη…
Ακόμα και ο ολιγαρχικός Ξενοφών αναφέρει πως ο Κριτίας ήταν «ο πιο αρπακτικός, ο πιο βίαιος και ο πιο φονικός από όλους τους ολιγαρχικούς» («πλεονεκτίστατός τε και βιαιότατος και φονικώτατος των εν τη ολιγαρχία πάντων»5. Και προσθέτει τι ειρωνεία! πως άμα ο Κριτίας άρπαξε την αρχή, απαγόρευσε με νόμο στους φιλοσόφους να διδάσκουν την τέχνη του λόγου («λόγων τέχνην διδάσκειν») και, αυτό, για να εκδικηθεί τον άλλοτε δάσκαλό του Σωκράτη, που τον είχε κατηγορήσει για τον έρωτά του με τον Ευθύδημο6…
ΕΝΑΣ άλλος μαθητής του Σωκράτη, ο νεαρός, ωραιότατος Χαρμίδης κι αυτός «ευπατρίδης», κι αυτός συγγενής του Πλάτωνα (αδερφός της μητέρας του) «παρασύρθηκε» απ’ τον Κριτία, συνεργάστηκε με τους Τριάκοντα κι έγινε ένας από τους δέκα «δοτούς» άρχοντες του Πειραιά.
Τελικά, οι «ευγενείς» τύραννοι κατατροπώθηκαν απ’ τους δημοκρατικούς στη Μουνιχία (το σημερινό Μικρολίμανο και Καστέλλα), όπου σκοτώθηκαν ο Κριτίας, ο Χαρμίδης και ο Ιππόμαχος.
Αλλά οι αμετανόητοι οπαδοί τους έστησαν στον τάφο τους μνημείο, που εικόνιζε την Ολιγαρχία να βάζει με δαυλό φωτιά στη Δημοκρατία, και που είχε την επιγραφή:
«Μνήμα τόδ’ εστ’ ανδρών αγαθών, οί των κατάρατον δήμον Αθηναίων ολίγον χρόνο ύβριος έσχον»
«Αυτό εδώ είναι αφιέρωμα σε άνδρες αγαθούς, που έβαλαν, για λίγο, χαλινάρι στην αλαζονεία τού καταραμένου λαού τής Αθήνας»7…
ΚΙ όμως, σ’ αυτούς τους «ηθικότατους» πολιτικούς, ο Πλάτων αφιέρωσε δυο διαλόγους του, που φέρουν το όνομά τους: ο «Χαρμίδης» εξαίρει τη σωφροσύνη του περικαλλούς νέου, ενώ στον «Κριτία», ο «φονικότατος» τύραννος επωμίζεται την περιγραφή του ιδανικού πολιτεύματος της μυθικής Ατλαντίδας!..
Μόνο στο τέλος της ζωής του, ο ώριμος Πλάτων θα παραδεχθεί πως «οι άνθρωποι εκείνοι (οι Τριάκοντα Τύραννοι), μέσα σε λίγο καιρό, έκαναν να φανεί χρυσάφι το προηγούμενο πολίτευμα» (η δημοκρατία) («Εώρων δή που τους άνδρας, εν χρόνω ολίγω, χρυσήν αποδείξαντας την πρόσθεν πολιτείαν»8.
Αλλά ο Πλάτων διαψεύστηκε δραματικά και αλλού: όταν προσπάθησε να εφαρμόσει τη γνωστή θεωρία του πως «οι πολιτείες θα κυβερνηθούν άριστα μόνο αν βασιλεύσουν οι φιλόσοφοι ή αν οι βασιλείς φιλοσοφήσουν». Για το «πείραμά» του, διάλεξε τους τυράννους των Συρακουσών Διονύσιο Α’ και Β’. Αλλά η απόπειρά του είχε οικτρό τέλος: όχι μόνο οι βασιλο-τύραννοι δεν φιλοσόφησαν, αλλά ο Πλάτων διώχτηκε απ’ τον πρώτο και κινδύνεψε να πουληθεί δούλος, και φυλακίστηκε από τον δεύτερο…
Και για να συμπληρώσω τα περί ηθικοπολιτικής μαθητείας, θα θυμίσω πως ένας άλλος σωκρατικός, ο Ξενοφώντας, ανάμεσα σε πολλά άλλα, δεν δίστασε, να αυτομολήσει στους εχθρούς της Αθήνας, Σπαρτιάτες εφόρους…
Τοιούτοι έδοξαν τηι σωκρατικήι ηθικοπολιτικήι ιερείς…

1. Πλάτων, Γοργίας, 517Α. 2. Οπου πριν, 515Ε και 516D. 3. Οπου πριν, 521D. 4. Ξενοφών, Ελληνικά, ΙΒ,γ,16. 5. Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Α,β,12. 6. Οπου πριν, 31. 7. Diels-Kranz, Τα αποσπάσματα των προσωκρατικών, 88,13. 8. Εβδόμη επιστολή, 324D. Μετάφρ. Ηρώς Κορμπέτη, Στιγμή, 1997.
ΤΟ ΒΗΜΑ ,

Περί «παραδόξων» δευτερολογία

«Η κύρια ευθύνη για τον χαμένο πόλεμο βρίσκεται στα χέρια των ΔΟΛΙΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ, που αδιάκοπα ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΣΑΝ με τη Σπάρτη [και τους Περσοφοίνικες τυράννους]. ΕΞΕΧΟΥΣΑ ΘΕΣΗ ανάμεσά τους κατείχαν οι δυο ΠΡΩΗΝ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ, ο Κριτίας και ο Χαρμίδης». (Καρλ Πόππερ)

ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ

ΤΟ άρθρο «Σωκρατικά παράδοξα» («Το Βήμα», 11.2) ενόχλησε ορισμένους αναγνώστες, που με κατηγορούν είτε πως «δεν κατανόησα» (sic) τη σωκρατική διδασκαλία (Γ. Μπούρχας, Βόνιτσα), είτε πως αδικώ τον Σωκράτη επειδή «δύο (μόνο) από τις δεκάδες μαθητές του έγιναν εγκληματίες, προδότες» κλπ. (Γ. Χαλκίδης, Διόνυσος Αττικής).
Φοβάμαι πως οι επιστολογράφοι δεν κατάλαβαν, αυτοί, κάτι πολύ απλούστερο: το θέμα εκείνου του άρθρου, που ήταν το εξής: Ο Σωκράτης κατηγορούσε τους μεγάλους ηγέτες της Αθήνας (από τον Σόλωνα ως τον Περικλή) πως «κανένας τους δεν είχε σταθεί άξιος πολιτικός», επειδή «δεν δίδαξαν τους πολίτες να γίνουν καλύτεροι, ηθικότεροι». Αντίθετα, υποστήριζε «ο μόνος άξιος πολιτικός ήταν ο ίδιος», που δίδασκε τη δέουσα πολιτική ηθική. Και παρατηρούσα πως, παρά τη διδασκαλία του, «μερικοί απ’ τους γνωστότερους μαθητές του… έγιναν τύραννοι κι εγκληματίες και προδότες» (Κριτίας, Χαρμίδης κλπ.).
Ο πρώτος απ’ τους επιστολογράφους μού «συνιστά» να διαβάσω το (πασίγνωστο, φυσικά) βιβλίο του Καρλ Πόππερ «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της», ελπίζοντας πως «έτσι θα «αθωώσω» όχι μόνο το Σωκράτη αλλά και πολλούς άλλους» (ίσως τους Κριτίες, Χαρμίδηδες και Σία;).
Θα ανταποδώσω τη «σύσταση» και θα αντι-συστήσω στους επιστολογράφους να (ξανα)διαβάσουν το βιβλίο ακριβώς του κορυφαίου αυστριακού φιλοσόφου, όπου θα συναντήσουν μερικά «παραδοξότατα»1.
ΚΗΡΥΚΑΣ της «ανοιχτής (δημοκρατικής) κοινωνίας», αλλά και θαυμαστής του Σωκράτη, ο Πόππερ αποστρέφεται κάθε αυταρχία και ολιγαρχία. Ειδικά, για τους ολιγαρχικούς της αρχαίας Αθήνας (στους οποίους ανήκαν ουκ ολίγοι μαθητές του Σωκράτη), γράφει, ακολουθώντας τον Θουκυδίδη, πως «δεν δίστασαν να κάμουν και την πιο ωμή ΠΡΟΔΟΣΙΑ ακόμα. Οπως συμβαίνει μερικές φορές με τους ολιγαρχικούς, το ταξικό συμφέρον παραμέρισε τον πατριωτισμό τους» (σελ. 288-9). Και παραπέρα, σχετικά με την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό πόλεμο:
«Η κύρια ευθύνη για τον χαμένο πόλεμο βρίσκεται στα χέρια των ΔΟΛΙΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ, που αδιάκοπα ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΣΑΝ με τη Σπάρτη. ΕΞΕΧΟΥΣΑ ΘΕΣΗ ανάμεσά τους κατείχαν οι δυο ΠΡΩΗΝ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ, ο Κριτίας και ο Χαρμίδης».
«Ο Πλάτων προσπάθησε … να κατασκευάσει τη θεωρία τής ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΜΕΝΗΣ κοινωνίας» (σελ. 311).
Και αμέσως πιο κάτω:
(Στους «Νόμους» του) ο Πλάτων επεξεργάζεται ψυχρά και προσεκτικά τη θεωρία της ΙΕΡΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ. Η ελεύθερη σκέψη, η κριτική των πολιτικών θεσμών, η διδασκαλία καινούριων ιδεών στους νέους, οι προσπάθειες να εισαχθούν καινούργια θρησκευτικά ήθη ή ακόμα και θρησκευτικές ιδέες όλα συνιστούν ανακηρυγμένα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, που επισύρουν τη ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ. Στην πολιτεία του Πλάτωνα, δεν θα δινόταν ποτέ στο Σωκράτη η δυνατότητα να υπερασπισθεί δημόσια τον εαυτό του: θα είχε σίγουρα παραδοθεί στο μυστικό Νυκτερινό Συμβούλιο, με σκοπό το τελευταίο να «φροντίσει» την άρρωστη ψυχή του και τελικά να την τιμωρήσει» (σελ. 312).
«Ο εκπαιδευτικός στόχος του δεν είναι η αφύπνιση της αυτοκριτικής και της κριτικής σκέψης γενικότερα’ είναι, μάλλον η κατήχηση η διάπλαση πνευμάτων και ψυχών που (για να επαναλάβω ένα χωρίο από τους «Νόμους» (942C) πρέπει «να γίν
ουν με μακρόν εθισμό, ολωσδιόλου ανίκανα για οποιαδήποτε ανεξάρτητη δράση»… !!! Η μεγάλη εξισωτική ιδέα (ότι μπορεί να συσκέπτεται με ένα δούλο κλπ…) αντικαθίσταται με το αίτημα για ένα εκπαιδευτικό ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ της άρχουσας τάξης, συναρτημένη με την αυστηρότερη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, και των προφορικών ακόμη συζητήσεων» (σελ. 222)2.
Και γενικεύοντας:
«Οσο περισσότερο προσπαθούμε να επιστρέψουμε στην ηρωική εποχή του φυλετισμού (της κλειστής, αυταρχικής κοινωνίας) τόσο πιο σίγουρα καταλήγουμε στην Ιερή Εξέταση, στη Μυστική Αστυνομία και σ’ ένα εκμοντερνισμένο ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΙΣΜΟ. Αρχίζοντας από την καταστολή του λόγου και της αλήθειας, θα πρέπει να τελειώσουμε στην πιο ωμή και βίαιη ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΚΑΘΕΤΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ. Έτσι δεν υπάρχει επιστροφή σε μιαν αρμονική φυσική κατάσταση» (σελ. 320-1).
Και επιλέγει:
«Νομίζω πως οι συνεχείς προσπάθειες του Πλάτωνα να κάνει τον Σωκράτη να επανερμηνεύσει τον εαυτό του είναι ταυτόχρονα προσπάθειες να ησυχάσει τη δική του κακή συνείδηση. Προσπαθεί ξανά και ξανά να αποδείξει ότι η διδασκαλία του δεν ήταν παρά η λογική ανάπτυξη των αληθινών σωκρατικών θέσεων» (σελ. 314). Πράγμα ακριβές.
ΤΟ αποτέλεσμα ήταν αναπότρεπτο:
«Η Ακαδημία (του Πλάτωνα) ήταν πασίγνωστη για το ότι εξέτρεφε τυράννους», λέει ο Πόππερ, που καταγράφει τα ονόματα μερικών από τους «πολυάριθμους τυράννους μαθητές του» (σελ. 438, σημ. 25 και 321). Και σχετικά με τον εξ αυτών Δίωνα των Συρακουσών, παραθέτει τον χαρακτηρισμό του Mayer: «Ο «ιδεώδης βασιλιάς» είχε γίνει, εξωτερικά, αξεχώριστος από τον πιο απεχθή τύραννο» (σελ. 521, σημ. 69).
ΑΝΑΙΔΕΣΤΕΡΟΣ ή «αμαθέστερος» από εμένα, ο Πόππερ επιβεβαιώνει «το χάσμα ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη» (σελ. 521).
Ποιος, λοιπόν, δεν καταλαβαίνει τι και ποιος αδικεί ποιόν;
1. Οι παραπομπές μου, στην ελληνική έκδοση του βιβλίου. Μετάφρ. Ειρ. Παπαδάκη, Δωδώνη, 1990, τομ. Α’. Τα κεφαλαία είναι δικά μου. – 2. Θυμίζω πως ο Πόππερ θεωρεί μεγάλους εχθρούς τής «ανοιχτής κοινωνίας» τον [νεαρό, ανώριμο] Πλάτωνα, τον Χέγκελ και τον Μαρξ.
ΤΟ ΒΗΜΑ

ΠΛΑΤΩΝ – Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ τού [ουδέν οίδα, αλλά μόνο εγώ τα ξέρω όλα, ο ξερόλας, του ξερόλα] ΣΩΚΡΑΤΗ

[Έχει ήδη αποδειχθεί ότι οι μεγάλες διαφορές των ‘απολογιών’ που αποδίδονται στους Πλάτωνα-Ξενοφώντα, αλλά και άλλες πληροφορίες δείχνουν ότι ΔΕΝ απολογήθηκε ποτέ ο παράσιτος Σωκράτης, αν και θα τον διευκόλυναν να φύγει μακριά από τους μοναρχικούς με τους οποίους αλληλοδιαφθείρονταν. (http://chss.montclair.edu/english/furr/socrates/wpart3pp69to76.html)

Ωστόσο, η κατά Πλάτωνα  ‘απολογία’  αποδίδει μέσα από ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ, τη μανία εκείνης της αυτο-καταστροφικής κλίκας…]
{ενδεικτικά αποσπάσματα:
..δημόσια δεν τολμώ να ανεβώ στο βήμα και μιλώντας στο πλήθος να συμβουλεύσω την πόλη. (αυτός είναι ο πολυδιαφημισμένος ‘εκλεκτός’ των απανταχού τυράννων;)
Σε μένα λοιπόν αυτό άρχισε να υπάρχει από τότε που ήμουνα παιδί, είναι μια φωνή που ακούω, η οποία, όποτε την ακούω, πάντοτε με αποτρέπει από κάτι που πρόκειται να κάνω, και ποτέ δεν με προτρέπει σε τίποτα. Αυτή είναι που με εμποδίζει να ασχοληθώ με την πολιτική. Και μου φαίνεται ότι κάνει πάρα πολύ καλά που με εμποδίζει. (κάπως λέμε όποιον ακούει φωνές;) Εγώ λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, δεν κατέλαβα ποτέ κανένα άλλο αξίωμα στην πόλη, διετέλεσα όμως κάποτε βουλευτής και έτυχε να πρυτανεύει η δική μας η φυλή, η Αντιοχίς, τότε που εσείς, τους δέκα στρατηγούς που δεν μάζεψαν τους ναυαγούς μετά τη ναυμαχία, θέλατε να τους δικάσετε όλους μαζί, παράνομα [οι βουλευτές έκαναν απλά τις νομοθετικές προτάσεις στο λαό, τον μόνο νομοθέτη, που τότε έκρινε ότι οι μοχθηροί στρατηγοί – μαθητές του δόλια εγκατέλειψαν νικητές φτωχούς ναυαγούς θήτες για να πνιγούν, και μάλιστα με το πρόσχημα ότι είχε τρικυμία, ενώ δεν είχε για όσους διέταξαν να περισυλλέξουν τους ναυαγούς!]…
Τότε, μόνος από όλους τους πρυτάνεις σας εναντιώθηκα, υποστηρίζοντας ότι δεν πρέπει να κάνετε τίποτα αντίθετο προς τους νόμους, και ψήφισα ενάντια στη θέλησή σας.
Νομίζετε λοιπόν ότι θα είχα φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία, αν είχα ασχοληθεί με την πολιτική και αν πράττοντας ως τίμιος άνθρωπος υποστήριζα το δίκαιο και αν, όπως πρέπει, φρόντιζα γι’ αυτό περισσότερο απ’ όλα; [ομολογεί συνεπώς ότι η ψευδεπίγραφη ‘αρετή’ την οποία χρησιμοποιούσε, δεν αφορούσε το θάρρος και δίκαιο αλλά το μίσος του για τη δημοκρατική πλειοψηφία που δεν τον προσκύνησε ποτέ]}.

ΟΙ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ‘ΕΚΛΕΚΤΟΥ’ ΣΩΚΡΑΤΗ

Δεν ξέρω, άνδρες Αθηναίοι, αν οι κατήγοροί μου σας επηρέασαν. Γιατί κι εμένα, λίγο ακόμα και θα με έκαναν να ξεχάσω ποιος είμαι. Τόσο πειστικά μιλούσαν. Αν και, εδώ που τα λέμε, δεν είπαν τίποτα το αληθινό. Πιο μεγάλη εντύπωση όμως από όλα τα ψέματα που είπαν μου έκανε αυτό: που έλεγαν ότι πρέπει να με προσέχετε, για να μην σας εξαπατήσω επειδή είμαι τάχα δεινός ρήτορας.
Αυτό μου φάνηκε το πιο αδιάντροπο ψέμα, γιατί είναι βέβαιο ότι θα διαψευσθούν ευθύς αμέσως έμπρακτα, καθώς θα αποδειχθεί ότι δεν είμαι τρομερός στο να μιλάω, εκτός αν αυτοί λένε δεινό ρήτορα όποιον λέει την αλήθεια. Αν λοιπόν θέλουν να πουν αυτό θα συμφωνούσα πως είμαι ρήτορας [πολύ σεμνός!], αλλά όχι με τον τρόπο το δικό τους. Έτσι λοιπόν σας λέω, αυτοί είπαν, ελάχιστα ή και καθόλου, την αλήθεια, εσείς όμως από εμένα θα την ακούσετε ολόκληρη [την αλήθεια για την επί δεκαετίες ανεμπόδιστη δηλητηρίαση των αρχομανών μαθητών του με το μίσος του;]. Όχι, μα το Δία, άνδρες Αθηναίοι με δημηγορίες σαν τις δικές τους, ούτε καλλωπισμένα λόγια με κομψές φράσεις και λέξεις.
Αλλά θα ακούσετε τα σωστά λόγια, όπως μου έρθουν στο μυαλό, γιατί πιστεύω ότι είναι δίκαια όσα λέγω. Και κανείς σας να μην περιμένει τίποτε άλλο. Γιατί δεν είναι σωστό, άνδρες, σε αυτήν την ηλικία που βρίσκομαι, να έρθω σε σας πλάθοντας όμορφα λόγια σαν να ήμουν νεαρός. Και πρέπει να σας ζητήσω, άνδρες Αθηναίοι, μια χάρη από εσάς. Αν με ακούσετε να μιλάω με τα ίδια λόγια που έχω συνηθίσει να μιλάω και στην αγορά και στα τραπέζια [εννοεί τα νυχτερινά συνωμοτικά συμπόσια των ολιγαρχικών μαθητών του;], να μην απορήσετε και να μην θορυβηθείτε.
Γιατί συμβαίνει αυτό: Αν και είμαι εβδομήντα χρονών για πρώτη φορά ανεβαίνω σε βήμα δικαστηρίου. Δεν ξέρω λοιπόν την τέχνη της γλώσσας που χρησιμοποιείτε εδώ. Έτσι λοιπόν, όπως εάν πραγματικά ήμουν ξένος θα μου συγχωρούσατε το ότι θα μίλαγα με τη γλώσσα και με τον τρόπο που θα είχα ανατραφεί, έτσι και τώρα αυτό ακριβώς σας ζητώ, γιατί αυτό είναι δίκαιο, να με αφήσετε να εκφραστώ με τον τρόπο που θέλω, ίσως ωραία, ίσως άσχημα, όμως εσείς τούτο να προσέχετε και να έχετε στο νου σας, αν μιλάω δίκαια ή όχι. Γιατί αυτή είναι του δικαστή η αρετή, του ρήτορα δε είναι να λέγει τα αληθινά. Πρώτα λοιπόν είναι σωστό να απολογηθώ, άνδρες Αθηναίοι, για τις παλιότερες κατηγορίες που είπαν για μένα άδικα οι πρώτοι μου κατήγοροι, και μετά για τις επόμενες και τους επόμενους κατηγόρους. Γιατί πολλοί κατήγοροί μου ήρθαν σε σας και στα περασμένα χρόνια, χωρίς να λένε τίποτα το αληθινό, και τους οποίους εγώ φοβάμαι περισσότερο παρά αυτούς που βρίσκονται τώρα γύρω από τον Άνυτο, αν και αυτοί εδώ είναι αρκετά επικίνδυνοι με τον τρόπο τους. Αλλά εκείνοι, οι παλιοί, είναι φοβερότεροι, άνδρες, οι οποίοι αφού παρέλαβαν πολλούς από εσάς από παιδιά ακόμη, σας έπειθαν και με κατηγορούσαν χωρίς να λένε καμιά αλήθεια, ότι τάχα υπάρχει κάποιος Σωκράτης, σοφός άνδρας, που ασχολείται με τα ουράνια φαινόμενα και έχει ψάξει όλα όσα βρίσκονται κάτω από τη γη, και κάνει τα άδικα λόγια να φαίνονται δίκαια. Αυτοί, άνδρες Αθηναίοι, που έχουν διαδώσει αυτή τη φήμη, αυτοί είναι οι πιο φοβεροί μου κατήγοροι. Γιατί όσοι τους ακούνε νομίζουν ότι αυτοί που αναζητούν αυτά τα πράγματα δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν θεοί. Έπειτα αυτοί οι κατήγοροι είναι πολλοί και με κατηγορούν επί πολλά χρόνια, και ακόμη αυτά τα έλεγαν σε σας όταν ήσασταν σε μια ηλικία που εύκολα τους πιστεύατε, επειδή πολλοί από εσάς ήσασταν παιδιά, και μάλιστα μερικοί μωρά. Και κατηγορούσαν έναν απόντα που δεν μπορούσε να απολογηθεί για καμιά κατηγορία. Το πιο παράλογο από όλα είναι ότι ούτε τα ονόματά τους δεν γνωρίζω να πω εκτός από κάποιον ποιητή κωμωδιών. Όσοι δε με έχουν διαβάλλει από φθόνο και σας έπειθαν, και όσοι έχοντας οι ίδιοι πεισθεί μετά έπειθαν κι άλλους, αυτοί είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθούν. Γιατί δεν μπορώ ούτε να φέρω εδώ κανέναν από αυτούς ούτε να τον ελέγξω αλλά πρέπει να απολογούμαι σαν να παλεύω με σκιές και να κάνω ερωτήσεις χωρίς να παίρνω απάντηση. Θεωρήστε λοιπόν κι εσείς, σαν δεδομενο, αυτό που λέω κι εγώ, ότι οι κατήγοροί μου είναι δυο ειδών, αυτοί που με κατηγόρησαν τώρα τελευταία, κι εκείνοι που με κατηγορούν από παλιά, για τους οποίους σας μίλησα πριν λίγο. Και να καταλάβετε ότι για εκείνους πρώτα πρέπει να απολογηθώ, γιατί κι εσείς εκείνους είχατε ακούσει πρώτα να με κατηγορούν, και μάλιστα για πολύ περισσότερο καιρό, απ’ ότι αυτοί εδώ οι πρόσφατοι. Ας είναι. Πρέπει λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, να απολογηθώ και να επιχειρήσω να εξαφανίσω την ψεύτικη κατηγορία που τόσο πολύ χρόνο ακούγατε για μένα, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου.
Θα ήθελα λοιπόν να γίνει έτσι, αν το θεωρείτε σωστό και για σας και για μένα, και να απολογηθώ με επιτυχία. Ξέρω όμως ότι είναι δύσκολο και βλέπω αρκετά καλά γιατί. Ας γίνει όμως όπως θέλει ο θεός. Εγώ πρέπει να υπακούσω στο νόμο και να απολογηθώ. Ας εξετάσουμε λοιπόν από την αρχή ποια είναι η κατηγορία από την οποία ξεκίνησε η διαβολή εναντίον μου, στην οποία πιστεύοντας ο Μέλητος έκανε αυτή την καταγγελία. Ας δούμε τι έλεγαν οι κατήγοροί μου εκείνοι. Πρέπει λοιπόν, σαν να ήταν αληθινοί κατήγοροι, να σας διαβάσω το κατηγορητήριό τους. ‘Ο Σωκράτης είναι ένοχος και ερευνά ψάχνοντας αυτά που βρίσκονται κάτω από τη γη και στον ουρανό, επίσης κάνει τον άδικο λόγο να φαίνεται δίκαιος, και αυτά τα διδάσκει και σε άλλους’. [αρχομανείς φίλοι του καταδίωξαν το δημοκρατικό Αναξαγόρα, γι΄ αυτό οι κατήγοροι χρησιμοποίησαν σαν σχετική υπενθύμιση πρώτα τα περί έρευνας, όμως εδώ πρόκειται για το περιαυτολογικό του ‘θείο’ δαιμόνιο της μισόδημης τυραννίας].
Κάπως έτσι είναι. Γιατί αυτά βλέπετε και σεις οι ίδιοι στην κωμωδία του Αριστοφάνη, δηλαδή κάποιον Σωκράτη να περιφέρεται εκεί, να συζητά, να αεροβατεί και να φλυαρεί, πράγματα για τα οποία εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Και δεν τα λέω αυτά για να υποτιμήσω την επιστήμη αυτή, αν κάποιος είναι σοφός σε τέτοια ζητήματα – ούτε βέβαια για να αποφύγω αυτές τις κατηγορίες του Μελήτου – αλλά επειδή εγώ, άνδρες Αθηναίοι, δεν έχω καμιά σχέση με αυτά.
Έχω για μάρτυρες τους περισσότερους από εσάς, και σας παρακαλώ να πληροφορήσετε ο ένας τον άλλον και να μιλήσουν όσοι με άκουσαν ποτέ να συζητάω. Και υπάρχουν πολλοί ανάμεσά σας τέτοιοι. Πείτε λοιπόν μεταξύ σας, αν κανείς από σας με άκουσε να συζητάω ποτέ, έστω και για λίγο, γι’ αυτά τα θέματα. Και απ’ αυτό θα καταλάβετε ότι τέτοιου είδους είναι και τα άλλα που λέει για μένα ο κόσμος. Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι αλήθεια ούτε και αυτό αν το ακούσατε είναι αληθινό, ότι δηλαδή εγώ εκπαιδεύω ανθρώπους και παίρνω χρήματα γι’ αυτή τη δουλειά [απλά παρασιτούσε στα πλούσια αρχομανόπαιδα!].
Παρόλο που και αυτό μου φαίνεται ότι είναι καλό, αν δηλαδή κάποιος είναι ικανός να εκπαιδεύσει ανθρώπους, όπως ο Γοργίας, ο Λεοντίνος και ο Πρόδικος ο Κείος και ο Ιππίας ο Ηλείος. Γιατί ο καθένας από αυτούς άνδρες Αθηναίοι, μπορεί, πηγαίνοντας από πόλη σε πόλη, να πείθει τους νέους – οι οποίοι έχουν την δυνατότητα, χωρίς να πληρώσουν τίποτα να συναναστρέφονται οποιονδήποτε θέλουν από τους συμπολίτες τους – να αφήνουν τις παρέες τους για να συναναστρέφονται αυτούς, πληρώνοντας χρήματα, και να τους χρωστούν από πάνω και ευγνωμοσύνη. Επίσης υπάρχει κι ένας άλλος άνδρας σοφός εδώ, από την Πάρο καταγόμενος, που έμαθα ότι βρίσκεται στην πόλη μας. Έτυχε κάποτε να συναντήσω κάποιον άνθρωπο που έχει πληρώσει στους σοφιστές πολύ περισσότερα χρήματα από όσα όλοι οι άλλοι μαζί, τον Καλλία του Ιππονίκου. Τον ρώτησα λοιπόν – επειδή έχει και δυο γιους – :
‘Καλλία, αν αντί για τους δυο γιους σου είχες δυο πουλάρια ή δυο μοσχαράκια, δεν θα ήταν δύσκολο να βρούμε σε ποιον να τα εμπιστευτούμε και ποιον να μισθώσουμε για να μεγαλώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θα ήταν κάποιος εκπαιδευτής αλόγων ή κάποιος κτηματίας. Τώρα όμως που πρόκειται για ανθρώπους, σε ποιον πρόκειται να τους εμπιστευτείς; Ποιος είναι γνώστης αυτής της αρετής, που ταιριάζει στον άνθρωπο και στον πολίτη; Φαντάζομαι ότι θα έχεις σκεφτεί, αφού έχεις παιδιά. Υπάρχει κάποιος κατάλληλος ή όχι;
– Και βέβαια, μου είπε.
– Ποιος είναι, του είπα. Από πού κατάγεται; Και με πόσα χρήματα διδάσκει;
– Ο Εύηνος, απάντησε, Σωκράτη, από την Πάρο, με πέντε μνες.
Κι εγώ μακάρισα τον Εύηνο, αν όντως κατέχει αυτήν την τέχνη και διδάσκει τόσο καλά. Εγώ ο ίδιος θα υπερηφανευόμουν πολύ αν είχα δεξιότητες και γνώσεις τέτοιου είδους [τα αντίθετα δίδασκε ο ξερόλας, όπως ξαναλέει παρακάτω]. Αλλά δεν έχω, άνδρες Αθηναίοι. Θα με ρωτούσε ίσως κάποιος από σας: ‘Μα Σωκράτη, εσύ με τι ασχολείσαι; Πώς γεννήθηκαν αυτές οι κατηγορίες εναντίον σου; Γιατί βέβαια αν δεν σε απασχολούσαν πράγματα που δεν απασχολούν άλλους δεν θα δημιουργούσες τόση φήμη, ούτε θα γινόταν τόσος λόγος για σένα, αν δεν έκανες πράγματα που οι πολλοί δεν τα κάνουν. Πες μας λοιπόν τι είναι αυτό, για να μην υποθέτουμε εμείς διάφορα πράγματα για σένα’.
Μου φαίνεται ότι σωστά θα μιλούσε όποιος έλεγε αυτά, και θα προσπαθήσω κι εγώ να βρω τι είναι αυτό που δημιούργησε τη φήμη μου και τις εναντίον μου κατηγορίες. Ακούτε λοιπόν προσεκτικά. Ίσως φανεί σε μερικούς από εσάς ότι αστειεύομαι. Να ξέρετε καλά όμως ότι θα σας πω όλη την αλήθεια. Εγώ λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, απέκτησα αυτό το όνομα απ’ τη σοφία μου και μόνο. Και ποια είναι αυτή η σοφία; Αυτή που είναι, νομίζω, η ανθρώπινη σοφία. Πράγματι ίσως να την κατέχω αυτή τη σοφία [του μίσους]. Ενώ αυτοί, για τους οποίους μιλούσα πριν λίγο, είναι σοφοί με μια σοφία ανώτερη από την ανθρώπινη, αλλιώς δεν ξέρω τι να πω.
Γιατί εγώ δεν τη γνωρίζω αυτή τη σοφία, τη δική τους, και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο λέει ψέματα και το κάνει για να με διαβάλει. Και μην διαμαρτυρηθείτε με φωνές [άρα οι δικαστές είχαν βαρεθεί τις αερολογίες του], άνδρες Αθηναίοι, αν σας φανεί ότι σας λέω κάτι υπερβολικό. Γιατί δεν είναι δικά μου τα λόγια που θα πω αλλά κάποιου πολύ αξιόπιστου. Γιατί της δικής μου σοφίας, αν έχω κάποια σοφία, όποια κι αν είναι, θα παρουσιάσω για μάρτυρα τον θεό των Δελφών. Γνωρίζετε βέβαια τον Χαιρεφώντα.
Αυτός ήταν παιδικός μου φίλος και ήταν και δικός σας φίλος [ΨΕΥΔΕΤΑΙ, ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ, αφού ο φίλος του ήταν γνωστός ολιγαρχικός αρχομανής], του λαού, και είχε εξοριστεί τότε μαζί σας, και ξαναγύρισε μαζί σας εδώ. Και ξέρετε βέβαια τι χαρακτήρα είχε ο Χαιρεφώντας, πόσο υπερβολικός ήταν σε ό,τι έκανε [όπως:]. Κάποτε λοιπόν που πήγε στους Δελφούς, τόλμησε να ρωτήσει το μαντείο το εξής: – γι’ αυτό που θα πω μην βάλετε τις φωνές, άνδρες [άρα ο Χαιρεφώντας ήταν ξεφωνημένος ήδη] – ρώτησε λοιπόν αν υπάρχει κάποιος σοφότερος από μένα. Απάντησε τότε η Πυθία ότι κανένας δεν είναι σοφότερος [σε πανουργία κατά των ανθρώπων]. Και γι’ αυτά τα πράγματα είναι μάρτυρας αυτός εδώ, ο αδελφός του, γιατί εκείνος έχει πεθάνει.
Προσέξτε τώρα γιατί σας τα λέω αυτά. Γιατί πρόκειται να σας εξηγήσω πώς γεννήθηκε η ψεύτικη κατηγορία εναντίον μου. Όταν τα άκουσα λοιπόν αυτά, σκέφτηκα έτσι: ‘Τι είναι αυτά που λέει ο θεός και τι να εννοεί; Γιατί εγώ ξέρω πως δεν είμαι καθόλου σοφός. Τι λέει λοιπόν πως είμαι πιο σοφός απ’ όλους; Δεν μπορεί βέβαια να λέει ψέματα [αλλοπρό-σαλος]. Δεν είναι δυνατόν αυτό’. Και για πολύν καιρό απορούσα τι ήθελε να πει. Πολύ αργότερα άρχισα να εξετάζω το ζήτημα με τον τρόπο που θα σας πω. Πήγα σε κάποιον απ’ αυτούς που θεωρούνται σοφοί, γιατί ίσως εκεί θα μπορούσα να ελέγξω το μαντείο και να πω στον χρησμό: ‘Αυτός εδώ είναι σοφότερος από μένα, ενώ εσύ είπες ότι εγώ είμαι’. Εξετάζοντάς τον λοιπόν σε βάθος αυτόν – δεν χρειάζεται να πω το όνομά του, – ήταν κάποιος από τους πολιτικούς – εξετάζοντάς τον λοιπόν και συζητώντας μαζί του, έπαθα το εξής, άνδρες Αθηναίοι: μου φάνηκε ότι αυτός ο άνδρας φαινόταν σοφός και σε πολλούς άλλους ανθρώπους και προπαντός στον εαυτό του, ενώ δεν ήταν. Και έπειτα προσπαθούσα να του αποδείξω ότι νόμιζε πως ήταν σοφός, ενώ δεν ήταν. Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως με αντιπάθησε και αυτός και πολλοί από τους παρόντες. Εγώ λοιπόν καθώς έφευγα σκεφτόμουν ότι: ‘Απ’ αυτόν τον άνθρωπο εγώ είμαι σοφότερος. Γιατί, όπως φαίνεται, κανένας από τους δύο μας δεν γνωρίζει τίποτα σπουδαίο. Όμως αυτός νομίζει ότι γνωρίζει ενώ δεν γνωρίζει. Ενώ εγώ δεν γνωρίζω βέβαια τίποτα, αλλά ούτε και νομίζω ότι γνωρίζω. Φαίνεται ότι από εκείνον, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, είμαι λίγο σοφότερος, γιατί εκείνα που δεν γνωρίζω δεν νομίζω ότι τα γνωρίζω. Μετά πήγα σε κάποιον άλλον, από εκείνους που θεωρούνται σοφότεροι απ’ αυτόν, και κατάλαβα ότι συμβαίνει και μ’ αυτόν ακριβώς το ίδιο. Έτσι με αντιπάθησε κι εκείνος και πολλοί άλλοι.
Μετά απ’ αυτά συνέχισα να πηγαίνω και σε άλλους, παρ’ όλο που ένιωθα – και λυπόμουν και φοβόμουν – πως γινόμουν μισητός, ωστόσο μου φαινόταν ότι ήταν αναγκαίο να προτιμήσω να ερευνήσω τα λόγια του θεού. Έπρεπε λοιπόν να πάω, εξετάζοντας τι θέλει να πει ο χρησμός, σε όλους που θεωρούνταν ότι γνωρίζουν κάτι.
Και μα τον κύνα, άνδρες Αθηναίοι, – γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια – να τι μου συνέβη: Οι πιο φημισμένοι μου φάνηκαν να ξέρουν σχεδόν τα λιγότερα, όταν τους εξέταζα σύμφωνα με τα λόγια του θεού, ενώ άλλοι, που φαίνονταν κατώτεροι, ήταν πιο συνετοί άνδρες. Πρέπει λοιπόν αυτή την περιπλάνησή μου να σας τη διηγηθώ, σαν άθλους που κατόρθωσα να πραγματοποιήσω, για να μην αφήσω ανεπιβεβαίωτο το χρησμό. Μετά λοιπόν από τους πολιτικούς, πήγα στους ποιητές, κι εκείνους των τραγωδιών κι εκείνους των διθυράμβων και τους άλλους, με σκοπό να πιάσω εδώ τον εαυτό μου να είμαι αμαθέστερος απ’ αυτούς. Φέρνοντας λοιπόν μαζί μου εκείνα από τα ποιήματά τους που μου φαινόταν ότι τα έχουν δουλέψει περισσότερο, τους ζητούσα να μου εξηγήσουν τι λένε, για να μάθω ταυτόχρονα και κάτι απ’ αυτούς. Ντρέπομαι λοιπόν να σας πω, άνδρες, την αλήθεια. Πρέπει όμως να σας την πω. Με λίγα λόγια, σχεδόν όλοι όσοι είναι παρόντες θα μπορούσαν να μιλήσουν καλύτερα για τα έργα τους απ’ αυτούς τους ίδιους. Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ’ εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών.
Γιατί πράγματι αυτοί λένε πολλά και καλά, αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτά που λένε. Αυτό μου φαίνεται ότι έχουν πάθει και οι ποιητές. Και ταυτόχρονα κατάλαβα ότι εξαιτίας του ποιητικού τους ταλέντου νομίζουν ότι και στα άλλα είναι οι πιο σοφοί από τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι. Έφυγα λοιπόν και από εκεί με τη σκέψη ότι έχω το ίδιο πλεονέκτημα απέναντί τους, όπως και με τους πολιτικούς. Στο τέλος πήγα στους χειροτέχνες. Γιατί ήξερα ότι εγώ δεν γνωρίζω τίποτα, ήξερα όμως ότι αυτούς θα τους εύρισκα να γνωρίζουν πολλά και καλά. Και σ’ αυτό δεν διαψεύστηκα, γιατί γνώριζαν αυτά που εγώ δεν γνώριζα και ως προς αυτά ήταν σοφότεροι από εμένα. Αλλά, άνδρες Αθηναίοι, μου φάνηκαν να έχουν το ίδιο ελάττωμα με τους ποιητές και οι καλοί καλλιτέχνες. Επειδή ασκούσε καλά την τέχνη του ο καθένας απ’ αυτούς, νόμιζε ότι και στα άλλα είναι πάρα πολύ σοφός, και αυτό το σφάλμα τους σκίαζε κι εκείνη τη σοφία που πράγματι κατείχαν. Έτσι λοιπόν κατέληξα να αναρωτιέμαι – για να δικαιώσω το χρησμό – τι από τα δύο θα προτιμούσα, να είμαι όπως είμαι, δηλαδή να μην είμαι ούτε σοφός με τη δικιά τους σοφία αλλά ούτε και αμαθής με τη δικιά τους αμάθεια, ή να είμαι και σοφός και αμαθής όπως εκείνοι. Απαντούσα λοιπόν και στον εαυτό μου και στον χρησμό ότι είναι καλύτερα να είμαι όπως είμαι. Από αυτήν τη συνήθεια, άνδρες Αθηναίοι, γεννήθηκαν πολλές έχθρες εναντίον μου και μάλιστα τόσο δυσάρεστες και βαριές, ώστε να γεννηθούν απ’ αυτές πολλές συκοφαντίες και να μου βγει η φήμη ότι είμαι σοφός. Γιατί κάθε φορά που αποδεικνύω την άγνοια κάποιου, νομίζουν οι παρόντες ότι είμαι σοφός σ’ αυτά που εκείνος δεν γνωρίζει. Όπως φαίνεται όμως, άνδρες, ο θεός μόνο είναι πράγματι σοφός και μ’ αυτόν το χρησμό αυτό λέει, ότι η ανθρώπινη σοφία έχει μικρή αξία, ίσως και καμία. Και πιθανόν να υποδεικνύει τον Σωκράτη, και να χρησιμοποιεί το όνομά μου φέροντάς με για παράδειγμα, σα να ήθελε να πει: ‘Εκείνος από σας είναι, άνθρωποι, ο σοφότερος που, σαν το Σωκράτη, γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι διόλου σοφός’. Όλα αυτά λοιπόν εγώ ακόμα και τώρα τα στριφογυρίζω στο μυαλό μου, τα εξετάζω και τα ερευνώ, ακολουθώντας τα λόγια του θεού, κάθε φορά που νομίσω ότι κάποιος είναι σοφός, είτε συμπολίτης μας είτε ξένος. Και όταν έχω την αίσθηση ότι δεν είναι σοφός, βοηθώ τον θεό αποδεικνύοντάς το. Έτσι, όντας απασχολημένος μ’ αυτό το έργο δεν ευκαιρώ ούτε για την πόλη να κάνω τίποτα αξιόλογο ούτε για την οικογένειά μου, αλλά βρίσκομαι σε φοβερή φτώχεια υπηρετώντας το θεό. Εκτός από αυτά όμως οι νέοι που με ακολουθούν με τη θέλησή τους – και είναι εκείνοι που έχουν τον περισσότερο χρόνο διαθέσιμο, οι πιο πλούσιοι – ευχαριστιούνται να με ακούνε να εξετάζω τους ανθρώπους και πολλές φορές με μιμούνται κι αυτοί. Προσπαθούν έπειτα, να εξετάσουν και οι ίδιοι, άλλους. Και βρίσκουν, όπως φαίνεται, μεγάλη αφθονία από ανθρώπους που νομίζουν ότι γνωρίζουν κάτι, ενώ λίγα πράγματα μόνο γνωρίζουν ή ακόμα και τίποτα. Τότε όσοι εξετάζονται εξοργίζονται με εμένα αλλά όχι μ’ εκείνους. Λένε μάλιστα ότι υπάρχει κάποιος άθλιος Σωκράτης που διαφθείρει τους νέους.
Και όταν τους ρωτάει κανείς τι κάνει και τι διδάσκει για να πετυχαίνει κάτι τέτοιο, δεν έχουν τι να απαντήσουν γιατί δεν το ξέρουν(ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΤΡΥΝΕ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΑΙΜΟΒΟΡΑ ΤΥΡΑΝΝΙΑ…). Για να μη φανεί όμως ότι δεν έχουν τι να πουν, λένε ό,τι έχουν πρόχειρο εναντίον των φιλοσόφων γενικώς, ‘πως ερευνά ό,τι συμβαίνει στον ουρανό και κάτω από τη γη’, ‘ότι δεν πιστεύει σους θεούς’ και ‘ότι κάνει αυτό που είναι λάθος να φαίνεται για σωστό’. Γιατί την αλήθεια νομίζω, δεν θα ήθελαν να πουν, ότι δηλαδή προσποιούνται ότι γνωρίζουν, ενώ τίποτα δεν γνωρίζουν. Καθώς είναι λοιπόν φιλόδοξοι και φανατικοί και πολλοί, και μιλάνε όλοι μαζί και πειστικά για μένα, έχουν γεμίσει τα αυτιά σας και από παλιά και τώρα συκοφαντώντας με άγρια. Απ’ αυτούς είναι και ο Μέλητος και ο Άνυτος και ο Λύκων που μου επιτέθηκαν, ο Μέλητος οργιζόμενος για λογαριασμό των ποιητών, ο Άνυτος υπερασπιζόμενος τους πολιτικούς και ο Λύκων τους ρήτορες.
Ώστε, όπως έλεγα στην αρχή, θα απορούσα αν κατόρθωνα να βγάλω από το μυαλό σας σε τόσο λίγο χρόνο αυτές τις συκοφαντίες που έχουν συσσωρευτεί. Αυτή είναι, άνδρες Αθηναίοι, η αλήθεια, και σας τη λέω χωρίς να σας κρύψω τίποτα απολύτως και χωρίς να παραποιήσω τίποτα. Παρ’ όλο που ξέρω ότι για τον ίδιο λόγο σας γίνομαι μισητός. Αυτό άλλωστε είναι απόδειξη ότι λέω την αλήθεια και ότι από εδώ ξεκινούν οι συκοφαντίες και ότι αυτές είναι οι αιτίες τους. Και είτε τώρα είτε άλλοτε να εξετάσετε αυτά, θα βρείτε ότι έτσι είναι. Για όσα λοιπόν με κατηγορούσαν οι πρώτοι μου κατήγοροι, αρκεί για σας αυτή μου η απολογία. Στον Μέλητο τώρα, τον καλό και αφοσιωμένο στην πόλη, όπως λένε, και στους πρόσφατους κατηγόρους μου, θα προσπαθήσω να απολογηθώ. Πάλι λοιπόν, επειδή πρόκειται για διαφορετικούς κατηγόρους, ας ακούσουμε το κατηγορητήριό τους. Λέει λοιπόν περίπου τα εξής: Λένε ότι ο Σωκράτης είναι ένοχος επειδή διαφθείρει τους νέους και δεν πιστεύει στους θεούς της πόλης, αλλά σε άλλες καινούργιες θεότητες. Αυτή λοιπόν είναι η κατηγορία. Ας την εξετάσουμε λεπτομερώς. Λέει λοιπόν ότι είμαι ένοχος επειδή διαφθείρω τους νέους. Εγώ όμως, λέω, άνδρες Αθηναίοι, ότι είναι ένοχος ο Μέλητος, επειδή αστειεύεται σοβαρά, σέρνοντας με μεγάλη επιπολαιότητα ανθρώπους στα δικαστήρια, προσποιούμενος ότι ενδιαφέρεται και φροντίζει για πράγματα για τα οποία ποτέ δε νοιάστηκε. Και θα προσπαθήσω να σας αποδείξω ότι πράγματι έτσι είναι. Έλα λοιπόν, Μέλητε, και πες μας: Υπάρχει τίποτα άλλο που να σε ενδιαφέρει πιο πολύ από τη βελτίωση των νέων;
– Όχι βέβαια. Έλα λοιπόν, πες σ’ αυτούς εδώ, ποιος τους κάνει καλύτερους; Γιατί είναι φανερό ότι το ξέρεις, αφού ενδιαφέρεσαι. Έχοντας βρει εκείνον που τους διαφθείρει, όπως λες, με φέρνεις εδώ ενώπιον των δικαστών και με κατηγορείς. Έλα, πες μας τώρα, ποιος τους κάνει καλύτερους. Φανέρωσέ τον σ’ όσους μας ακούν. Βλέπεις, Μέλητε, ότι σιωπάς, ότι δεν έχεις τι να πεις; Δεν νομίζεις ότι η σιωπή σου είναι ντροπή, ότι αποτελεί αρκετή απόδειξη για τον ισχυρισμό μου, ότι δε νοιάζεσαι καθόλου γι’ αυτό το ζήτημα; Αλλά πες μας, φίλε μου, ποιος κάνει τους νέους καλύτερους;
– Οι νόμοι.
– Μα δεν ρωτάω αυτό, αγαπητέ μου, αλλά ποιος άνθρωπος, ο οποίος βέβαια θα έχει πρώτα μάθει και τους νόμους.
– Αυτοί, Σωκράτη, οι δικαστές.
– Τι λες, Μέλητε; Αυτοί εδώ είναι ικανοί να μορφώνουν τους νέους και να τους κάνουν καλύτερους;
– Ασφαλώς.
– Όλοι γενικά ή μόνο μερικοί απ’ αυτούς;
– Όλοι γενικά.
– Καλά τα λες, μα την Ήρα. Μεγάλη έχουμε αφθονία από ωφέλιμους ανθρώπους. Και αυτοί εδώ οι ακροατές τους κάνουν καλύτερους ή όχι;
– Και αυτοί. – Και οι βουλευτές;
– Και οι βουλευτές.
– Μήπως τότε, Μέλητε, τα μέλη της εκκλησίας του δήμου, οι εκκλησιαστές, διαφθείρουν τους νεότερους; Ή κι εκείνοι, όλοι γενικά, τους κάνουν καλύτερους;
– Κι εκείνοι.
– Όλοι λοιπόν, όπως φαίνεται, οι Αθηναίοι τους κάνουν καλούς και άξιους εκτός από μένα, και μόνον εγώ τους διαφθείρω. Έτσι λες;
– Έτσι ακριβώς.
– Πόσο δυστυχισμένο με θεωρείς! Απάντησέ μου όμως: νομίζεις ότι και με τα άλογα συμβαίνει το ίδιο ; Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να τα κάνουν καλύτερα, και μόνο ένας είναι που τα χαλάει;
Ή συμβαίνει εντελώς το αντίθετο, και μόνο ένας μπορεί να τα κάνει καλύτερα, ή πολύ λίγοι μόνο, οι ιπποκόμοι; Ενώ οι άλλοι, οι πολλοί, όταν ασχολούνται με άλογα και τα χρησιμοποιούν, τα χαλάνε; Δεν ισχύει αυτό, Μέλητε, και για τα άλογα και για όλα τα άλλα ζώα; Ισχύει, είτε το παραδεχτείτε εσύ κι ο Άνυτος είτε όχι. Θα ήταν λοιπόν πολύ ευτυχισμένοι οι νέοι αν ένας μόνο τους διέφθειρε και όλοι οι άλλοι τους ωφελούσαν.
Αλλά όμως, Μέλητε, είναι ολοφάνερο πως ποτέ δεν φρόντισες για τους νέους και απέδειξες καθαρά την αμέλειά σου, ότι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκες για τα πράγματα για τα οποία με κατηγορείς. Πες μας ακόμα, στο όνομα του Δία, Μέλητε, τι είναι καλύτερο, να ζεις ανάμεσα σε καλούς πολίτες ή σε κακούς; Έλα φίλε μου, απάντησε. Δεν σε ρωτάω τίποτα δύσκολο. Οι κακοί δεν βλάπτουν πάντοτε εκείνους που βρίσκονται κοντά τους, και οι καλοί δεν τους ωφελούν;
– Ασφαλώς.
– Υπάρχει λοιπόν κανένας που θα ήθελε να βλάπτεται από τους δικούς του, και όχι να ωφελείται; Απάντησε, αγαπητέ μου. Ο νόμος προστάζει να απαντήσεις. Υπάρχει κανένας που θα ήθελε να βλάπτεται;
– Όχι βέβαια.
– Έλα λοιπόν, πες μας, με κατηγορείς εδώ ότι διαφθείρω τους νέους και τους κάνω κακούς; Γίνεται αυτό με τη θέλησή μου ή χωρίς τη θέλησή μου;
– Με τη θέλησή σου βέβαια.
– Τι είναι αυτά που λες, Μέλητε; Είσαι τόσο σοφότερος εσύ από μένα, παρ’ όλο που είσαι τόσο νεότερός μου, ώστε ενώ ξέρεις ότι οι κακοί βλάπτουν πάντοτε εκείνους που βρίσκονται κοντά τους και οι καλοί τους ωφελούν, λες ότι εγώ έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο αμάθειας που με το να μην με ενδιαφέρει αν κάνω κάποιον από τους γύρω μου να γίνει κακός, μπαίνω κι εγώ ο ίδιος στον κίνδυνο να μου κάνει κάτι κακό; Και αυτό το τόσο μεγάλο κακό το κάνω, όπως λες, με τη θέλησή μου; Δεν με πείθεις γι’ αυτό, Μέλητε, και θαρρώ πως κανέναν άλλον δεν πείθεις. Αλλά ή δεν τους διαφθείρω, ή, αν τους διαφθείρω, το κάνω χωρίς να το θέλω. Πάντως εσύ και στις δύο περιπτώσεις λες ψέματα.
Αν όμως τους διαφθείρω χωρίς τη θέλησή μου, για τέτοια αθέλητα σφάλματα ο νόμος δεν ορίζει να με φέρεις στο δικαστήριο, αλλά να με πάρεις ιδιαιτέρως, και να με συμβουλεύσεις και να με νουθετήσεις. Γιατί είναι φανερό ότι, αφού το καταλάβω, θα πάψω να κάνω ό,τι έκανα ακούσια. Εσύ όμως απέφυγες να το κάνεις αυτό και δεν θέλησες να έρθεις να με βρεις και να με νουθετήσεις. Και με φέρνεις σ’ αυτό το δικαστήριο, όπου ο νόμος ορίζει να φέρνουν εκείνους που χρειάζονται τιμωρία και όχι εκείνους που χρειάζονται νουθεσία. Αλλά, άνδρες Αθηναίοι, είναι πια φανερό εκείνο που ήδη έλεγα, ότι δηλαδή ο Μέλητος δε νοιάστηκε ποτέ στο ελάχιστο γι’ αυτά. Όμως πες μας: Με ποιον τρόπο Μέλητε, λες ότι διαφθείρω τους νεότερους; Όπως φαίνεται και από την καταγγελία σου, διδάσκοντάς τους να μην πιστεύουν στους θεούς που πιστεύει η πόλη, αλλά σε άλλους καινούργιους δαίμονες; Δεν λες ότι διδάσκοντας αυτά τους διαφθείρω;
– Ακριβώς αυτά λέω.
– Στο όνομα λοιπόν αυτών των θεών για τους οποίους γίνεται τώρα λόγος, Μέλητε, εξήγησέ μας με μεγαλύτερη σαφήνεια και σε μένα και σ’ αυτούς εδώ τους άνδρες, γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θέλεις να πεις. Λες ότι διδάσκω να πιστεύουν ότι υπάρχουν μερικοί θεοί – άρα και εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν θεοί και δεν είμαι εντελώς άθεος και δεν μπορώ να κατηγορηθώ γι’ αυτό – αλλά ότι δεν είναι αυτοί της πόλης, αλλά άλλοι, και γι’ αυτό ακριβώς με κατηγορείς, επειδή είναι άλλοι; Ή ισχυρίζεσαι ότι δεν έχω πίστη στους θεούς, πράγμα που διδάσκω και στους άλλους;
– Ακριβώς, λέω ότι δεν πιστεύεις καθόλου στους θεούς.
– Καλέ μου Μέλητε, πως τα λες αυτά;
Δεν πιστεύω λοιπόν ούτε για τον ήλιο ούτε για τη σελήνη ότι είναι θεοί, όπως οι άλλοι άνθρωποι;
– Μα τον Δία, άνδρες δικαστές, για τον ήλιο λεει ότι είναι πέτρα και για τη σελήνη ότι είναι γη.
– Τον Αναξαγόρα νομίζεις ότι κατηγορείς, αγαπητέ μου Μέλητε. Και τόσο μικρή ιδέα έχεις γι’ αυτούς εδώ, τους θεωρείς τόσο αγράμματους, ώστε να μη γνωρίζουν ότι τα βιβλία του Αναξαγόρα του Κλαζομένιου είναι γεμάτα από τέτοια λόγια; Από εμένα θα τα μάθαιναν αυτά οι νέοι, ενώ θα μπορούσαν, όποτε ήθελαν, να αγοράσουν τα βιβλία αυτά από την ορχήστρα του θεάτρου με μια δραχμή, και να κοροϊδεύουν το Σωκράτη, αν υποστηρίζει ότι είναι δικά του, πράγματα μάλιστα τόσο περίεργα. Αλλά, στο όνομα του Δία, έτσι σου φαίνομαι; Ότι δεν πιστεύω σε κανένα θεό;
– Όχι, μα το Δία, σε κανέναν απολύτως.
– Ούτε τον εαυτό σου, Μέλητε, μου φαίνεται ότι δεν πιστεύεις πια. Αυτός εδώ μου φαίνεται, άνδρες Αθηναίοι, ότι σας περιφρονεί πολύ και ότι είναι τελείως αναίσχυντος, και ότι έκανε αυτή την καταγγελία από αλαζονεία και αναισχυντία και νεανική επιπολαιότητα. Φαίνεται σα να έχει φτιάξει ένα γρίφο για να με δοκιμάσει: ‘Θα καταλάβει άραγε ο Σωκράτης ο σοφός ότι αστειεύομαι και ότι αντιφάσκω ή θα τον εξαπατήσω και αυτόν και τους άλλους που με ακούνε;’ Γιατί νομίζω πως είναι φανερό ότι ο ίδιος αντιφάσκει στην καταγγελία του και είναι σαν να έλεγε: ‘Ο Σωκράτης είναι ένοχος επειδή δεν πιστεύει στους θεούς, πιστεύοντας όμως στους θεούς’. Μα είναι αστείο. Εξετάστε κι εσείς μαζί μου, άνδρες, πως αντιλαμβάνομαι αυτά που λέει. Κι εσύ απάντησέ μας, Μέλητε. Όσο για σας, θυμηθείτε αυτό που σας ζήτησα από την αρχή, και μη διαμαρτύρεσθε όταν μιλάω με το συνηθισμένο μου τρόπο.
Είναι κανένας, Μέλητε, από τους ανθρώπους που να πιστεύει ότι υπάρχουν ανθρώπινα πράγματα και να μην πιστεύει ότι υπάρχουν άνθρωποι; Ας μου απαντήσει, άνδρες, και ας μη διαμαρτύρεται λέγοντας άλλα αντί άλλων. Είναι κανένας που να μην πιστεύει ότι υπάρχουν άλογα, αλλά να πιστεύει ότι υπάρχει ιππασία; Ή που ενώ δεν πιστεύει ότι υπάρχουν αυλητές, πιστεύει ότι υπάρχει αυλητική τέχνη; Δεν είναι δυνατόν αυτό, φίλε μου. Κι αν εσύ δεν θέλεις να απαντήσεις, στο λέω εγώ, και σ’ εσένα και σ’ αυτούς εδώ. Απάντησέ μου όμως τουλάχιστον σ’ αυτό που σε ρωτάω τώρα: είναι κανείς που να πιστεύει στη δύναμη των θεοτήτων και να μην πιστεύει ότι υπάρχουν θεότητες;
– Δεν είναι δυνατόν αυτό.
– Με βοηθάς απαντώντας έτσι, έστω και με το ζόρι, επειδή αναγκάζεσαι απ’ αυτούς εδώ να το κάνεις. Λες λοιπόν ότι και πιστεύω στη δύναμη των θεοτήτων, και διδάσκω ότι υπάρχουν, είτε πρόκειται για καινούργιες είτε για παλιες, αλλά πάντως πιστεύω στη δύναμη των θεοτήτων, σύμφωνα με τα λόγια σου, και μάλιστα αυτό το αναφέρεις και στην ένορκη καταγγελία σου. Αλλά αν πιστεύω στη δύναμή τους, είναι απολύτως αναγκαίο να πιστεύω ότι υπάρχουν θεότητες. Δεν είναι έτσι; Ασφαλώς. Σε βάζω να συμφωνείς μαζί μου, επειδή δεν απαντάς. Τις θεότητες λοιπόν δεν τις θεωρούμε είτε θεούς είτε παιδιά των θεών; Συμφωνείς ή όχι;
– Βέβαια.
– Αν λοιπόν πιστεύω στις θεότητες, όπως λες εσύ, αν μεν είναι κάποιοι θεοί οι δαίμονες, τότε δεν ισχύει ο ισχυρισμός μου, ότι μιλάς με γρίφους και μας κοροϊδεύεις; Γιατί λες ότι εγώ δεν πιστεύω στους θεούς αλλά ταυτόχρονα και ότι πιστεύω, εφόσον πιστεύω στις θεότητες. Αν πάλι οι θεότητες είναι παιδιά θεών, είτε νόθα είτε από νύμφες είτε από άλλες μητέρες, όπως λένε, ποιος από τους ανθρώπους θα πίστευε ότι ενώ υπάρχουν παιδιά των θεών, δεν υπάρχουν θεοί; Το ίδιο παράλογο θα ήταν να πίστευε κανείς ότι υπάρχουν παιδιά των αλόγων και των γαϊδουριών, τα μουλάρια, αλλά να μην πίστευε ότι υπάρχουν άλογα και γαϊδούρια. Όχι, Μέλητε, δεν είναι δυνατόν να τα έγραψες αυτά στην καταγγελία σου για άλλο λόγο παρά μόνο γιατί δεν έβρισκες κανένα αληθινό αδίκημα για να με κατηγορήσεις. Αλλά δεν υπάρχει κανένας τρόπος να πείσεις κάποιον άνθρωπο, ακόμα κι αν έχει ελάχιστη νοημοσύνη, ότι μπορεί κάποιος που πιστεύει στη δύναμη των θεοτήτων να μην πιστεύει στη δύναμη των θεών, ή το αντίθετο, ότι μπορεί κάποιος που δεν πιστεύει σε θεότητες να πιστεύει είτε στους θεούς είτε στους ήρωες. Αλλά, άνδρες Αθηναίοι, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αποδείξω με περισσότερα επιχειρήματα ότι δεν ευσταθεί η κατηγορία του Μέλητου. Αρκούν αυτά που είπα. Εκείνο όμως που έλεγα προηγουμένως, ότι προκάλεσα τη μεγάλη εχθρότητα πολλών ανθρώπων, είναι απολύτως αληθινό. Και αυτό είναι που θα με καταστρέψει, αν με καταστρέψει: δεν θα είναι ούτε ο Μέλητος ούτε ο Άνυτος, αλλά οι συκοφαντίες και ο φθόνος των πολλών. Αυτά στ’ αλήθεια κατέστρεψαν και νομίζω θα καταστρέψουν στο μέλλον πολλούς άλλους δίκαιους ανθρώπους.
Γιατί δεν πιστεύω ότι θα σταματήσει σ’ εμένα το κακό. Θα μπορούσε όμως να πει κανείς: ‘Δεν ντρέπεσαι, Σωκράτη, που έχεις κάνει τέτοια πράγματα ώστε τώρα να κινδυνεύεις να πεθάνεις;’ Κι εγώ τότε θα του έδινα τη σωστή απάντηση, λέγοντας ότι: ‘Κάνεις λάθος, άνθρωπε, αν νομίζεις πως ένας άνδρας που θέλει να ωφελήσει έστω και λίγο τους άλλους πρέπει να υπολογίζει τον κίνδυνο αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Ενώ το μόνο που πρέπει να σκέφτεται, όταν ενεργεί, είναι αν ενεργεί δίκαια ή άδικα και αν η συμπεριφορά του είναι καλού ή κακού ανθρώπου. Γιατί τότε θα ήταν ανάξιοι, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, όσοι από τους ημίθεους σκοτώθηκαν στην Τροία, και όλοι οι άλλοι, και ο γιος της Θέτιδας. Αυτός τόσο πολύ περιφρονούσε τον κίνδυνο, μπροστά στο ενδεχόμενο να ντροπιαστεί, ώστε, όταν του είπε η μητέρα του, που ήταν θεά, τότε που ήθελε να σκοτώσει τον Έκτορα, τα εξής παρακάτω – αν θυμάμαι καλά – λόγια: ‘Παιδί μου, αν εκδικηθείς το φόνο του φίλου σου του Πατρόκλου και σκοτώσεις τον Έκτορα, θα πεθάνεις κι εσύ. Γιατί αμέσως μετά τον Έκτορα θα έρθει και το δικό σου τέλος’, εκείνος – ενώ τα άκουσε αυτά – αδιαφόρησε για τον θάνατο και τον κίνδυνο, και πιο πολύ φοβήθηκε να ζήσει σαν δειλός που εκδίκηση δεν παίρνει για τους φίλους του. ‘Ας πεθάνω αμέσως, είπε, φτάνει να τιμωρήσω εκείνον που έφταιξε και να μη μένω πια εδώ ντροπιασμένος, κοντά στα καμπυλόπρυμνα καράβια, βάρος της γης’. Νομίζεις ότι νοιάστηκε αυτός για τον θάνατο και τον κίνδυνο; Και πράγματι, άνδρες Αθηναίοι, έτσι είναι. Εκεί που θα ταχθεί κανείς, είτε από μόνος του, επειδή πιστεύει ότι πράττει το καλύτερο, είτε από κάποιον άρχοντα, εκεί οφείλει, θαρρώ, να παραμείνει, διακινδυνεύοντας και χωρίς να λογαριάζει ούτε θάνατο ούτε τίποτα άλλο, μπροστά στην ατίμωση. Θα είχα λοιπόν κάνει πολύ άσχημα, άνδρες Αθηναίοι, αν όταν με διέταξαν οι άρχοντες που εσείς εκλέξατε, να πολεμήσω στην Ποτίδαια, στην Αμφίπολη, στο Δήλιο, έμενα τότε στο καθήκον που μου όριζαν, όπως και οι άλλοι, και έβαζα σε κίνδυνο τη ζωή μου, και όταν μου όριζε ο θεός – κατά τη δική μου πάντα αντίληψη – ότι πρέπει να ζω φιλοσοφώντας και εξετάζοντας τον εαυτό μου και τους άλλους, να φοβόμουν είτε το θάνατο είτε οτιδήποτε άλλο, και να εγκατέλειπα τη θέση μου. Θα ήταν φοβερό, και πράγματι τότε θα ήταν δίκαιο να με φέρει κανείς στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι δεν πιστεύω στους θεούς και ότι δεν υπακούω στον χρησμό, και ότι φοβάμαι τον θάνατο και ότι νομίζω πως είμαι σοφός ενώ δεν είμαι. Γιατί το να φοβάται κανείς τον θάνατο, άνδρες, δεν είναι τίποτα άλλο από το να νομίζει κανείς ότι είναι σοφός χωρίς να είναι. Να νομίζει ότι γνωρίζει αυτά που δε γνωρίζει. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει τον θάνατο, ούτε αν συμβαίνει να είναι το μεγαλύτερο αγαθό για τον άνθρωπο, κι όμως τον φοβούνται σα να ξέρουν καλά ότι είναι το μεγαλύτερο κακό. Και δεν είναι αμάθεια αυτό επονείδιστη, το να νομίζει κανείς ότι γνωρίζει εκείνα που δεν γνωρίζει; Εγώ όμως, άνδρες, σ’ αυτό ακριβώς διαφέρω ίσως από τους περισσότερους και αν λέω ότι είμαι σε κάτι σοφότερος από κάποιον άλλον είναι σ’ αυτό το σημείο, ότι μη γνωρίζοντας αρκετά για τον Άδη, παραδέχομαι την άγνοιά μου. Γνωρίζω όμως ότι είναι κακό και ντροπή να βλάπτει κανείς έναν καλύτερο και να μην υπακούει σ’ αυτόν, είτε θεός είναι είτε άνθρωπος Έτσι λοιπόν ποτέ δεν θα φοβηθώ και δεν θα αποφύγω να κάνω κάτι, διαπράττοντας κακές πράξεις που γνωρίζω ότι είναι κακές, για να επιτύχω άλλες που δεν γνωρίζω αν είναι πράγματι καλές.
Ώστε ακόμα κι αν με αφήνατε τώρα ελεύθερο, μη πιστεύοντας στον Άνυτο, ο οποίος σας είπε ότι είτε από την αρχή δεν έπρεπε καθόλου να δικαστώ, ή, αφού δικάζομαι, δεν είναι δυνατόν να μη με καταδικάσετε σε θάνατο. Γιατί, πρόσθεσε, αν γλιτώσει, οι γιοι σας, που ήδη κάνουν ό,τι τους διδάσκει ο Σωκράτης, θα καταστραφούν όλοι εντελώς. Αν λοιπόν, παρ’ όλα αυτά, μου λέγατε: ‘Σωκράτη, εμείς δεν θα πιστέψουμε τον Άνυτο και θα σε αφήσουμε ελεύθερο, με τον εξής όμως όρο, ότι δεν θα περνάς πια την ώρα σου εξετάζοντας έτσι τους ανθρώπους και φιλοσοφώντας. Κι αν πιαστείς να το κάνεις αυτό το πράγμα, θα πεθάνεις’. Αν λοιπόν, όπως είπα, μ’ αυτόν τον όρο μ’ αφήνατε ελεύθερο, θα σας έλεγα ότι: ‘Εγώ, άνδρες Αθηναίοι, σας εκτιμώ και σας αγαπώ, αλλά θα υπακούσω στον θεό κι όχι σε σας, και όσο αναπνέω και μπορώ, δεν θα πάψω να φιλοσοφώ και να σας συμβουλεύω και να νουθετώ οποιονδήποτε από σας τυχαίνει κάθε φορά να συναντώ, λέγοντάς του αυτά ακριβώς που συνήθιζα να λέω, ότι: ‘Πώς εσύ, αγαπητέ μου, όντας Αθηναίος πολίτης της πιο μεγάλης και της πιο φημισμένης για τη σοφία της και τη δύναμή της πόλης, δεν ντρέπεσαι να φροντίζεις για τα χρήματα, πώς θα αποκτήσεις περισσότερα, και για τη δόξα και τις τιμές, και να μην ενδιαφέρεσαι ούτε να νοιάζεσαι για τη φρόνηση και την αλήθεια και την ψυχή σου;’ [η φτωχή πλειοψηφία των δημοκρατικών είναι πασίγνωστο ότι δε θαλασσοπνιγόταν για τα λεφτά, όπως οι άπληστοι μαθητές του, αλλά για να αφήσει παντού παρακαταθήκη την αφοβία, την άμυνα στους φοβικούς καταστροφείς τυράννους]. Και αν κάποιος από σας αμφισβητεί τα λόγια μου και πει ότι φροντίζει και γι’ αυτά, δεν θα τον αφήσω αμέσως ούτε θα φύγω, αλλά θα του υποβάλλω ερωτήσεις και θα τον εξετάσω και θα τον ελέγξω, και αν μου φανεί ότι δεν κατέχει την αρετή, παρ’ όλο που ισχυρίζεται το αντίθετο, θα τον επιπλήξω που νοιάζεται τόσο λίγο για τα πιο σημαντικά και τόσο πολύ για τα πιο ασήμαντα. Αυτά θα τα κάνω σε όποιον τύχει να συναντήσω, είτε είναι νεότερος είτε μεγαλύτερος, είτε ξένος είτε συμπολίτης μας, και κυρίως στους συμπολίτες μας, που είναι πιο δικοί μου. Γιατί αυτά με προστάζει ο θεός καταλάβετέ το καλά. Και εγώ πιστεύω ότι μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει μεγαλύτερο αγαθό για σας και για την πόλη από αυτήν την υπηρεσία μου που προσφέρω στον θεό. Γιατί περιφέρομαι μη κάνοντας τίποτα άλλο από το να πείθω τους νεότερους και τους πιο ηλικιωμένους ανάμεσά σας να μην φροντίζουν ούτε για τα σώματά τους ούτε για τα χρήματά τους με τόσο πάθος, παρά μόνο για την ψυχή τους, πως θα γίνει καλύτερη, λέγοντας τους ότι η αρετή δεν γίνεται από τα χρήματα, αλλά τα χρήματα και όλα τα άλλα ανθρώπινα αγαθά, και τα ιδιωτικά και τα δημόσια, από την αρετή. Αν τα λόγια μου αυτά διαφθείρουν τους νέους, τότε είναι βλαβερά. Κι αν κάποιος ισχυρίζεται ότι εγώ άλλα λέω και όχι ό,τι σας είπα, δεν λέει την αλήθεια. Ως προς αυτά, θα έλεγα, άνδρες Αθηναίοι, ή να ακούσετε τον Άνυτο ή να μην τον ακούσετε, και ή να μ’ αφήσετε ελεύθερο ή να μη μ’ αφήσετε, γιατί εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω σε ό,τι κάνω, ακόμα κι αν πρόκειται να πεθάνω πολλές φορές.
Μη διαμαρτύρεσθε, άνδρες Αθηναίοι, κάντε ό,τι σας παρακάλεσα. Μην διαμαρτύρεσθε για ό,τι λέω, αλλά ακούτε. Γιατί πιστεύω ότι ακούγοντάς με θα ωφεληθείτε. Γι’ αυτά τα άλλα που πρόκειται να σας πω θα βάλετε ίσως τις φωνές, αλλά να μην το κάνετε. Να ξέρετε καλά όμως, ότι αν με θανατώσετε, και είμαι πράγματι αυτός που λέω εγώ, δεν θα βλάψετε τόσο εμένα όσο θα βλάψετε τους εαυτούς σας. Γιατί εμένα σε τίποτε δεν μπορούν να με βλάψουν ούτε ο Μέλητος ούτε ο Άνυτος. Δεν θα είχαν τη δυνατότητα, γιατί πιστεύω ότι δεν γίνεται ο χειρότερος άνθρωπος να βλάψει έναν καλύτερο. Θα μπορούσε βέβαια να με σκοτώσει ίσως ή να με εξορίσει ή και να μου στερήσει τα πολιτικά μου δικαιώματα. Αυτά τα πράγματα ίσως αυτός ή κάποιος άλλος να τα θεωρεί μεγάλο κακό. Όχι όμως εγώ. Θεωρώ πολύ χειρότερο να κάνει κανείς ό,τι κάνει αυτός τώρα, προσπαθώντας να σκοτώσει άδικα έναν άνθρωπο. Τώρα λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, δεν απολογούμαι καθόλου για χάρη του εαυτού μου, όπως θα νόμιζε κανείς, αλλά για χάρη σας, για να μην αμαρτήσετε προς τον θεό, καταδικάζοντάς με, περιφρονώντας αυτό που σας έδωσε. Γιατί αν με σκοτώσετε, άλλον σαν κι εμένα δεν θα βρείτε – για να το πω απλά αλλά κι αστεία – που να τον έχει ορίσει ο θεός να βρίσκεται κοντά στην πόλη, η οποία λόγω μεγέθους μοιάζει νωθρό μεγάλο άλογο ράτσας και χρειάζεται αλογόμυγα να την ξυπνάει. Νομίζω ότι σαν τέτοια με έχει βάλει στην πόλη ο θεός, να μη σταματώ όλη τη μέρα να σας ξυπνώ, να σας πείθω και τον καθένα χωριστά να επικρίνω τριγυρίζοντας παντού. Δεν θα βρεθεί λοιπόν εύκολα άλλος τέτοιος για σας, άνδρες, και αν με πιστεύετε, πρέπει να με αθωώσετε. Ίσως όμως να βαρεθείτε γρήγορα, όπως όσοι ξυπνάνε νυσταγμένοι, και, έχοντας πειστεί από τον Άνυτο, με ένα χτύπημα να με σκοτώσετε εύκολα. Και έπειτα θα περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας κοιμώμενοι, αν δεν σας φροντίσει ο θεός και δεν σας στείλει κάποιον άλλον. Το ότι πράγματι εγώ είμαι εκείνος που έδωσε ο θεός στην πόλη γι’ αυτόν τον σκοπό, μπορείτε να το καταλάβετε εύκολα: γιατί δεν φαίνεται ανθρώπινο να έχω παραμελήσει όλες τις υποθέσεις μου και να ανέχομαι να είναι τόσα χρόνια παραμελημένοι οι δικοί μου, για να φροντίζω εσάς, πλησιάζοντας τον καθένα χωριστά, σαν να ήμουν πατέρας σας ή μεγαλύτερος αδελφός σας, για να σας πείθω να ασχοληθείτε με την αρετή. Αν βέβαια είχα κάποιο όφελος απ’ αυτό και σας παρακινούσα να το κάνετε παίρνοντας αμοιβή, θα είχα κάποιο λόγο να το κάνω. Τώρα όμως, βλέπετε οι ίδιοι, ότι οι κατήγοροι, ενώ για όλα τα άλλα τόσο αναίσχυντα με κατηγορούν, γι’ αυτό δεν τόλμησαν να με κατηγορήσουν και να βρουν κάποιον μάρτυρα, πως εγώ είτε πήρα ποτέ αμοιβή είτε ζήτησα. Κι αυτό γιατί, όπως νομίζω, διαθέτω έναν αρκετά αξιόπιστο μάρτυρα, την φτώχεια μου [πώς έτρεφε την οικογένειά του και το τομάρι του παρά παρασιτώντας;]. Ίσως λοιπόν να σας φαίνεται παράξενο που, ενώ τριγυρνώντας ανάμεσά σας σας συμβουλεύω ιδιαιτέρως και μιλώ για πολλά πράγματα, δημόσια δεν τολμώ να ανεβώ στο βήμα και μιλώντας στο πλήθος να συμβουλεύσω την πόλη. Αιτία αυτού του πράγματος είναι εκείνο που πολλές φορές ήδη και σε πολλά μέρη με έχετε ακούσει να λέω, ότι υπάρχει μέσα μου κάτι θεϊκό και δαιμόνιο, μια φωνή, αυτό το έγραψε και στην καταγγελία του διακωμωδώντας το ο Μέλητος. Σε μένα λοιπόν αυτό άρχισε να υπάρχει από τότε που ήμουνα παιδί, είναι μια φωνή που ακούω, η οποία, όποτε την ακούω, πάντοτε με αποτρέπει από κάτι που πρόκειται να κάνω, και ποτέ δεν με προτρέπει σε τίποτα. Αυτή είναι που με εμποδίζει να ασχοληθώ με την πολιτική. Και μου φαίνεται ότι κάνει πάρα πολύ καλά που με εμποδίζει. Γιατί να το ξέρετε καλά, άνδρες Αθηναίοι. Αν εγώ από παλιά είχα επιχειρήσει να ασχοληθώ με την πολιτική, από παλιά θα είχα αφανισθεί και ούτε εσάς θα είχα ωφελήσει σε τίποτα ούτε τον εαυτό μου. Και μη μου θυμώνετε που λέω την αλήθεια. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να διασωθεί, είτε από σας είτε από οποιοδήποτε άλλο πλήθος, όταν εναντιώνεται με ειλικρίνεια και εμποδίζει να γίνονται στην πόλη πολλά άδικα πράγματα και παράνομα [έιχε δίκιο λοιπόν ο στενοκέφαλος Αριστείδης που 8 χρόνια αντιδρούσε στη δημιουργία τού στόλου που έσωσε τη Δημοκρατία στη Σαλαμίνα κι όταν μετάνιωσε, ο οχληρός για τους αρχομανείς ‘όχλος’ τον ανακάλεσε και τον έκανε αμέσως στρατηγό παραμονές τής ναυμαχίας;]. Αλλά είναι αναγκαίο εκείνος που πράγματι μάχεται για το δίκαιο, αν πρέπει να διασωθεί για λίγο χρονικό διάστημα, να παραμείνει ιδιώτης και να μην συμμετέχει στη δημόσια ζωή. Και θα σας δώσω μεγάλες αποδείξεις γι’ αυτό, όχι λόγια, αλλά εκείνα που εσείς εκτιμάτε περισσότερο, έργα. Ακούστε λοιπόν αυτά που μου συνέβησαν, για να δείτε ότι δεν υποχωρώ σε τίποτα που να είναι αντίθετο στο δίκαιο από το φόβο του θανάτου, ακόμα κι αν μη υποχωρώντας θα πέθαινα. Θα σας μιλήσω και με λόγια κοινά και με τη γλώσσα των δικαστηρίων, αλλά θα σας πω την αλήθεια. Εγώ λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, δεν κατέλαβα ποτέ κανένα άλλο αξίωμα στην πόλη, διετέλεσα όμως κάποτε βουλευτής και έτυχε να πρυτανεύει η δική μας η φυλή, η Αντιοχίς, τότε που εσείς, τους δέκα στρατηγούς που δεν μάζεψαν τους ναυαγούς μετά τη ναυμαχία, θέλατε να τους δικάσετε όλους μαζί, παράνομα [οι βουλευτές έκαναν απλά τις νομοθετικές προτάσεις στο λαό, τον μόνο νομοθέτη, που τότε έκρινε ότι οι μοχθηροί στρατηγοί – μαθητές του δόλια εγκατέλειψαν νικητές φτωχούς ναυαγούς θήτες για να πνιγούν, και μάλιστα με το πρόσχημα ότι είχε τρικυμία, ενώ δεν είχε για όσους διέταξαν να περισυλλέξουν τους ναυαγούς!], όπως αργότερα το καταλάβατε όλοι σας. Τότε, μόνος από όλους τους πρυτάνεις σας εναντιώθηκα, υποστηρίζοντας ότι δεν πρέπει να κάνετε τίποτα αντίθετο προς τους νόμους, και ψήφισα ενάντια στη θέλησή σας. Και ενώ ήταν έτοιμοι οι ρήτορες να με καταγγείλουν και να στείλουν να με συλλάβουν, και εσείς τους παροτρύνατε με φωνές, έκρινα ότι είναι προτιμότερο να διακινδυνεύσω όντας με την πλευρά του νόμου και του δικαίου, παρά να είμαι με το μέρος το δικό σας, που δεν σκεφτόσαστε δίκαια, από φόβο μήπως φυλακισθώ ή θανατωθώ. Και αυτά συνέβαιναν ενώ ακόμα υπήρχε δημοκρατία στην πόλη. Αλλά και όταν έγινε ολιγαρχία [αλήθεια τόσοι και τόσοι μοχθηροί σωκρατικοί αρχομανείς, 2.400 χρόνια , πώς και δε βρήκαν τι έκαναν οι βεντέτες τους όταν γίνονταν τα πραξικοπήματα;], οι τριάκοντα πάλι, αφού με κάλεσαν μαζί με τους άλλους τέσσερις στη Θόλο, μας διέταξαν να πάμε να φέρουμε από τη Σαλαμίνα τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο, για να τον σκοτώσουν. Τέτοιες διαταγές έδιναν συχνά και σε πολλούς άλλους [δημοκρατικούς ή αρχομανείς ομοϊδεάτες τους;], επειδή ήθελαν να εμπλέξουν στα εγκλήματά τους όσο το δυνατόν περισσότερους. Τότε λοιπόν εγώ, όχι με τα λόγια, αλλά έμπρακτα, απέδειξα πάλι ότι εμένα – για να μιλήσω πιο καθαρά – δεν με ενδιαφέρει διόλου ο θάνατος. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μη διαπράξω κάτι άδικο κι ανόσιο. Γιατί εμένα εκείνο το καθεστώς, παρά την ισχύ του, δεν με φόβισε τόσο ώστε να αναγκαστώ να κάνω κάτι άδικο. Αλλά αφού βγήκαμε από τη Θόλο, ενώ οι τέσσερις πήγαν στη Σαλαμίνα και έφεραν τον Λέοντα, εγώ έφυγα και πήγα στο σπίτι μου. Και ίσως να είχα πεθάνει γι’ αυτή μου την πράξη, αν δεν είχε καταλυθεί σύντομα η εξουσία τους [άρα δεν του έκαναν τίποτα απολύτως]. Γι’ αυτά μπορούν να σας μιλήσουν πολλοί μάρτυρες. Νομίζετε λοιπόν ότι θα είχα φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία, αν είχα ασχοληθεί με την πολιτική και αν πράττοντας ως τίμιος άνθρωπος υποστήριζα το δίκαιο και αν, όπως πρέπει, φρόντιζα γι’ αυτό περισσότερο απ’ όλα; [ομολογεί συνεπώς ότι η ψευδεπίγραφη ‘αρετή’ την οποία χρησιμοποιούσε, δεν αφορούσε το δίκαιο αλλά το μίσος του για τη δημοκρατική πλειοψηφία που δεν τον προσκύνησε ποτέ]. Κάθε άλλο, άνδρες Αθηναίοι. Ούτε και κανένας άλλος άνθρωπος.
Αλλά εγώ σε όλη μου τη ζωή, και όταν έπραξα κάτι δημόσια, τέτοιος αποδείχτηκα, και το ίδιο και στην ιδιωτική μου ζωή : ποτέ δεν έκανα καμιά υποχώρηση σε κανέναν μπροστά στο δίκαιο, ούτε σε κάποιον άλλον ούτε και σε κανέναν απ’ αυτούς που εκείνοι που με κατηγορούν λένε ότι είναι μαθητές μου. Άλλωστε εγώ δεν υπήρξα ποτέ δάσκαλος κανενός [έχει θολώσει από το φόβο τής δίκαιης τιμωρίας]. Κι αν κάποιος όταν μιλάω και όταν λέω τα δικά μου επιθυμούσε να με ακούει, είτε νεότερος είναι είτε μεγαλύτερος, δεν το αρνήθηκα ποτέ σε κανέναν. Ούτε μιλάω μονάχα όταν παίρνω χρήματα, και όταν δεν παίρνω δεν μιλάω, αλλά προσφέρομαι το ίδιο και σε πλούσιους και σε φτωχούς, να με ρωτάνε, ή αν θέλει κανείς απαντώντας μου να ακούει αυτά που λέω. Και γι’ αυτούς εγώ, είτε κάποιος τους γίνει καλός είτε όχι, είναι άδικο να κατηγορούμαι, γιατί ποτέ δεν υποσχέθηκα σε κανέναν τίποτα, ούτε δίδαξα κανένα μάθημα. Και αν κάποιος ισχυρίζεται ότι από εμένα ποτέ είτε έμαθε είτε άκουσε κάτι ιδιαιτέρως, που δεν το άκουσαν και όλοι οι άλλοι, να ξέρετε καλά ότι δεν λέει την αλήθεια. Αλλά γιατί τότε μερικοί ευχαριστιούνται να περνούν πολύ χρόνο μαζί μου;
Το ακούσατε, άνδρες Αθηναίοι. Σας είπα όλη την αλήθεια, ότι ευχαριστιούνται να με ακούνε να εξετάζω εκείνους που νομίζουν ότι είναι σοφοί, ενώ δεν είναι. Δεν είναι κι άσχημο αυτό. Εμένα λοιπόν αυτό, σας το βεβαιώνω, μου το έχει ορίσει ο θεός να το κάνω και με χρησμούς και με όνειρα και με κάθε τρόπο, με τον οποίο κάθε θεϊκή ύπαρξη ορίζει οτιδήποτε στους ανθρώπους να πράττουν [τότε γιατί δε σεβόταν και τον Δήμο, που ο ‘θεός’ τού όριζε με αφοβία να αμύνεται στους τυράννους και τους οπαδούς τους;]. Αυτά, άνδρες Αθηναίοι, και αληθινά είναι και εύκολα να ελεγχθούν.
Αν όμως εγώ άλλους από τους νέους διαφθείρω και άλλους τους έχω ήδη διαφθείρει, πρέπει βέβαια μερικοί απ’ αυτούς, αφού μεγάλωσαν και κατάλαβαν ότι όταν ήταν νέοι τους είχα δώσει εγώ κάποτε κακές συμβουλές, να ανεβούν τώρα στο βήμα και να με κατηγορήσουν και να με τιμωρήσουν [ο αιμοβόρος, νεκρός Κριτίας, ή μήπως ο παρών στη δίκη, ανηψιός του Πλάτωνας;]. Και αν δεν το ήθελαν οι ίδιοι, όποιος θέλει από τους δικούς τους, είτε πατέρες είτε αδερφοί είτε και άλλοι συγγενείς, αν έπαθαν οι δικοί τους κάποιο κακό από μένα, να το θυμηθούν τώρα και να με τιμωρήσουν [έχουν ποτέ σχολιάσει οι οπαδοί του ότι οι πιστοί του θεωρούσαν ‘θεία’ την ανωτερότητα που κήρυσσε ο παπάς τους;]. Πάντως είναι παρόντες εδώ πολλοί απ’ αυτούς, τους οποίους εγώ τώρα βλέπω, πρώτον απ’ όλους αυτόν εδώ τον Κρίτωνα, που είναι συνομήλικός μου και συνδημότης μου και πατέρας του Κριτόβουλου, που κι αυτός είναι παρών.
Έπειτα κι ο Λυσανίας ο Σφήττιος, ο πατέρας αυτού εδώ του Αισχίνη. Ακόμα και αυτός εδώ ο Αντιφώντας από την Κηφισιά, ο πατέρας του Επιγένη. Και άλλοι είναι εδώ που οι αδερφοί τους σύχναζαν κοντά μου, ο Νικόστρατος του Θεοζοτίδου, ο αδερφός του Θεοδότου – ο Θεόδοτος έχει πεθάνει, κι έτσι δεν μπορεί να τον εμποδίσει με τα παρακάλια του – κι ο Πάραλος του Δημοδόκου, που ήταν αδερφός του ο Θεάνης. Να και ο Αδείμαντος του Αρίστωνος, που αδελφός του είναι αυτός ο Πλάτων, και ο Αιαντόδωρος, που αδερφός του είναι ο Απολλόδωρος.
Και άλλους πολλούς μπορώ να σας αναφέρω, και κάποιον απ’ αυτούς έπρεπε να ορίσει ο Μέλητος για μάρτυρα στην κατηγορία του. Κι αν το ξέχασε τότε, ας τον ορίσει τώρα, εγώ το αφήνω, και ας μας το πει αν έχει κανέναν. Αλλά θα τους βρείτε όλους τελείως αντίθετους, άνδρες, όλοι τους είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν εμένα που διαφθείρω τους δικούς τους και τους βλάπτω, όπως λένε ο Μέλητος και ο Άνυτος.
Και εκείνοι που έχουν διαφθαρεί ίσως θα είχαν κάποιον λόγο να με βοηθήσουν. Εκείνοι όμως που δεν έχουν διαφθαρεί, και που είναι ήδη ώριμοι άνδρες, οι συγγενείς τους, ποιον άλλον λόγο έχουν να με βοηθούν, εκτός από το να υποστηρίζουν το σωστό και το δίκαιο, επειδή ξέρουν ότι ο Μέλητος λέει ψέματα, ενώ εγώ την αλήθεια. Αρκετά, άνδρες Αθηναίοι. Είπα ό,τι είχα να πω για ν’ απολογηθώ, ίσως θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα παρόμοια.
Δεν αποκλείεται όμως να αγανακτήσει κανείς από σας αν σκεφτεί τον εαυτό του, που και σε μικρότερης σημασίας δίκη απ’ αυτήν εδώ θα παρακαλούσε και θα ικέτευε τους δικαστές με πολλά δάκρυα, φέρνοντας στο βήμα και τα παιδιά του, για να τον λυπηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, και άλλους πολλούς συγγενείς και φίλους, ενώ εγώ δεν θα κάνω τίποτα απ’ όλα αυτά, παρ’ όλο που διατρέχω, όπως φαίνεται, τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Ίσως λοιπόν κανείς, αν αναλογιστεί αυτά τα πράγματα, να γίνει πιο σκληρός απέναντί μου και να οργιστεί γι’ αυτά και να δώσει με οργή την ψήφο του.
Αν λοιπόν κάποιος από σας αισθάνεται έτσι – πράγμα που δεν θέλω να το πιστέψω – αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα μπορούσα νομίζω να του πω ότι: ‘Κι εγώ, αγαπητέ μου, έχω κάποιους συγγενείς. Γιατί ισχύει και για μένα εκείνο που είπε ο Όμηρος, ‘δεν γεννήθηκα ούτε από καμιά βελανιδιά ούτε από καμιά πέτρα’, αλλά από ανθρώπους, ώστε να έχω και συγγενείς, και γιους, άνδρες Αθηναίοι, τρεις, ο ένας είναι ήδη έφηβος, οι άλλοι δύο παιδιά. Αλλά όμως κανέναν απ’ αυτούς δεν ανέβασα στο βήμα για να σας παρακαλέσω να με αθωώσετε. Γιατί λοιπόν δεν κάνω τίποτα απ’ αυτά;
Όχι από υπεροψία, άνδρες Αθηναίοι, ούτε για να σας ντροπιάσω. Αν αντιμετωπίζω τον θάνατο θαρραλέα, είναι άλλη υπόθεση. Για τη φήμη όμως, και τη δική μου και τη δική σας κι ολόκληρης της πόλης, δεν νομίζω ότι είναι πρέπον να κάνω τέτοια πράγματα. Δεν είναι πρέπον στην ηλικία μου αλλά και στο όνομα που έχω αποκτήσει, αληθινό ή ψεύτικο. Γιατί, υπάρχει η γνώμη ότι ο Σωκράτης σε κάτι διαφέρει από το πλήθος των ανθρώπων.
Θα είναι ντροπή να αποδειχθούν κατώτεροι της φήμης τους όσοι από σας θεωρείται πως διαφέρουν στη σοφία, την ανδρεία ή οποιαδήποτε άλλη αρετή. Πολλές φορές έχω δει ανθρώπους, που όταν δικάζονται, ενώ πριν φαίνονταν σπουδαίοι, κάνουν πράγματα ανάρμοστα, σα να θεωρούν ότι θα πάθουν κάτι φοβερό αν πεθάνουν, ως εάν επρόκειτο να είναι αθάνατοι αν δεν τους σκοτώνατε εσείς. Τέτοιοι άνθρωποι μου φαίνεται πως ντροπιάζουν την πόλη, γιατί θα μπορούσαν να κάνουν έναν ξένο να νομίσει ότι όσοι Αθηναίοι διακρίνονται για την αρετή τους, και εκλέγονται από τους συμπολίτες τους για αξιώματα και τιμητικές διακρίσεις, σε τίποτα δεν διαφέρουν από τις γυναίκες. Άνδρες Αθηναίοι, εμείς που έχουμε κάποιο όνομα δεν πρέπει να κάνουμε τέτοια πράγματα αλλά κι αν τα κάνουμε, εσείς δεν πρέπει να το επιτρέπετε. Αντίθετα πρέπει να δείξετε ότι είστε αποφασισμένοι να καταψηφίσετε όποιον παίζει αυτά τα ελεεινά δράματα μπροστά σας γελοιοποιώντας την πόλη αλλά όχι όποιον φέρεται με αξιοπρέπεια.
Αλλά και εκτός από το θέμα της φήμης, άνδρες, δεν μου φαίνεται ότι είναι δίκαιο να παρακαλεί κανείς τον δικαστή, ούτε παρακαλώντας τον να αθωώνεται, αλλά εξηγώντας του και πείθοντάς τον. Γιατί δεν βρίσκεται για το σκοπό αυτό σ’ αυτή τη θέση ο δικαστής, για να απονέμει τη δικαιοσύνη κάνοντας χάρες, αλλά για να κρίνει. Και έχει ορκιστεί να μην κάνει χάρες σ’ όποιον του αρέσει, αλλά να δικάζει σύμφωνα με τους νόμους. Δεν πρέπει λοιπόν, ούτε εμείς να σας εθίζουμε στην επιορκία ούτε κι εσείς να τη συνηθίζετε. Γιατί τότε κανένας μας δεν θα έπραττε σύμφωνα με τη θέληση των θεών. Μην έχετε λοιπόν την αξίωση, άνδρες Αθηναίοι, να συμπεριφέρομαι απέναντί σας με τρόπο που ούτε εγώ θεωρώ ότι είναι σωστός ή δίκαιος ή αρεστός στους θεούς, και μάλιστα, μα τον Δία, τη στιγμή που κατηγορούμαι απ’ αυτόν εδώ τον Μέλητο για ασέβεια προς τους θεούς.
Γιατί είναι φανερό ότι, αν σας έπειθα παρακαλώντας σας, θα σας έκανα να παραβείτε τον όρκο σας, και θα ήταν σα να σας δίδασκα να μην πιστεύετε ότι υπάρχουν θεοί. Και απολογούμενος μ’ αυτόν τον τρόπο θα ήταν σαν να κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι δεν πιστεύω στους θεούς. Αλλά κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Γιατί πιστεύω, άνδρες Αθηναίοι, όσο κανείς από τους κατηγόρους μου, και επαφίεμαι σ’ εσάς και στον θεό για να αποφασίσετε αυτό που είναι το καλύτερο και για μένα και για σας.
( Η απόφαση βγαίνει, ο Σωκράτης κρίνεται ένοχος )
Ο Σωκράτης κάνει προτάσεις για την ποινή που μπορεί να του επιβληθεί
Το ότι δεν αγανακτώ, άνδρες Αθηναίοι, για το γεγονός ότι με κρίνατε ένοχο, οφείλεται σε πολλούς λόγους και στο ότι είναι κάτι που το περίμενα. Εκείνο όμως που με κάνει να απορώ είναι ο αριθμός των ψήφων και από τις δυο μεριές. Γιατί δεν πίστευα ότι θα καταδικαζόμουν με τόσο μικρή πλειοψηφία, αλλά με πολύ μεγαλύτερη. Τώρα όμως, όπως φαίνεται, αν τριάντα μόνο ψήφοι είχαν πέσει αλλιώς, θα είχα αθωωθεί [στους 501 κληρωτούς, αδέκαστους δικαστές, έστω και μερικούς ολιγαρχικούς, το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν 280-221 διαφορά 59 ψήφοι, αφού 280-30=250 και 221+30=251. Ας συμπληρωθεί ότι αθωωτική ψήφο έδιναν και όσοι ήταν εκείνη τη στιγμή αναποφάσιστοι ή αηδιασμένοι ). Όσον αφορά την κατηγορία του Μέλητου, νομίζω ότι έχει ήδη αποδειχθεί η αθωότητά μου. Και όχι μόνο έχει αποδειχθεί η αθωότητά μου, αλλά είναι σ’ όλους φανερό ότι, αν δεν είχαν παρουσιαστεί για να με κατηγορήσουν ο Άνυτος και ο Λύκων, θα χρώσταγε και χίλιες δραχμές πρόστιμο, επειδή δεν θα έπαιρνε ούτε το ένα πέμπτο των ψήφων.
Προτείνει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος να με καταδικάσετε σε θάνατο. Ας είναι. Κι εγώ τι θα σας αντιπροτείνω, άνδρες Αθηναίοι; Προφανώς αυτό που μου αξίζει. Τι είναι λοιπόν αυτό; Τι πρέπει να πάθω, ποια ποινή πρέπει να μου επιβληθεί, επειδή έκρινα ότι πρέπει να παραιτηθώ από την ήσυχη ζωή και να παραμελήσω όλα εκείνα για τα οποία φροντίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, χρήματα, οικονομικά συμφέροντα, στρατηγίες, δημόσιες αγορεύσεις, και όλα τα άλλα αξιώματα και τις πολιτικές συμμαχίες και φατρίες; Επειδή πιστεύοντας ότι μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο από το να εξασφαλιστώ ασχολούμενος με τέτοια πράγματα, δεν ασχολήθηκα μ’ αυτά – που άμα το έκανα ούτε εσάς ούτε τον εαυτό μου θα ωφελούσα καθόλου αλλά πηγαίνοντας σε κάθε ένα χωριστά του χάριζα τη μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, ευεργεσία; Ερχόμουν κοντά του κι επιχειρούσα να τον πείσω να μη φροντίσει για καμιά άλλη υπόθεσή του πριν φροντίσει τον εαυτό του, πως θα γίνει δηλαδή καλύτερος και συνετότερος, ούτε για τις υποθέσεις της πόλης. Αλλά για την ίδια την πόλη, και για όλα τα άλλα να φροντίζει με αυτόν τον τρόπο.
Τι μου αξίζει λοιπόν για αυτό που είμαι; Κάτι καλό, άνδρες Αθηναίοι, αν πρέπει στ’ αλήθεια να τιμηθώ σύμφωνα με την αξία μου. Και να είναι βέβαια καλό που να μου ταιριάζει. Τι ταιριάζει σ’ ένα φτωχό άνθρωπο που σας έχει ευεργετήσει και χρειάζεται να έχει χρόνο ελεύθερο για να σας παροτρύνει; Τίποτα άλλο, άνδρες Αθηναίοι, από τη δωρεάν σίτιση στο Πρυτανείο, και μάλιστα σε τέτοιον άνδρα αυτό αρμόζει πιο πολύ παρά σε κάποιον από εσάς που νίκησε στην Ολυμπία σε ιπποδρομίες ή σε αρματοδρομίες με δυο ή με τέσσερα άλογα. Γιατί αυτός σας κάνει να φαίνεστε ευτυχείς, ενώ εγώ σας κάνω ευτυχείς. Άλλωστε εκείνος δεν έχει ανάγκη να τον τρέφουν, ενώ εγώ έχω.
Εφόσον λοιπόν, πρέπει με δικαιοσύνη να μου αποδώσετε ό,τι μου αξίζει, σας προτείνω τη σίτισή μου στο Πρυτανείο. (ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ Ο ΔΕΙΛΟΤΑΤΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΙΣ ΥΜΝΟΥΜΕΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΤΟΥ, ΝΑ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΠΡΟΣΤΙΜΟ !!!)
Ίσως να νομίσετε ότι αυτά, και τα άλλα περί οίκτου και ικεσιών, τα λέω από αλαζονεία. Όμως δεν είναι αυτό, άνδρες Αθηναίοι, αλλά το εξής: είμαι βέβαιος ότι κανέναν άνθρωπο δεν έχω αδικήσει με τη θέλησή μου, ωστόσο δεν μπορώ να σας πείσω γι’ αυτό. Ο λόγος είναι ότι μου δόθηκε λίγος χρόνος να σας μιλήσω. Αν ο νόμος όριζε, όπως σε άλλες πόλεις, σε περίπτωση θανάτου, να μην κρατάει η κρίση μόνο μια μέρα αλλά πολλές, νομίζω ότι θα είχατε πειστεί.
Τώρα όμως δεν είναι εύκολο σε λίγο χρόνο να διαλύσει κανείς μεγάλες συκοφαντίες. Όντας βέβαιος ότι δεν έχω αδικήσει κανέναν, δεν πρόκειται φυσικά να αδικήσω και τον εαυτό μου. Δεν πρόκειται να μιλήσω εναντίον του και να πω ότι μου αξίζει να πάθω κάτι κακό προτείνοντας μάλιστα κάποια ποινή. Τι έχω να φοβηθώ; Μην πάθω εκείνο που προτείνει ο Μέλητος και που δεν ξέρω καλά καλά, όπως είπα, αν είναι καλό ή κακό; Αντ’ αυτού να προτιμήσω πράγματα τα οποία ξέρω ότι είναι κακά και να τα προτείνω; Μήπως τη φυλακή;
Και τι θα με ωφελούσε να ζω μέσα στη φυλακή όντας δούλος εκείνων που θα ορίζονταν κάθε φορά να με φυλάνε, των Έντεκα; Μήπως χρηματική ποινή, και να βρίσκομαι στη φυλακή μέχρι να τα πληρώσω όλα; Αλλά και πάλι καταλήγουμε στα ίδια που σας έλεγα πριν από λίγο. Δεν έχω χρήματα για να πληρώσω. Μήπως τότε να προτείνω εξορία; Ίσως να δεχόσαστε να με καταδικάσετε σε εξορία. Θα έπρεπε να αγαπάω πάρα πολύ τη ζωή μου, για να είμαι τόσο ασυλλόγιστος ώστε να μην μπορώ να σκεφτώ ότι ενώ εσείς που είσαστε συμπολίτες μου δεν μπορέσατε να υποφέρετε τον τρόπο ζωής μου και τα λόγια μου, και δυσανασχετήσατε και οργισθήκατε ώστε να ζητάτε τώρα να απαλλαγείτε από αυτά, θα υπήρχαν άλλοι που θα που θα μπορούσαν να τα ανεχτούν ευχαρίστως. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, άνδρες Αθηναίοι. Τι ωραία, αλήθεια, θα ήταν η ζωή μου, αν άνθρωπος σ’ αυτήν την ηλικία έφευγα από εδώ και ζούσα πηγαίνοντας από πόλη σε πόλη, διωγμένος από παντού [ΑΡΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ ΑΠΕΧΘΗΣ Ο ΑΡΧΙΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ]! Γιατί ξέρω καλά ότι, όπου κι αν πάω, άμα μιλάω θα με ακούνε οι νέοι όπως και εδώ. Κι αν προσπαθήσω να τους απομακρύνω, αυτοί οι ίδιοι θα με διώξουν πείθοντας τους πιο ηλικιωμένους. Κι αν δεν τους απομακρύνω, θα το κάνουν γι’ αυτούς οι πατέρες τους και οι συγγενείς τους.
Θα μπορούσε ίσως να μου πει κανείς: ‘Δεν μπορείς, Σωκράτη, να φύγεις από εδώ και να ζήσεις ήσυχα σωπαίνοντας;’ Αυτό ακριβώς είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω σε μερικούς από σας. Γιατί αν σας πω ότι αυτό είναι σα να παρακούω τον θεό και για το λόγο αυτόν είναι αδύνατο να ζω ήσυχος, δεν θα με πιστέψετε νομίζοντας ότι σας ειρωνεύομαι.
Αν πάλι σας πω ότι είναι πολύ μεγάλο αγαθό για τον άνθρωπο το να μιλάει κάθε μέρα για την αρετή και για τα άλλα για τα οποία με ακούτε να συζητάω εξετάζοντας τον εαυτό μου και τους άλλους, και ότι η ζωή χωρίς να τα εξετάζει κανείς αυτά είναι ζωή που δεν αξίζει να τη ζει ο άνθρωπος, τότε θα με πιστέψετε ακόμα λιγότερο. Ωστόσο έτσι είναι, όπως σας τα λέω, άνδρες, και να σας πείσω δεν είναι εύκολο. Εγώ πάντως δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου άξιο για οποιαδήποτε ποινή.
Αν είχα βέβαια χρήματα, θα πρότεινα να δώσω ένα χρηματικό ποσό που θα μπορούσα να το πληρώσω. Αυτό δεν θα με έβλαπτε καθόλου. Τώρα όμως δεν έχω. Αν πάντως θέλετε να μου ορίσετε ένα πρόστιμο που θα μπορούσα να το πληρώσω, θα μπορούσα ίσως να σας πληρώσω μια ασημένια μνα. Τόσο λοιπόν προτείνω. Αυτός εδώ ο Πλάτων, άνδρες Αθηναίοι, και ο Κρίτων και ο Κριτόβουλος και ο Απολλόδωρος με προτρέπουν να προτείνω τριάντα μνες, και θα εγγυηθούν αυτοί. Προτείνω λοιπόν αυτό το ποσό. Και εγγυητές για τα χρήματα θα είναι αυτοί οι αξιόπιστοι άνθρωποι.
(Το δικαστήριο επιβάλλει την ποινή τού θανάτου στον Σωκράτη)
Ο Σωκράτης σχολιάζει την ποινή του
Επειδή δεν κάνατε λίγο καιρό ακόμα υπομονή, άνδρες Αθηναίοι, θα φορτωθείτε το κακό όνομα και τη μομφή εκείνων που θέλουν να κατηγορήσουν την πόλη πως θανάτωσε τον Σωκράτη, άνδρα σοφό. Γιατί θα πουν ότι είμαι σοφός, ακόμα κι αν δεν είμαι, εκείνοι που θέλουν να σας κακολογήσουν. Αν περιμένατε όμως λίγο καιρό, από μόνο του θα είχε γίνει αυτό. Γιατί βλέπετε την ηλικία μου, ότι βρίσκομαι ήδη μακριά από τη ζωή και κοντά στο θάνατο. Δεν απευθύνομαι σε όλους σας, αλλά σ’ εκείνους που με καταδίκασαν σε θάνατο.
Στους ίδιους έχω να πω και το εξής: θα νομίζατε ίσως, άνδρες, ότι καταδικάστηκα επειδή δεν μπόρεσα να σας πω τα λόγια που χρειάζονταν για να σας πείσω, εφόσον πίστευα ότι πρέπει να πω και να κάνω τα πάντα για να αποφύγω την καταδίκη. Κάθε άλλο. Καταδικάστηκα όχι επειδή δεν μπόρεσα να σας πω τα κατάλληλα λόγια, αλλά επειδή δεν μπόρεσα να φανώ θρασύς και αναιδής, και επειδή δεν θέλησα να σας πω πράγματα που θα τα ακούγατε πολύ ευχαρίστως, να κλαίω και να οδύρομαι, να πράττω και να λέω πολλά άλλα, κατά τη γνώμη μου ανάξιά μου, σαν αυτά που έχετε συνηθίσει να ακούτε από άλλους.
Αλλά ούτε τότε πίστεψα ότι έπρεπε λόγω του κινδύνου να πράξω κάτι ανάρμοστο, για ελεύθερο άνθρωπο, ούτε και τώρα μετανιώνω, για τον τρόπο που απολογήθηκα. Προτιμώ να πεθάνω, έχοντας απολογηθεί όπως το έκανα, παρά να ζω αλλιώς. Γιατί ούτε σε δίκη ούτε σε πόλεμο ούτε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση πρέπει εγώ ή άλλος κανένας να μηχανεύεται πως, με κάθε μέσο, θα αποφύγει το θάνατο.
Γιατί και στις μάχες, πολλές φορές γίνεται φανερό ότι μπορεί κανείς να αποφύγει το θάνατο εγκαταλείποντας τα όπλα του και ικετεύοντας τους εχθρούς. Υπάρχουν σ’ όλες τις επικίνδυνες καταστάσεις, πολλοί άλλοι τρόποι, για να ξεφύγει κανείς από το θάνατο, αν έχει το θράσος να πει και να πράξει οτιδήποτε. Δεν είναι λοιπόν κάτι το δύσκολο, άνδρες, το να αποφύγει κανείς το θάνατο, είναι όμως πολύ δυσκολότερο να αποφύγει το κακό. Γιατί το κακό τρέχει γρηγορότερα από το θάνατο.
Εμένα τώρα, αργό και γέροντα, με έχει προφτάσει το πιο αργό απ’ τα δύο. Τους κατηγόρους μου όμως, που είναι φοβεροί και γρήγοροι, το χειρότερο, η κακία. Εγώ λοιπόν φεύγω έχοντας καταδικαστεί από σας σε θάνατο, αλλά εκείνοι από την αλήθεια, σε μοχθηρία και αδικία. Φυσικά, εγώ θα υπομείνω την ποινή μου, το ίδιο κι εκείνοι. Ίσως έτσι να έπρεπε να γίνει και νομίζω ότι καλώς έγινε ό,τι έγινε.
Θέλω όμως σε σας που με καταψηφίσατε, να δώσω κι έναν [ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟΤΑΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΧΑΙΡΕΚΑΚΟΣ Ο ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΩΣ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΣΥΝΩΜΟΤΗΣ] χρησμό για το μέλλον. Γιατί ήδη βρίσκομαι στο σημείο που οι άνθρωποι – σαν πρόκειται να πεθάνουν – αποκτούν τη δυνατότητα να προλέγουν καλύτερα. Λέω λοιπόν, σε όσους από σας, άνδρες, με σκοτώσατε, ότι αμέσως μετά το θάνατό μου θα τιμωρηθείτε πολύ χειρότερα, μα τον Δία, απ’ όσο με τιμωρείτε σκοτώνοντάς με. Γιατί τώρα με την πράξη σας αυτή νομίζετε ότι θα απαλλαγείτε από το να δίνετε λόγο για τη ζωή σας. Αλλά ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί, όπως εγώ σας τα λέω.
Γιατί, πλέον, θα αυξηθούν εκείνοι που θα σας ελέγχουν, τους οποίους εγώ μέχρι τώρα, χωρίς να το καταλαβαίνετε, εμπόδιζα. Και όσο πιο νέοι είναι τόσο πιο ενοχλητικοί θα σας γίνονται, κι εσείς πιο πολύ θα αγανακτήσετε. Γιατί αν νομίζετε ότι σκοτώνοντας ανθρώπους θα γλιτώσετε από τις επικρίσεις του τρόπου ζωής σας, δεν σκέφτεστε σωστά. Η μέθοδος αυτή απαλλαγής δεν είναι ούτε πολύ αποτελεσματική ούτε καλή. Εκείνη που είναι καλύτερη και ευκολότερη είναι να μην εμποδίζετε τους άλλους να σας επικρίνουν, αλλά να προετοιμάζετε τον εαυτό σας ώστε να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερος. Προλέγοντας αυτά για όσους από σας με καταδικάσατε, σας χαιρετώ.
Όσο γι’ αυτούς που με αθώωσαν, ευχαρίστως θα μιλούσα μαζί τους για ό,τι συνέβη, ενώ οι άρχοντες θα είναι απασχολημένοι και μέχρι να πάω στον τόπο όπου πρέπει να πεθάνω. Γι’ αυτό, άνδρες, μείνετε λίγο χρόνο ακόμα μαζί μου. Γιατί τίποτα δεν μας εμποδίζει, όσο είναι δυνατόν, να μιλάμε μεταξύ μας. Θέλω λοιπόν σε σας, που είσαστε φίλοι μου, να εξηγήσω τι σημαίνει αυτό που μου συνέβη.
Σ’ εμένα λοιπόν, άνδρες δικαστές – και ονομάζοντάς σας δικαστές πολύ σωστά σας ονομάζω έτσι – συνέβη κάτι θαυμαστό. Η συνηθισμένη μου μαντική ικανότητα, του δαιμονίου, άλλοτε εμφανιζόταν πολύ συχνά, και ακόμα και για μικρά πράγματα με εμπόδιζε, αν επρόκειτο να πράξω κάτι που δεν ήταν σωστό. Τώρα όμως μου συνέβη αυτό εδώ που βλέπετε κι εσείς οι ίδιοι, που θα το νόμιζε κανείς το χειρότερο από τα κακά, και τέτοιο θεωρείται.
Εμένα όμως ούτε το πρωί που έφυγα από το σπίτι μου δεν με εμπόδισε το σημείο του θεού, ούτε όταν ερχόμουν εδώ στο δικαστήριο, ούτε κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου για κάτι που επρόκειτο να πω. Ενώ σε άλλες ομιλίες μου πολλές στιγμές με σταμάτησε καθώς μιλούσα. Τώρα όμως, σ’ αυτήν την υπόθεση, πουθενά δεν με εμπόδισε, ούτε σε κάποια πράξη ούτε σε κάποιο λόγο. Πού το αποδίδω αυτό; Θα σας πω. Γιατί φαίνεται πως ό,τι μου συνέβη εδώ είναι για μένα καλό και δεν είναι όπως το νομίζουμε όσοι θεωρούμε ότι είναι κακό να πεθάνει κανείς.
Και έχω την καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό: Γιατί δεν είναι δυνατόν να μη με είχε εμποδίσει το οικείο αυτό θείο σημείο, αν επρόκειτο να κάνω κάτι που δεν είναι καλό. Ας κατανοήσουμε λοιπόν ότι υπάρχει μεγάλη ελπίδα ό,τι έγινε να είναι καλό. Γιατί ένα από τα δύο είναι ο θάνατος: ή δεν είναι τίποτα και όποιος πεθαίνει δεν έχει καμία συναίσθηση, ή, όπως λένε, συμβαίνει κάποια μεταβολή και μετοίκηση της ψυχής από τον εδώ τόπο σε έναν άλλον. Και είτε δεν υπάρχει καμιά αίσθηση, αλλά είναι σαν ύπνος, κι αν είναι σαν να κοιμάται κανείς χωρίς να βλέπει ούτε όνειρο, τι θαυμάσιο όφελος που θα ήταν ο θάνατος!
Εγώ λοιπόν νομίζω ότι αν κάποιος έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε μια νύχτα που κοιμήθηκε χωρίς να δει ούτε ένα όνειρο, και τις άλλες νύχτες και μέρες της ζωής του, αν έπρεπε να τις αντιπαραβάλλει με τη νύχτα εκείνη και να σκεφτεί και να πει πόσα καλύτερα και πιο ευχάριστα μερόνυχτα έχει ζήσει στη ζωή του απ’ αυτή τη νύχτα, νομίζω ότι όχι μόνο ο τυχαίος ιδιώτης αλλά κι ο μεγαλύτερος βασιλιάς θα τα έβρισκε πολύ λίγα σε σχέση με τη νύχτα εκείνη.
Αν κάτι τέτοιο είναι ο θάνατος, εγώ τουλάχιστον νομίζω ότι είναι όφελος. Γιατί έτσι η αιωνιότητα όλη δεν φαίνεται παρά σαν μια νύχτα. Αν πάλι ο θάνατος είναι αναχώρηση από εδώ για έναν άλλον τόπο κι είναι αλήθεια τα λεγόμενα ότι εκεί βρίσκονται όλοι όσοι έχουν πεθάνει, τι μεγαλύτερο καλό θα υπήρχε από αυτό, άνδρες δικαστές;
Αν κάποιος φτάνοντας στον Άδη, έχοντας απαλλαγεί απ’ αυτούς εδώ που ισχυρίζονται ότι είναι δικαστές, θα βρει τους αληθινούς δικαστές που λένε ότι δικάζουν εκεί, τον Μίνωα και τον Ραδάμανθο, τον Αιακό και τον Τριπτόλεμο και τους άλλους από τους ημίθεους που υπήρξαν δίκαιοι στη ζωή τους; Θα ήταν μήπως άσχημη αυτή η αναχώρηση; Ή πάλι, και ποιος από σας δεν θα έδινε οτιδήποτε για να βρεθεί με τον Ορφέα, τον Μουσαίο, τον Ησίοδο και τον Όμηρο;
Εγώ πάντως πολλές φορές θα ήθελα να πεθάνω αν όλα αυτά αληθεύουν, γιατί σ’ εμένα τουλάχιστον, φαίνεται θαυμαστή η παραμονή σε μέρος που θα μπορούσα να συναντήσω τον Παλαμήδη, τον Αίαντα του Τελαμώνα κι όσους άλλους από τους παλιούς πέθαναν από άδικη κρίση, και να συγκρίνω τα παθήματά μου με τα δικά τους. Νομίζω πως κάθε άλλο παρά δυσάρεστα θα μου ήταν όλα αυτά. Και μάλιστα, το σπουδαιότερο, να εξετάζω και να ερευνώ, όπως κάνω και για τους εδώ, ποιος απ’ αυτούς είναι σοφός και ποιος νομίζει ότι είναι αλλά δεν είναι. Και πόσα δεν θα έδινε κανείς, άνδρες δικαστές, για να μπορέσει να εξετάσει εκείνον που ηγήθηκε της μεγάλης στρατιάς της Τροίας ή τον Οδυσσέα ή τον Σίσσυφο – ή και χιλιάδες άλλους που θα μπορούσε να αναφέρει κανείς, άνδρες και γυναίκες – να μιλάει μ’ αυτούς και να βρίσκεται μαζί τους και να τους εξετάζει; Δεν θα ήταν όλα αυτά ανείπωτη ευτυχία; Πάντως, για τέτοιες αιτίες, όσοι βρίσκονται εκεί δεν θανατώνουν. Εκείνοι, είναι και για πολλά άλλα πιο ευτυχισμένοι απ’ τους εδώ, για το λόγο ακόμα ότι τον υπόλοιπο χρόνο μένουν αθάνατοι, αν φυσικά όσα λέγονται είναι αλήθεια. Αλλά κι εσείς πρέπει, άνδρες δικαστές, να σκέφτεστε με ελπίδα τον θάνατο και να καταλάβετε ότι η αλήθεια είναι μόνο μία: Ότι δεν υπάρχει για τον καλόν άνθρωπο κανένα κακό [ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΠΡΟΣΤΙΜΟ Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΑΙΩΝΑ;], ούτε όταν ζει ούτε όταν πεθάνει, και ότι δεν αμελούν οι θεοί να φροντίζουν για τις υποθέσεις του. Και ούτε τα δικά μου τώρα συνέβησαν από μόνα τους, αλλά μου είναι φανερό ότι για μένα πια το να πεθάνω και το να απαλλαγώ από τα πράγματα αυτά είναι το καλύτερο. Γι’ αυτό και το σημείο του θεού δεν με απέτρεψε καθόλου, και εγώ σ’ εκείνους που με καταδίκασαν και στους κατηγόρους μου δεν κρατάω καμία κακία. Παρ’ όλο που δεν με καταδίκασαν και δεν με κατηγόρησαν μ’ αυτήν τη σκέψη, αλλά επειδή πίστευαν ότι έτσι θα με έβλαπταν. Για το λόγο αυτό είναι αξιοκατάκριτοι.
Απ’ εκείνους ένα μόνο ζητώ: τους γιους μου, όταν γίνουν έφηβοι, να τους τιμωρήσετε, άνδρες, στεναχωρώντας τους μ’ εκείνα που σας στεναχώρησα κι εγώ, αν σας φανούν ότι νοιάζονται πιο πολύ για τα χρήματα ή για κάποιο άλλο πράγμα απ’ ό,τι για την αρετή. Και αν νομίζουν ότι είναι κάτι ενώ δεν είναι, να τους επικρίνετε, όπως κι εγώ εσάς, που δεν φροντίζουν για εκείνα που πρέπει και που νομίζουν ότι είναι κάτι ενώ δεν αξίζουν. Έτσι να πράξετε, κι ό,τι πάθω εγώ και οι γιοι μου από εσάς θα το έχω πάθει δίκαια.
Αλλά τώρα πια είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω, κι εσείς για να ζήσετε. Ποιο από τα δύο είναι το καλύτερο, είναι άγνωστο σε μας. Μόνο ο θεός [του] το γνωρίζει.

«οι άνθρωποι εκείνοι (οι Τριάκοντα τύραννοι), μέσα σε λίγο καιρό, έκαναν να φανεί χρυσάφι το προηγούμενο πολίτευμα» (η Δημοκρατία) («Εώρων δή που τους άνδρας, εν χρόνω ολίγω, χρυσήν αποδείξαντας την πρόσθεν πολιτείαν». Πλάτωνας, Εβδόμη επιστολή, 324D.

3. ΜΕΡΟΛΗΨΙΕΣ και

ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΙΣΟΔΗΜΟΥ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ

ΜΕΡΟΛΗΨΙΕΣ ΤΟΥ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ

O Θουκυδίδης, μετά από την όχι και τόσο αθέλητη αποτυχία του να υπερασπίσει την Αμφίπολη σαν στρατηγός, κατέφυγε, καταδικασμένος σε θάνατο σαν λιποτάκτης, στα κτήματά του στη Θράκη, χωρίς να καταδιωχθεί από τον Δήμο, όπως έκαναν οι μοναρχικοί σαν τον Κίμωνα, όταν έλειπε ο δημοκρατικός στόλος, με τους κατασυκοφαντημένους δημοκρατικούς ήρωες όπως τον Θεμιστοκλή. Το μόνο φαινομενικά υπέρ τής Αθήνας αλλά όχι και υπέρ τής δημοκρατίας που έβαλε στο έργο του είναι ο επιτάφιος λόγος τού Περικλή κι αυτό, όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει, σαν άλλοθι. Γιατί ο δήθεν αντικειμενικός Θουκυδίδης, παρόλο που ομολογεί στο Β,65 τις ευθύνες των ομοϊδεατών του για την απαρχή τής καταστροφής τού ανθρωπιστικού πολιτισμού που δημιούργησε η Δημοκρατία, παρουσιάζει την ελευθερώτρια τού Αιγαίου, της Μικρασίας και της Κύπρου και ενώτρια των Ελλήνων Αθηναϊκή Δημοκρατία με τις συλλογικές αποφάσεις, το ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο, τους εναλλασσόμενους κληρωτούς δικαστές και νομοπαρασκευαστές βουλευτές (Αριστοτ. Πολιτικά 1279β,1294β: «Δημοκρατικόν όταν κύριον το πλήθος και το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς -οι εκλογές- ολιγαρχικόν»), τους ανακλητούς εντολοδόχους, τις πολιτογραφήσεις μετοίκων/δούλων-υπαλλήλων (594,508,490,480,406,403,338 βλ. Αριστ. Αθηναίων Πολιτεία) και, αν προλάβαιναν, των γυναικών (δίκη Ασπασίας, πρόταση ώριμου Πλάτωνα προς Μεγαλοπολίτες το 371), την παρουσιάζει λοιπόν σαν λαϊκιστική μοναρχία, που χρειαζόταν να «αναμορφωθεί» με την παρέμβαση της τυραννίας των Πείσανδρου-Αντιφώντα και των συνεχιστών τους τριάντα αιμοσταγών τυράννων, τού Κριτία, τού Χαρμίδη και των υπολοίπων «εκλεκτών»… Πάντως για τους δημοκρατικούς «ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος, ο άφοβος»(Περικλής) και για τον Αριστοτέλη αυτή η αφοβία είναι «προϋπόθεση τής Δημοκρατίας» (Πολ.1317).

Είναι τυχαίο, άραγε, ότι οι σημερινοί μοναρχικοί παγκόσμια τον χρησιμοποιούν τόσο συχνά μαζί με άλλους μισόδημους και επίορκους* (λακωνίζοντες που δεν έφευγαν όμως από την ασφαλέστερη Αθήνα…) όπως τους Σωκράτη – ο οποίος από τύψεις για το χλευασμό του προς το Δήμο και τη δημοκρατία προτίμησε τελικά το κώνειο απ’ τη φυγάδευση- Ξενοφώντα, Αριστοφάνη και τον Πλάτωνα της Πολιτείας, και όχι της Εβδόμης Επιστολής (:»Η Δημοκρατία είναι χρυσός»), σα θεωρητικό συκοφάντη τής δημοκρατίας με τη γνωστή ρήση του (Β, 65, 9) «και γινόταν στα λόγια δημοκρατία, στα έργα όμως η αρχή, η διακυβέρνηση, από τον πρώτο άνδρα» («εγίγνετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή»; Ο Σοφοκλής όμως λέει στην Αντιγόνη, στ. 739, » Καλά βέβαια θα κυβερνούσες, θα ήρχες, εσύ μόνος σε έρημη γη «(«Καλώς ερήμης γ’ αν συ γης άρχοις μόνος»). Κι ο Ευριπίδης, σαφέστερος, βάζει το θεμελιωτή τής δημοκρατίας Θησέα να λέει ακριβώς σαν απάντηση στον μοναρχικό ιστορικό: «Πρώτα άρχισες το λόγο σου με ψέματα, ξένε, ζητώντας εδώ τύραννο˙ γιατί δεν άρχεται από έναν άνδρα, αλλά είναι ελεύθερη η πόλη. Ο δήμος, οι πολίτες βασιλεύουν με διαδοχές ενιαύσιες με τη σειρά του καθένας, χωρίς να δίνουν στον πλούτο τα περισσότερα, αλλά και ο φτωχός έχει ίσα δικαιώματα» («Πρώτον μεν ήρξω του λόγου ψευδώς, ξένε, ζητών τύραννον ενθάδ’˙ ου γαρ άρχεται ενός προς ανδρός, αλλ’ ελευθέρα πόλις. Δήμος δ’ ανάσσει διαδοχαίσιν εν μέρει ενιαυσίαισιν, ουχί τωι πλούτωι διδούς το πλείστον, αλλά χω πένης έχων ίσον»). Ευρ. Ικέτιδες, 403-408. Να θυμίσουμε πως «ενιαύσιος» σημαίνει μονοετής. [* Όλοι οι πολίτες ορκίζονταν σεβασμό στις αποφάσεις και τους θεσμούς τής Δημοκρατίας].

Ο Θουκυδίδης έγραψε με σκοπό να κατακρίνει τη δημοκρατική, αντιτυραννική και υπερασπίστρια των ελληνικών ιδεωδών ενωτική πολιτική τών Αθηναίων. Κατ’ ουσία διέβαλε την Αθήνα και έδωσε επιχειρήματα στους κατά καιρούς «οξυδερκείς» όσο και υπερβολικά και αδικαιολόγητα ανασφαλείς αντιδημοκράτες για να κατακρίνουν τους Αθηναίους.

Οι Έλληνες, μετά από τις νίκες τους κατά των Περσοφοινίκων, δε διαλύσανε τη συμμαχία τους, αλλά θέλησαν να απωθήσουν τελείως τους μισόδημους εχθρούς. Αρχηγοί τής συμμαχίας, όπως είχε προτείνει ο Θεμιστοκλής, ήταν αρχικά, όχι δυστυχώς ένας Λεωνίδας ή Άγης ή Κλεομένης, αλλά οι σκυθρωποί αρχομανείς έφοροι τής Σπάρτης. Επειδή με την υπεροπτική μοναρχική συμπεριφορά τους, στάθηκαν ανίκανοι σαν ηγέτες τής συμμαχίας, οι άλλοι Έλληνες ζήτησαν από τους Αθηναίους να συντονίσουν εκείνοι τη συμμαχία. Και οι Αθηναίοι δέχτηκαν κι έτσι έγινε η Συμμαχία τής Δήλου (476 π.Χ.), η Α’ Πανελλήνια Συμμαχία, που ένωσε συνομοσπονδιακά 1.000 τουλάχιστον πόλεις από τον Εύξεινο ως τη Σαρδηνία (Αρ. Σφήκες, 707).

Το 462 π.Χ. οι έφοροι, έχοντας απαλλαγεί από τον Παυσανία και τον Θεμιστοκλή που ήθελαν να απελευθερώσουν τους είλωτες, αποστατούν από την Πανελλήνια Συμμαχία, στέλνουν στρατό που χτυπά τους Αθηναίους στη Θράκη και τους εμποδίζουν να βοηθήσουν την Κύπρο, ενώ οι Αθηναίοι βοηθούν στην εξέγερσή τους τους Αιγύπτιους κατά των Περσών. Οι Πέρσες προσφέρουν πολλά χρήματα στους εφόρους για να εισβάλλουν στην Αττική. Εκείνοι δεν μπορούν γιατί δεν έχουν καταστείλει ακόμα την πολλοστή επανάσταση των ειλώτων (Γ’ Μεσσηνιακός πόλεμος, 464-456 π.Χ.)˙ αργότερα όμως στέλνουν οι ίδιοι απεσταλμένους για τη γνωστή θλιβερή συνεργασία… (430, 425, 425, 413, 412, 411, 411, 409, 408, 406, 404: τουλάχιστον 11 φορές !)…

Για 45 χρόνια οι Αθηναίοι αλλά και οι Έλληνες που είχαν ενωθεί μαζί τους, πλήρωναν από λίγα χρήματα (360 τάλαντα η Αθήνα, 460-600 όλοι οι άλλοι μαζί) σα συμμετοχή τους στα έξοδα συντήρησης τού αθηναϊκού στόλου που αλώνιζε επί δεκαετίες την ανατολική Μεσόγειο μέχρι και την Αίγυπτο (456 π.Χ.) και έδιωξε τους Πέρσες από το Αιγαίο. Οι τελευταίοι, μετά τις νίκες των Αθηναίων στην Κύπρο (450), υποχρεώθηκαν να κλείσουν ειρήνη με αυτούς το 449 (ειρήνη τού Καλλία), με τον όρο να μην πλησιάζουν τα περσικά στρατεύματα στις ιωνικές ακτές και σε απόσταση πορείας τριών ημερών και τα περσικά/φοινικικά πολεμικά πλοία να μη βγαίνουν από τον Ελλήσποντο κι ούτε να προχωράνε πιο πέρα από τη Φάσηλη, λιμάνι τής νότιας Μ. Ασίας. Προφανώς για να προλαβαίνουν οι Αθηναίοι να έρθουν με το στόλο τους και να προστατέψουν τους Έλληνες τής Μ. Ασίας, αν γινόταν αντιληπτή κάποια ύποπτη κίνηση των περσικών στρατευμάτων και πλοίων. Έτσι οι Αθηναίοι με την επιμονή και την αγωνιστικότητά τους υποχρέωσαν την απέραντη περσική αυτοκρατορία – φαίνεται στο χάρτη πόσες φορές μικρότερη ήταν η Αττική από την περσική επικράτεια – να αφήσει ελεύθερους τους Μικρασιάτες Έλληνες και το Αιγαίο να γίνει ελεύθερη θάλασσα.

Εξάλλου, τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα των Ελλήνων να διώξουν τους Πέρσες από το Αιγαίο και κυρίως μετά τη συνθήκη τού 449 και την απομάκρυνση του περσικού κινδύνου, πολλοί στενοκέφαλοι μοναρχικοί από τις συμμαχικές ελληνικές πόλεις σταμάτησαν να πληρώνουν τις μικρές εισφορές και, με την παρότρυνση των μοχθηρών, αγέλαστων εφόρων τής Σπάρτης ή και των Περσών, έκαναν προσπάθειες απόσχισης από το 469 π.Χ. Αυτό βέβαια δεν το ανέχθηκε ο αθηναϊκός δήμος ούτε οι δημοκρατικές πλειοψηφίες τών άλλων πόλεων. Σε μια περίπτωση μάλιστα, μοίρα τού αθηναϊκού στόλου με επικεφαλής τον Περικλή το 439 απώθησε από το Αιγαίο φοινικικά πολεμικά, που έφτασαν μετά από πρόσκληση των μοναρχικών!

Αλλά ας σκεφτεί ο αναγνώστης ποια θα ήταν η αντίδρασή του σήμερα, αλλά και κάθε Έλληνα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, αν σε οποιαδήποτε περιοχή τής Ελλάδας ορισμένοι αρχομανείς αρνιόταν να πληρώσουν φόρους, ήθελαν να αποσχιστούν και καλούσαν για ενίσχυση εξωτερικούς εχθρούς; Τι θα γινόταν σε μια τέτοια περίπτωση;

Κάποτε θα πρέπει να παραδεχτούν οι ιστορικοί σχολιαστές ότι η Αθήνα ένωσε όλους τους Έλληνες της ανατολικής Μεσογείου και τους απάλλαξε από τον περσικό ζυγό. Και βέβαια θα τα κατάφερνε οριστικά αν είχε και τη συνδρομή ή έστω τη μη εναντίωση της Σπάρτης. Ήθελε επίσης να ενώσει και τους Έλληνες της Σικελίας και όλης τής δυτικής Μεσογείου κατά των Καρχηδονίων που, μετά την υπονόμευση τού αγώνα των Αθηναίων, όπως συνέβη πριν με Πέρσες και Φοίνικες, επιτέθηκαν στη Σικελία το 409 μετά από πρόσκληση των εκεί μοναρχικών! (Το ίδιο επαναλήφθηκε με τους Ρωμαίους το 327-58 π.Χ. και τους διαδόχους τού απάνθρωπου διαίρει και βασίλευε -που βασιλεύει πρώτα μέσα τους- το 322 π.Χ., το 1204, το 1453…).

Ο Θουκυδίδης σαν γνήσιος μοναρχικός (Δ, 76) στην ουσία παραπληροφορεί και αποσιωπά τον αγώνα τού αθηναϊκού Δήμου να συνενώσει όλους τους Έλληνες στις υγιείς βάσεις τής Άμεσης Δημοκρατίας.

Να, λοιπόν, μερικές από τις μοναρχικές μεροληψίες τού Θουκυδίδη:

α) Δεν καταγγέλλει σαν διαλυτικό τής ελληνικής αντιπερσικής Συμμαχίας το υποκριτικό σύνθημα των ειλωτόφοβων και ειλωτόφονων εκείνων αρχομανών εφόρων για «αυτονομία των Ελλήνων» (Α, 139, 3)˙ αντίθετα, το υιοθετεί (Γ, 63). Κι όμως, αυτή η «αυτονομία», όπως την έλεγαν, ήταν ουσιαστικά η διάλυση της Ελλάδας και την πέτυχαν αργότερα οι έφοροι το 387 π.Χ. με την Ανταλκίδεια «ειρήνη», που την συνέπηξαν με τα χρήματα και την καθοδήγηση του βασιλιά των Περσών Αρταξέρξη, ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΣ του ΜΙΚΡΑΣΙΑ και ΚΥΠΡΟ!…

β) Κανένα σχόλιο για τις σφαγές των αιχμαλώτων πληρωμάτων αθηναϊκών τριήρεων από τους Σπαρτιάτες από την αρχή τού πολέμου (π.χ. Γ, 32 και Η, 95) – πράγμα που συνεχίστηκε, βέβαια, ως το αιματηρότατο τέλος του με την προδοσία των μοναρχικών στρατηγών στους Αιγός Ποταμούς… Οι Αθηναίοι όμως όχι μόνο μετέτρεπαν σε εξορία την ποινή τού θανάτου στους καταδικασμένους από τις πόλεις τους πραξικοπηματίες φιλοπέρσες μοναρχικούς που είχαν κάνει απόσχιση από τη Συμμαχία, αλλά, όπως έκαναν και σ’ άλλες περιπτώσεις, παρέδωσαν στους εφόρους τούς φερέλπιδες νέους τους που είχαν συλλάβει στη Σφακτηρία (425-421 π.Χ.).

γ) Η Αθήνα, που με το ναυτικό της υπεράσπιζε συμμάχους και μη, εξασκούσε δήθεν …ηγεμονική πολιτική χωρίς μάλιστα να επεμβαίνει στο εσωτερικό των πόλεων, ενώ οι ειλωτόφοβοι έφοροι των Μεσσηνιακών πολέμων, τής κρυπτείας-ειλωτοφονίας και της ξενηλασίας (απέλασης των ξένων), που με απειλητικές εκστρατείες ανάγκασαν την Αθήνα να κτίσει τα Μακρά τείχη, όχι;

δ) Ήταν αλήθεια όλοι εχθρικοί κατά των Αθηναίων (Β, 8) ή μήπως μόνο οι ομοϊδεάτες τού Θουκυδίδη μοναρχικοί;

ε) Είναι δυνατό να μη χρησιμοποιούσαν οι Αθηναίοι εξ αρχής σαν επιχείρημα κατά των αποστατών την υπηρεσία-συμμαχία τους για την άμυνα κατά των Περσοφοινίκων παρά μόνο στο ΣΤ’ 82 ο Εύφημος προς τους Καμαριναίους;

ς) Αποσιωπά εμφανώς τις εχθρικές κατά των Αθηναίων ενέργειες των μοναρχικών τής Μήλου (Ε, 89) που είχαν αποσχιστεί από τη Συμμαχία 10 χρόνια πριν και ζήτησαν βοήθεια απ’ τους Πέρσες (Ε, 110)! «Γνωρίζει» πάντως τις αγορεύσεις, που, σημειωτέον, δεν άφησαν οι μοναρχικοί να γίνουν μπροστά σε όλους, ρίχνοντας κι εδώ την ευθύνη στους Αθηναίους, ενώ τις πύλες τις άνοιξαν οι δημοκρατικοί Μήλιοι, απηυδησμένοι, προφανώς, από τους προδότες.

ζ-η) Κανένα σχόλιο για τη σφαγή των Πλαταιέων από τους εφοροσταλμένους Σπαρτιάτες μετά από την ψευτοδίκη με το μοναδικό ερώτημά τους «τι κάνατε εσείς οι Πλαταιείς για τη Σπάρτη;»˙ αντίθετα …δικαιολογεί (Γ, 68) τους ανελεύθερους φονιάδες. Και οι ισοπεδώσεις των Πλαταιών και της Ληκύθου (που συνέχισαν αργότερα άλλοι ομοϊδεάτες τους σε Ποτίδαια, Όλυνθο, Στάγειρα, Θήβα κ.α.);

θ) Κανένα σχόλιο για τη σφαγή 2.000 ειλώτων στη Σπάρτη ύστερα από εικονική απελευθέρωση (Δ, 80).

ι) Κανένα σχόλιο για τον δόλο τού Βρασίδα όταν διαβεβαίωνε (Δ, 85) ότι οι έφοροι ορκίστηκαν ότι θα …σεβόντουσαν την ανεξαρτησία των συμμάχων τους.

ια) Κανένα σχόλιο όταν σε λίγο επιβάλλονται Σπαρτιάτες αρμοστές-τοποτηρητές σε Τορώνη-Αμφίπολη. (Στα Κύθηρα απ’ το 600!)

«Εξαπατάν χρη, παίδας μεν αστραγάλοις, πολεμίους δε όρκοις» (να κοροϊδεύεις τα παιδιά με αστραγάλους και τους εχθρούς με όρκους): παροιμία των εφόρων.

ιβ) Επαινεί τον δεισιδαίμονα και άτολμο Νικία (Ε,16), που έχει ωφελήσει τη Σπάρτη, δεν κάνει όμως το ίδιο και για τον γενναίο Δημοσθένη, τον οποίο μισούσαν οι Σπαρτιάτες, ή τον Φορμίωνα.

ιγ-ιδ) Κανένα σχόλιο για τη δόλια Νικίειο «ειρήνη» και τα μοναρχικά – εφορόδουλα και αντιειλωτικά επιχειρήματα και τις ενέργειες τού Νικία σχετικά με τον Κλέωνα και τη νέα* ενωτική, μπροστά στον κίνδυνο των Καρχηδονίων, εκστρατεία στη Σικελία. [*Ας σημειωθεί ότι για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος τού διχασμού των Ελλήνων τής Δύσης που επεδίωκαν οι ολιγαρχικοί, ο μεν Περικλής είχε προτείνει και πετύχει τη δημιουργία τής αποικίας των Θουρίων με έκκληση να συμμετάσχουν Έλληνες από διάφορες πόλεις (444 π.Χ. με Ηρόδοτο, Ιππόδαμο, Πρωταγόρα), οι δε Αθηναίοι είχαν εκστρατεύσει προς βοήθεια των Σικελιωτών με τους Λάχη (427 π.Χ.), Πυθόδωρο (425 π.Χ.), Φαίακα (422 π.Χ.)].

ιε) Κανένα σχόλιο για τις παραβιάσεις και αυτής της Νικίειας «ειρήνης» από τους εφόρους.

ις) Κανένα σχόλιο για την παραίτηση τού φιλολάκωνα Νικία «υπέρ» τού Κλέωνα πριν από την εκστρατεία κατά των εφοροσταλμένων Σπαρτιατών στη Σφακτηρία…

ιζ) Κανένα σχόλιο για τον Κορίνθιο και τους εφοροσταλμένους Σπαρτιάτες πρέσβεις-υποτελείς στα Σούσα (430, 425 π.Χ.).

ιη) Παρουσιάζει τον τολμηρό Κλέωνα δειλό (Ε,7) για να τονίσει τον δόλιο Βρασίδα και την υστεροφημία τού Νικία.

ιθ) Αποσιωπά το ενδιαφέρον των εμπολέμων, πριν αρχίσει μάλιστα ο πόλεμος και για εντελώς διαφορετικούς λόγους σχετικά με τη Σικελία. Ψεύδεται για το χαρακτήρα τής ενωτικής-δημοκρατικής εκστρατείας των Αθηναίων κατά των Καρχηδονίων (Αρ. Ιππείς) σαν δήθεν …τυχοδιωκτικής.

κ) Αποσιωπά ότι οι μοναρχικοί συνήθιζαν προδοσίες όταν απουσίαζε ο στόλος, που το πλήρωμά του αποτελούταν κυρίως από δημοκρατικούς θήτες. Μήπως έτσι δεν είχε συμβεί από τους «εκλεκτούς» μοναρχικούς και στις περιπτώσεις επιθέσεων κατά τού Θεμιστοκλή, του Πρωταγόρα, του Αναξαγόρα, του Φειδία, του Δάμωνα;

Είναι καιρός πια μετά από 2.300 χρόνια, με τις συλλογικές αποφάσεις και τα δημοκρατικά εργαλεία, το ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο, την κλήρωση για τους μη προβλέψιμους-μη διαπλεκόμενους συντονιστές και την κλεψύδρα να βοηθήσουμε ενωμένοι τον απεγκλωβισμό τής ανθρωπότητας για να θεραπευθεί οριστικά η ανασφάλεια για το μέλλον, που θολώνει την κρίση, και με αυτοπεποίθηση να χαρούμε όλοι ξανά τις πάντα εφικτές ευεργεσίες που η πραγματική Δημοκρατία προσφέρει γενναιόδωρα στην ανθρωπότητα, όπως έκανε με το αλφάβητο για ενημέρωση πριν από την Εκκλησία τού Δήμου˙ να μερικές από αυτές: διάλογος, εναλλασσόμενα κληρωτά όργανα, ανακλητοί εντολοδόχοι και άμιλλα χωρίς αγωνιώδεις ανταγωνισμούς – εξαρτησιογόνα – εγκληματικότητα και σωματοφυλακές, αλλά απλή ζωή με αισιοδοξία, μακροβιότητα, γιορτές, θέατρο, αυτάρκεια με ατοξικές πολυκαλλιέργειες, φυσική διατροφή και σε ανθρώπινα χωριά ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ.

«Όταν όλοι οι πολίτες αλληλοϋποστηριζόμαστε ευημερούμε, ενώ αν ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του, τότε καταστρεφόμαστε», (Περικλής, Θουκ. Β,60).

«Ο χρόνος φέρνει στο φως την αλήθεια», Μένανδρος.

ΒΙΒΛΙΟ Β’ , 67. Σύλληψη αρχομανών πρέσβεων που πήγαιναν στην Περσία στην αρχή του πολέμου – σημ. ακολούθησαν άλλες 10 φορές, ώσπου, με τα 5.000 τάλαντα που πήραν από τους Πέρσες (Ισοκράτη, Περί Ειρήνης), να φτιάξουν στόλο για τη διάλυση της Ελλάδας που πέτυχαν….
Προς το τέλος του καλοκαιριού, ο Κορίνθιος Αριστέας, οι πρέσβεις των Λακεδαιμονίων Ανήριστος, Νικόλαος και Πρατόδαμος, ο Τεγεάτης Τιμαγόρας και ο Αργείος Πόλλις, ο τελευταίος αυτός χωρίς καμία επίσημη εντολή, πήγαιναν δια ξηράς στην Ασία, για να προσπαθήσουν να πείσουν τον Πέρση βασιλιά να συνδράμει τους Πελοποννήσιους [οι περισσότεροι Πελοποννήσιοι ήταν πάντα κατά των επεκτατικών ειλωτόφονων εφόρων, που ξεκίνησαν κι αυτόν τον πόλεμο, άρα τους αδικεί ο δόλος του πολυδιαφημισμένου και διχαστικού συκοφάντη Θουκυδίδη…] , όχι μόνο χρηματικά, αλλά και με άμεση συμμετοχή στον πόλεμο.
Κατά την πορεία τους, πέρασαν πρώτα από το Σιτάλκη, γιό του Τήρεω, στη Θράκη επιδιώκοντας να τον πείσουν, αν μπορέσουν, ν’ αποσπαστεί από την συμμαχία των Αθηναίων [πάλι με το γνωστό του δόλο ο Θουκυδίδης παρουσιάζει με λάθος όνομα τη Δηλιακή Πανελλήνια Δημοκρατική Συμμαχία] και να στείλει στρατό προς βοήθεια τής [μετά από πραξικόπημα των προδοτών μοναρχικών… Αλήθεια μήπως οι σημερινοί υποστηρικτές του προπαγανδίζουν έτσι τη διάλυση κάθε φιλειρηνικού κράτους; ] Ποτείδαιας, την οποία εξακολουθούσε να πολιορκεί Αθηναϊκός στρατός, και συγχρόνως, συμφώνα με το σχέδιό τους, να διαπλεύσουν με την βοήθειά του τον Ελλήσποντο και να πάνε στον Φαρνάκη, γιό του Φαρνάβαζου, ο οποίος ήταν βέβαιοι ότι θα τους έδινε τα μέσα να μεταβούν προς το βασιλιά του.
Αλλά οι πρέσβεις των Αθηναίων, Λέαρχος, γιός του Καλλίμαχου, και Αμεινιάδης, γιός του Φιλήμονα, οι οποίοι έτυχε να βρίσκονται τότε στην αυλή του Σιτάλκη, παρακίνησαν τον γιό του Σάδοκο, ο οποίος είχε γίνει Αθηναίος πολίτης, να παραδώσει σ’ αυτούς τους εν λόγω άνδρες, για να μην πάνε στον βασιλιά και βλάψουν, όσον εξαρτιόταν από αυτούς, τη θετή του πατρίδα. Ο Σάδοκος πείστηκε, και με το απόσπασμα, που έστειλε για να συνοδεύσει τον Λέαρχο και τον Αμεινιάδη, ενώ αυτοί πηγαιναν μέσω Θράκης προς το πλοίο, με το οποίο επρόκειτο να περάσουν τον Ελλήσποντο, τους συνέλαβε πριν επιβιβαστούν. Το απόσπασμα είχε διαταγή να τους παραδώσει στον Λέαρχο και τον Αμεινιάδη, τους Αθηναίους πρέσβεις, οι οποίοι τους παρέλαβαν και τους μετέφεραν στην Αθήνα.
Επειδή όμως, μετά την εκεί άφιξή τους, οι Αθηναίοι φοβήθηκαν μήπως διαφύγει ο Αριστέας, προξενήσει δε πάλι σ’ αυτούς νέες ζημιές, καθόσον προφανώς και προηγουμένως υπήρξε ο κυριότερος αίτιος των περιπλοκών [δόλια ονομασία των πραξικοπημάτων…] της Ποτειδαίας και της Χαλκιδικής, τους θανάτωσαν όλους αυθημερόν χωρίς δίκη, μολονότι εζήτησαν ν’ απολογηθούν, και τους έριξαν σε βάραθρο, κρίνοντας δίκαιον να μεταχειριστούν ως αντίποινα τα ίδια μέσα, τα οποία οι Λακεδαιμόνιοι πρώτοι έκαναν χρήση, σκοτώνοντας και ρίχνοντας σε βάραθρο τους εμπόρους των Αθηναίων και των συμμάχων τους, τους οποίους συνέλαβαν σε εμπορικά πλοία, που έπλεαν κοντά στις ακτές της Πελοποννήσου. Γιατί, κατά τις αρχές του πολέμου, οι Λακεδαιμόνιοι θανάτωναν ως εχθρούς όλους ανεξαιρέτως όσους συλλάμβαναν στη θάλασσα, και εκείνους που μετείχαν του πολέμου ως σύμμαχοι των Αθηναίων και τους ουδέτερους ακόμα.
Έτος 16ο: 416-415 π.Χ. Πολλοστή έκκληση στους μοναρχικούς τής Μήλου να μη μηδίσουν.
Κατ’ αρχάς μεν τήρησαν ουδετερότητα [αποσιωπά ότι ήταν ιδρυτικό μέλος τής Συμμαχίας και ότι οι αρχομανείς αποστάτησαν μετά από πραξικόπημα!…] και έμειναν ήσυχοι, έπειτα όμως, πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, οι οποίοι ερήμωναν το έδαφός των, περιήλθαν σε κατάσταση απροκάλυπτου πολέμου [άρα έκαναν και βίαιες ενέργειες για τη διάλυση της Ελλάδας, που τις αποσιωπά η βεντέτα «ιστορικός» των επιθετικών του πλανήτη…].
Έτσι οι Αθηναίοι στρατηγοί, Κλεομήδης του Λυκομήδη, και Τεισίας του Τεισιμάχου, στρατοπέδευσαν στο εδάφός τους με τη [μικρή, καθώς είχε πάει μόνο για διαπραγματεύσεις] στρατιωτική αυτή δύναμη. Αλλά πριν αρχίσουν την ερήμωσή του, έστειλαν για διαπραγμάτευση πρέσβεις, τους οποίους οι Μήλιοι [αρχομανείς] δεν παρουσίασαν μπροστά στο λαό, αλλά τους ζήτησαν να εκθέσουν το σκοπό της έλευσής τους προς τις αρχές και το κυβερνητικό συμβούλιο [δηλαδή τους τυράννους].
[Οι απεσταλμένοι τής Δημοκρατικής Συμμαχίας – η οποία κατά τον μισόδημο Αριστοφάνη («Σφήκες», 707) μέσα στον μεγάλο αντιδημοκρατικό πόλεμο έφτασε τα 1.000 μέλη, πολλά μάλιστα δωρικά φιλειρηνικά! – απαντούν στο ψευτοεπιχείρημα των τυράννων ότι αφού μισούν τη Συμμαχία θα τους βοηθήσουν οι έφοροι]: «οι Λακεδαιμόνιοι, τόσο λίγο εμπιστεύονται στα ίδια τους τα μέσα, ώστε μόνο με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους. Και γι’ αυτό δεν είναι πιθανό ότι θα έρθουν στο νησί, εφόσον εμείς κυριαρχούμε στη θαλάσσα».
110. Αρχομανείς πραξικοπηματίες: «Αλλά έχουν συμμάχους, τους οποίους μπορούν να στείλουν [ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΩΝ ΜΟΧΘΗΡΩΝ ΕΙΛΩΤΟΦΟΝΩΝ ΕΦΟΡΩΝ ΕΙΧΑΝ ΗΔΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΙ ΝΑ ΣΠΕΥΣΟΥΝ ΜΕ ΚΑΡΑΒΙΑ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΕΣ; – Α’ 116]. Το Κρητικόν πέλαγος, εξ άλλου, είναι πλατύ.
Ο αποκλεισμός έγινε ήδη στενότερος και συγχρόνως μερικοί από αυτούς [αντί: εξ ονόματος όλων] των [δημοκρατικών] πολιτών ήλθαν σε μυστικές συνεννοήσεις με τους Αθηναίους.

4.

1. Η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ !
2. Συμφιλιωτικό ελβετικό σύστημα αποφάσεων και ΕΝΙΑΙΟΥ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ

1. Η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ !
(Περίληψη εκτεταμένης έρευνας των καθηγητών τού πανεπιστημίου τής Ζυρίχης Μπρούνο Φρέϊ και Αλόϊς Στούτσερ, που δημοσιεύτηκε στην Οικονομική Εφημερίδα (Economic Journal) τον Οκτώβριο του 2000 – Dr. Bruno Frey and Dr. Alois Stutzer, «Happiness, Economy and Institutions»)

Μελέτες για το τι κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους έχουν διαπιστώσει ότι η απασχόληση και ο χαμηλός πληθωρισμός είναι δύο βασικοί παράγοντες, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει καμία έρευνα για την επίδραση της άμεσης δημοκρατίας. Στην πρώτη συστηματική εμπειρική ανάλυση της επίδρασης των διαφορετικών πολιτικών συστημάτων στην ευτυχία (από την εποχή τού κατασυκοφαντημένου και αιματοκυλισμένου, από τους αρχομανείς ολιγαρχικούς δουλεμπόρους, Χρυσού Αιώνα των Μεσογειοευξείνιων δημοκρατιών, και του διακριτικά δημοκρατικού-αντιαυταρχικού Αριστοτέλη και των γι΄ αυτό το λόγο κατεστραμμένων «Πολιτειών» του, σ.τ.μ.), οι καθηγητές Φρέϊ και Στούτσερ δείχνουν ότι όσο πιο εκτενή είναι τα πολιτικά δικαιώματα συμμετοχής των πολιτών, τόσο πιο ικανοποιημένοι είναι με τις ζωές τους. Η έρευνά τους χρησιμοποιεί τα στοιχεία από 6.000 κατοίκους τής Ελβετίας για να δείξει ότι οι άνθρωποι είναι ευτυχέστεροι όσο μεγαλύτερο είναι το τοπικό επίπεδο δημοκρατίας. Και είναι ακόμα περισσότερο σημαντική γι΄ αυτούς η άμεση συμμετοχή στη δημοκρατική διαδικασία απ΄ ό,τι η έκβαση της διαδικασίας.
Επειδή οι συνταγματικές ρυθμίσεις είναι αρκετά σταθερές κατά τη διάρκεια του χρόνου, οι αναλύσεις τής επίδρασης των πολιτικών θεσμών στην ευτυχία μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα. Το πρόβλημα είναι ότι πολυάριθμοι άλλοι παράγοντες ποικίλλουν και είναι δύσκολο να απομονωθεί μόνo η επίδραση των πολιτικών συστημάτων. Οι ερευνητές υπερνικούν αυτό το πρόβλημα μέσω μιας διαπεριφερειακής σύγκρισης που χρησιμοποιεί τα στοιχεία ερευνών από τις 26 διαφορετικές περιοχές τής Ελβετίας. Λόγω της ομοσπονδιακής δομής τής Ελβετίας, οι πολίτες ελέγχουν σημαντικούς τομείς τής λήψης αποφάσεων (π.χ. μεταβαλλόμενοι κρατικοί νόμοι, δημοψηφίσματα για να αποτρέψουν νέες δαπάνες, κλπ), με βαθμό ελέγχου που ποικίλλει πολύ μεταξύ των περιοχών. Σε μερικές, οι πολίτες έχουν πολλές ευκαιρίες άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής μέσω των δημοψηφισμάτων και των πρωτοβουλιών ενώ σε άλλες αυτές οι δυνατότητες είναι σοβαρά περιορισμένες.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε μεταξύ του 1992 και 1994. Ο βαθμός ευτυχίας που αποδίδεται σε αυτούς τους ανθρώπους είναι βασισμένος στις απαντήσεις τους στην ακόλουθη ερώτηση: Πόσο ικανοποιημένοι είστε με τη ζωή σας συνολικά αυτές τις μέρες; Οι ερωτώμενοι μπορούσαν να επιλέξουν από μια κλίμακα 10 σημείων των προκαθορισμένων απαντήσεων που κυμαίνονταν από το «εντελώς ικανοποιημένος» ως το «απολύτως δυσαρεστημένος». Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, οι απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις αντιστοιχούν στις πραγματικές εκδηλώσεις τής προσωπικής ευημερίας όπως το συχνό χαμόγελο και οι επιτυχείς κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.
Οι απαντήσεις σ΄ αυτές τις ερωτήσεις συγκρίνονται προς τα οικονομικά και δημογραφικά στοιχεία και το βαθμό πιθανής άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής. Όπως δείχνουν και άλλες μελέτες, η επίδραση που έχει ένα υψηλό εισόδημα στην ευτυχία είναι σχετικά μικρή και στατιστικά αδύναμη.
Αλλά η επίδραση που η άμεση δημοκρατική συμμετοχή έχει στην ευτυχία είναι μεγάλη. Παραδείγματος χάριν, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ευτυχία ενός πολίτη που κινείται από τη Γενεύη (την περιοχή με τις χαμηλότερες δυνατότητες συμμετοχής) προς το έδαφος της Βασιλείας (την περιοχή με τις υψηλότερες δυνατότητες συμμετοχής) αυξάνεται αρκετά.
Οι καθηγητές Φρέϊ και Στούτσερ επισημαίνουν ότι «η ευτυχία εξαρτάται κυρίως από το πόσο καλά είναι αναπτυγμένη η δημοκρατία. Το κύριο εύρημα της μελέτης καθιερώνει την πολιτική συμμετοχή ως σημαντικό καθοριστικό παράγοντα της ευημερίας των πολιτών».
Υπάρχουν δύο πιθανοί λόγοι για τους οποίους ένας υψηλότερος βαθμός άμεσης δημοκρατίας μπορεί να αυξήσει την αίσθηση της ευημερίας στους ανθρώπους. Κατ’ αρχάς, λόγω του πιό ενεργού ρόλου των πολιτών, οι πολιτικοί επιτηρούνται καλύτερα και ελέγχονται, και οι κυβερνητικές αποφάσεις είναι στη συνέχεια πιό κοντά στις επιθυμίες των ανθρώπων. Δεύτερον, οι θεσμοί τής άμεσης δημοκρατίας επεκτείνουν τις ευκαιρίες τους να αναμιχθούν στην πολιτική διαδικασία. Τα πειραματικά στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι εκτιμούν αυτή τη διαδικασία πέρα από την έκβασή της.
Για να ανακαλύψουν ποιος από τους δύο λόγους φέρνει την ευτυχία με την άμεση δημοκρατία, οι ερευνητές σημειώνουν ότι η πολιτική συμμετοχή στα δημοψηφίσματα είναι περιορισμένη στους Ελβετούς υπηκόους και επομένως κυρίως αυτοί μπορούν να συγκεντρώσουν τα οφέλη από την επίδραση της συμμετοχής. Οι αλλοδαποί δεν έχουν άμεση πολιτική συμμετοχή αλλά δεν μπορούν να αποκλειστούν από τα ευνοϊκά αποτελέσματα της άμεσης δημοκρατίας.
Μια άμεση σύγκριση του αντίκτυπου της άμεσης δημοκρατίας στους αλλοδαπούς και τους πολίτες, αφότου έχουν αφαιρεθεί άλλοι παράγοντες, δείχνει ότι τα οφέλη για τους πολίτες είναι περίπου τρεις φορές μεγαλύτερα από τα οφέλη για τους αλλοδαπούς. Αυτό δείχνει ότι περίπου τα δύο τρίτα από τα οφέλη της άμεσης δημοκρατίας προκύπτουν από την ανάμειξη απλά στην πολιτική λήψη αποφάσεων. Οι Φρέϊ και Στούτσερ καταλήγουν ότι πραγματικά,
«Η άμεση δημοκρατία πρέπει να προτιμάται όχι μόνο επειδή αναγκάζει τους πολιτικούς να ακολουθούν τις επιθυμίες των πολιτών, αλλά και επειδή οι άνθρωποι ευεργετούνται από την άμεση συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία.»

Κι αφού σε όλες τις ειρηνικές κοινωνίες, όπως βρήκε ο Κέλι,

«Οι πόλεμοι [δηλ. οι οργανωμένες επιθέσεις ορισμένων θολωμένων λόγω συσσώρευσης εντάσεων μετά την εμφάνιση του ανεξέλεγκτου υπερπληθυσμού, στμ] άρχισαν πριν από 10.000 χρόνια.
Το δήθεν «εφιαλτικό παρελθόν», όπου ο Χομπς θεωρούσε ότι οι άνθρωποι ζούσαν με συνεχή φόβο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ. Οι αφοβικές, μη ιεραρχικές [αντιαυταρχικές] κοινωνίες δείχνουν μια έντονη τάση για επίλυση των συγκρούσεων.
«Δίνουν μεγάλη έμφαση στην εγκαθίδρυση συνεργατικής, κοινοτικής ηθικής, γενναιοδωρίας και καλής θέλησης. Γίνονται συνεχείς προσπάθειες για τη διατήρηση σχέσεων «θετικής» ειρήνης [όχι απλά μεσοδιαστημάτων σε εχθροπραξίες] με τις γειτονικές ομάδες και με συνδυασμό επαρκούς ξεκούρασης, γάμων και συγγενικών σχέσεων, υιοθεσιών, επισκέψεων, ανταλλαγής δώρων και γιορτινών συναντήσεων με τραγούδια και χορούς. Έτσι προκύπτουν ειρηνοποιοί θεσμοί. Η πρωταρχική προδιάθεση των ανθρώπων για ειρήνη προμηνύει το μέλλον μας».
Raymond Kelly, Prof. at the University of Michigan, http://www.press.umich.edu/titleDetailDesc.do?id=11589

Καθόλου «σκοτεινός», λοιπόν, ο Ηράκλειτος˙ μάλλον πολύ διαφωτιστικός, γι΄αυτό λογοκριμένος:
«πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους», και σε απόδοση ταιριαστή στα σημερινά: «(ο εθισμός στο φόβο και τον εκφοβισμό=πτοείν, από το οποίο ξεκινά –όπως εννοούσαν αρχικά, ο επιθετικός πτόλεμος>) πόλεμος είναι η αιτία και ο κυρίαρχος των παρακάτω: άλλους έκανε να παριστάνουν τους θεούς, άλλους ανέδειξε ανθρώπινους, άλλους έκανε υποτακτικούς, άλλους άφοβους».

«Ευτυχισμένοι οι θαρραλέοι ! «

Εκπαιδεύστε τα παιδιά στην υπαίθρια ζωή
και τη συμφιλιωτική Αυτάρκεια !


2. Συμφιλιωτικό ελβετικό σύστημα αποφάσεων και ΕΝΙΑΙΟΥ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ


http://www.bk.admin.ch/themen/pore/index.html?lang=en
Federal Act on Political Rights of 17th December 1976

Παράλληλα με τα συχνά δημοψηφίσματα, το ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΙΚΟ εκλογικό σύστημα της Ελβετικής Συνομοσπονδίας δίνει την ευκαιρία στους πολίτες (όχι υπηκόους των φοβικών βολευτικών ή μη δικτατοριών που αυτοκαταστρέφονται εκφοβίζοντας) να διαμορφώνουν το ψηφοδέλτιο επιλέγοντας πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους. Ορισμένοι από άγνοια και άλλοι από δόλο αποκαλούν το ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο παραπλανητικά «πλειοψηφικό», για να μας εμποδίσουν να το συ-ζητάμε. Όσοι εκλέγονται από ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο και όχι με κομματικές υποσχέσεις, είναι υποχρεωμένοι να ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ αλτρουϊστικά, αλλιώς προκαλούν την απομάκρυνσή τους λόγω εγωμανίας.

(Στον ελλαδικό χώρο το εφάρμοσαν, όπως γίνεται σε ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ συλλόγους, ΣΕ 28 ΔΗΜΟΥΣ ΤΟ 2006!* : Μπορεί να γίνει, ώσπου να αλλάξουμε το νόμο, όταν  για να συναποφασίσουμε ποιο θα είναι το ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο στο δήμο μας, βάλουμε σε άτυπες προκριματικές εκλογές ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ με τα ονόματα όσων θέλουν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφιζουμε ο καθένας όσους έχει δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.
Και όσους βγουν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους βάζουμε στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, για να αποτελέσουν το δημοτικό συμβούλιο που θέλει ο λαός και όχι οι γραφειοκράτες)
.

Έτσι ούτε διαπλοκή ούτε προεκλογικά παραληρήματα και σπατάλες ούτε κομματικοί ανταγωνισμοί και διχόνοια βασανίζουν τους αμεσοδημοκράτες Ελβετούς. Κι αν εκείνους τους προστατεύει το υψόμετρο και διεθνείς συμφωνίες μη επέμβασης, γιατί να μην αγωνιστεί ο καθένας και η καθεμιά για το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα να ελέγχουμε τους νόμους μας και τους εντολοδόχους μας πάντα και παντού; ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ πρότεινε ο Ρήγας, το ίδιο προέβλεπαν τα αποσιωπημένα 3 πρώτα ελληνικά Συντάγματα και κάποτε πρέπει να μοιραστούμε με τις νέες γενιές αυτή τη γνώση και συμφιλιωτική προοπτική, πόσο μάλλον που ωφελεί και αυτούς τους ανασφαλείς που την εχθρεύονται !

** Κυκλάδες – Ανάφης, Άνω Σύρου, Δονούσης, Ηράκλειας, Κορθίου, Ποσειδωνίας
Αν. Αττική – Συκαμίνου
Γρεβενά – Αβδέλλας
Δωδεκανησου – Αστυπάλαιας, Λειψών
Ηρακλείου – Θραψανού, Ρούβα, Παλιανής
Ιωαννίνων – Βαθυπέδου
Λακωνίας – Ασωπού, Γερόνθρων, Καρυών
Λάρισας – Καρυάς
Λασιθίου – Νεάπολης, Οροπεδίου Λασιθίου, Βραχασίου
Λευκάδας – Καστού
Ρεθύμνης – Αρκαδίου, Κουρητών, Νικηφόρου Φωκά
Σερρών – Άνω Βροντούς
Χανίων – Γαύδου, Κρυονερίδας

Πρόσφατα και το ευρωκοινοβούλιο πήρε απόφαση να προωθήσει τo συμφιλιωτικό ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ!
http://www.europa.eu/scadplus/glossary/ep_electoral_procedure_el.htm
«Ευτυχισμένοι οι θαρραλέοι ! «

ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ –
ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΟΒΙΖΟΥΜΕ !

http://www.youtube.com/v/zvF1ha-M40U 5os
http://www.youtube.com/watch?v=NaXxwSUXMOw E
http://www.youtube.com/watch?v=G5mLJn9gXmU

5. ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΕΣ Κληρωτές ομάδες και κληρωτές αλλαγές από ομάδα σε ομάδα

Η δημιουργία ομάδων και οι συχνές αλλαγές παικτών ανάμεσα στις ομάδες στα παιχνίδια (που πρέπει να πάψουν να είναι ρωμαϊκές μονομαχίες βίας, μίσους, φανατισμού μέσα και έξω από τις άχρηστες αρένες), καλύτερα να γίνεται με κλήρωση. Δηλαδή μετά από κάθε ημίχρονο ή διάλειμμα να αλλάζουν μεταξύ τους θέση δυο παίκτες που θα βγαίνουν με κλήρωση, ένας από κάθε ομάδα. Άλλωστε τα ίδια τα παιδιά χρησιμο-ποιούν από πανάρχαια παράδοση την κλήρωση και στα λαχνίσματα των παιχνιδιών. Βλ. Ιλιάδα Ο 190, Πλάτ. Νόμ. 759, Ξεν. Αθ., Ι 2, Αριστ. Πολ.1294β, Λεξ. Δημητράκου σ. 3941-3, Λουκάτος Δ., «ρίξαν το λαχνίν κι έπεσεν ο κλήρος»: σε δημοτικά τραγούδια.
Όσο και να φαίνεται δευτερεύον, επειδή, εκτός από το σταδιακό εθισμό στο χαζοκούτι και τα ξενύχτια, οι τύραννοι αναπαράγουν την καταστροφικότητά τους εθίζοντας τα παιδιά στον ανταγωνισμό, σε βάρος της αλληλοβοήθειας. Τι πιο απλό να τα απεξαρτήσουμε με την έμπνευση που είχε ο Πελέ στην τελευταία του συμμετοχή σε αρένα: στο πρώτο ημίχρονο έπαιξε με τη μια ομάδα και στο δεύτερο με την άλλη, πράγμα που καθιστά άχρηστο το «σκορ», τα χτυπήματα, τη χρήση διαιτητή, λαδωμάτων, βρισιών κοκ. Τα παιδιά θα το διασκεδάσουν περισσότερο αν φτιάχνουν τις ομάδες τους με κλήρωση (το πανάρχαιο λάχνισμα) και ακόμα κάθε 5 λεπτά (με αφορμή ένα κόρνερ π.χ.) αλλάζουν 2 παίκτες φανέλες, μετά άλλοι 2 που δεν είχαν αλλάξει κοκ.
Σκεφτείτε για λίγο ένα διασκεδαστικότατο τουρνουά κληρωτών ομάδων και αλλαγών! Το έχουμε βιώσει και ήταν μια μέρα γεμάτη γέλια και χαρές για όλους!


Οι στίχοι στο τέλος τής σελίδας


30.000 ξενύχτηδες κάηκαν μοιρολατρικά μέρα –μεσημέρι, ενώ ελάχιστοι είχαν φύγει πριν όταν άρχισαν οι σεισμοί από την ανερχόμενη λάβα, ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ από αυτοκράτορα και ιερατείο… Μήπως έτσι σβήσουν και οι σημερινές αρένες τής παγκόσμιας Πομπηίας, πριν ξαναγεννηθούν οι ειρηνικές συνομοσπονδίες από αυτάρκη χωριά;

Στη φιλία λέμε ΝΑΙ, και στην περιπέτεια ΝΑΙ !
Στο κολύμπι λέμε ΝΑΙ, στην ξεκούρασή μας ΝΑΙ !
Στα τραγούδια λέμε ΝΑΙ, και στο γέλιο λέμε ΝΑΙ !
ΟΧΙ στις Πομπηίες, ΟΧΙ και στα ξενύχτια τους !
ΟΧΙ και στις αρένες, τις καταστροφικές…

Στην αγάπη λέμε ΝΑΙ, στους χορούς και πάλι ΝΑΙ !
Στους εντάξει λέμε ΝΑΙ, και στο θάρρος λέμε ΝΑΙ !
Στα όνειρά μας λέμε ΝΑΙ, και στο κέφι λέμε ΝΑΙ !
ΟΧΙ, παιδιά, στο φόβο, ΟΧΙ στην εξουθένωση !
ΟΧΙ στις εξαρτήσεις, μανίες, κολλήματα…

Στη βοήθεια λέμε ΝΑΙ, και στα δώρα λέμε ΝΑΙ !
Στις εκπλήξεις λέμε ΝΑΙ, και διακοπές συχνές !
Στο νανούρισμα ΝΑΙ, ΝΑΙ, νωρίς ξύπνημα ΝΑΙ, ΝΑΙ !
ΟΧΙ στους μονομάχους, ΟΧΙ επιθετικότητα !
Άμυνα στη μανία οι παρέες οι γελαστές !
Αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά,
και θα ‘μαι χάλια παρά πολύ επικίνδυνα…
Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς,
τη μέρα από την αρχή χαρά θα δίνω στη Γη !


Τώρα που ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ το ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, να αντιμετωπίσουμε την κατευθυνόμενη πομπηιακή κατάρρευση

Εγωισμός, εγωπάθεια, εγωμανία, φιλαυτία, ατομισμός, υπεροψία, αλαζονεία: το να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του «ανώτερο, «εκλεκτό», σημαντικότερο από το ταλαιπωρημένο από άλλους εγωιστές κοινωνικό σύνολο στο οποίο οφείλει την ύπαρξη, τη συντήρηση και την προστασία για να μπορεί να το περιφρονεί.

Αιτία συνηθέστερη αυτής της βαριάς αλλά όχι ανίατης εξουθενωτικής αρρώστιας, που ξεκινά από νεύρωση και καταλήγει κάποτε σε παρανοϊκή ψύχωση, είναι δυσβάστακτη εμβρυοσύνη (εγκυμοσύνη) ή ανεπαρκής στοργή κατά τη βρεφική ηλικία. Το βρέφος αισθάνεται εχθρικό τον κόσμο γύρω του και γενικεύει τις εχθρικές αντιδράσεις του προς όλους.
Άλλες αιτίες μπορεί να σταθούν οι αλλοιώσεις τού συντονιστικού (νευρικού) συστήματος από φάρμακα, άστατη διατροφή, εξαρτησιογόνα (π.χ. όλα τα είδη ζάχαρης, οινοπνευματώδη, τσιγάρο, καφεΐνη κλπ) και η φθορά του με την πάροδο του χρόνου.
Αυτό το ενεργοβόρο φαινόμενο έχει ενταθεί τις τελευταίες 10.000 χρόνια, όταν η ειρηνική ζωή των προϊστορικών ανθρώπων, στην οποία, όπως αποδείχνουν οι δεκάδων χιλιάδων ετών βραχογραφίες, απουσιάζουν παντελώς σκηνές πολέμου ή κανιβαλισμού, όπως και ανάλογα (με τα σημερινά…) ευρήματα και το καθεστώς ισοτιμίας και αλληλεγγύης που μπορούμε να αποκαλούμε πρωτοδημοκρατία, άρχισε να υπονομεύεται από τη μόνιμη εγκατάσταση και σμίκρυνση του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, από το οποίο αντλεί στοργή ένα βρέφος. Αυτή η ατυχία οδήγησε ορισμένους άστοργα μεγαλωμένους, βίαιους αρχομανείς σε πολέμους και στην απαίτηση να αναγνωριστούν ως «ανώτεροι» τύραννοι με σκλάβους, με αποτέλεσμα σταδιακά και με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις να επικρατούν δυστυχώς καθεστώτα φόβου και υποταγής.

Τελικά έτσι φτάσαμε στη σημερινή άκρως επικίνδυνη για όλη την ανθρωπότητα και τον πλανήτη ακόμα κατάσταση του εξοντωτικού ανταγωνισμού, των πυρηνικών όπλων και αντιδραστήρων, του κατευθυνόμενου υπερπληθυσμού, των μεταλλαγμένων, του καταναλωτισμού, της μόλυνσης, των εξαρτησιογόνων, της εγκληματικότητας και της μοιρολατρείας… Κι από κοντά να παρουσιάζεται από τους διάφορους «εκλεκτούς» σα «φυσικό» φαινόμενο ο αδιέξοδος παραλογισμός τού «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και να αποσιωπούνται οι δοκιμασμένες συλλογικές λύσεις για την αρμονική συνύπαρξη και ευημερία που κατορθώνουν ανέκαθεν οι λαοί που έχουν προτεραιότητα την αλληλοβοήθεια (πραγματικά δημοκρατικές συλλογικές αποφάσεις – εκλογές με ενιαία λίστα, χωρίς προεκλογικές σπατάλες, διχόνοια και λαμόγια, και εξάμηνη/μονοετής θητεία για μη διαπλεκόμενα συντονιστικά, ταμιακά, πειθαρχικά όργανα σε συλλόγους, σχολεία, δήμους, υπηρεσίες – θεσμοί και γιορτές αλληλεγγύης).

Διάγνωση: ο εγωιστής / η εγωίστρια, είτε αρχομανής είτε δουλοπρεπής, έχει φανερή όψη και συμπεριφορά αλαζονική ή δουλική αντίστοιχα, αγωνιώδη και άγονη, χρησιμοποιεί συχνά το «εγώ» βγαίνοντας και από το θέμα τής συζήτησης περιαυτολογώντας και φλυαρώντας, προσκολλάται σπαταλώντας ενέργεια και χρόνο σε συνήθειες και αντικείμενα, θυμώνει όταν τον αποκαλούν με την αρρώστια του, θέλει να μιλά τελευταίος και δε ζητά ποτέ συγγνώμη. Γενικά, αν και καταλαβαίνει ότι έχει προβληματική συμπεριφορά, σπάνια προσπαθεί να τη βελτιώσει, αφού, από ανασφάλεια, δεν την αναγνωρίζει δημόσια…

Θεραπεία: είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα, γιατί απαιτεί από τους ανθρώπους που περιβάλλουν τον εγωιστή μια μακροχρόνια και σταθερά στοργική όσο και αυστηρή, όταν χρειάζεται, αντιμετώπιση και ακόμα να του δείχνουν συνεχώς τη διαφορά εγωισμού και ανθρωπιάς. Επίσης πρέπει να διορθωθούν σταδιακά τυχόν λάθη στη διατροφή (ταχυφαγία, λαιμαργία, εξαρτησιογόνα, φάρμακα…) για ευεργετική αποτοξίνωση, και να εμπλέκεται ο εγωιστής σε συλλογικές δημιουργίες (κατασκευές, ταξίδια, γλέντια κλπ), όπου θα βιώνει σιγά-σιγά την αλήθεια των εκφράσεων:

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ !
Εκπαιδεύστε τα παιδιά στην υπαίθρια ζωή
και τη συμφιλιωτική Αυτάρκεια !

Η μοναρχική προπαγάνδα από την εποχή της πολυδιαφημισμένης νατοϊκής βεντέτας, του ΛΙΠΟΤΑΚΤΗ στρατηγού (!) Θουκυδίδη, συνεχίζεται:
Οι καταδίκες εγωμανών γίνονταν από την ΑΜΥΝΟΜΕΝΗ πλειονότητα, βλ. Πυθαγόρα (υποκινητή πραξικοπήματος στον Κρότωνα), Μιλτιάδη (έχασε από αλαζονεία Μαραθωνομάχους στη Νάξο…), Αριστείδη (επί 8 χρόνια με τους ομοίους του ΕΜΠΟΔΙΖΑΝ να γίνει ο στόλος που έσωσε και τους ίδιους στη Σαλαμίνα…), του αρχιδιεφθαρμένου Σωκράτη (βεντέτας όλων των ανώμαλων χαζόπουλων), Αριστοφάνη (μεγάλου συκοφάντη των ηρώων χάρη στους οποίους παρασιτούσε, και υποκινητή πραξικοπημάτων, π.χ. “Ιππείς”). Δε σας κάνει εντύπωση που αυτούς ακριβώς προβάλουν οι μισέλληνες και παραληρούν περί δήθεν “εμφύλιων γονιδίων” για να προκαλούν διχασμό;

Δημοκρατικοί όπως ο Θεμοστοκλής, ο Αναξαγόρας, η Ασπασία δικάστηκαν από την μοναρχική μειοψηφία, όταν έλειπε η δημοκρατική πλειοψηφία των κωπηλατών οπλιτών σε αντιπερσικές-αντιφοινικικές περιπολίες από Εύξεινο ως Στήλες Ηρακλέους, για να μπορούν να συνωμοτούν οι δειλοί.

Κι αν κάποιος αναρωτηθεί γιατί οι γενοκτονημένοι (σε Αιγός Ποταμούς, Αθήνα, Χαιρώνεια…) δημοκρατικοί δεν ανακαλούσαν τους άδικα διωκόμενους (όπως έκαναν για τον Αλκιβιάδη στην αντικαρχηδονιακή εκστρατεία δια Σικελίας και αργότερα στη Σάμο, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε με τη συνεργασία εφόρων-σωκρατικών-σατραπών), ας σκεφτούν ότι τότε οι δημοκρατικοί δε γνώριζαν ότι οι σωκρατικοί και οι έφοροι θα έφταναν να σφάζουν αδέρφια τους με 5.000 τάλαντα περσικά λεφτά και καράβια (βλ. Ισοκράτη Περί ειρήνης), γι΄αυτό τους άφηναν να εκτονώσουν το μίσος τους, μπας και συνέρθουν. Σήμερα βλέπουμε ως πού φτάνει το μίσος των τωρινών αντιδημοκρατικών και κόβουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται…

Φτάνουν ακόμα να αποσιωπούν ότι οι δημοκρατικοί Αθηναίοι ετοιμάζονταν με την Ασπασία να ξαναφέρουν τις γυναίκες στην Εκκλησία από όπου τις είχε διώξει ο Κέκροπας (όπως έκαναν και με τις ΕΠΤΑ (7) πολιτογραφήσεις υπαλλήλων-”δούλων” των πλουσίων – βλ. Αριστοτέλη, Αθηναίων Πολιτεία), αλλά, το μίσος εφόρων-σωκρατικών-σατραπών, δεν τους το επέτρεψε.και τους τρέφουμε.

Ο μεν Πλάτωνας ΩΡΙΜΑΖΟΝΤΑΣ παραδέχτηκε στην 7η Επιστολή του αποκρούοντας τους μοναρχικούς των Συρακουσών ότι «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ», ο δε διακριτικά δημοκρατικός Αριστοτέλης που αποθεώνει την άμεση δημοκρατία των Σαλαμινομάχων, τόσο στα Πολιτικά του όσο και στην Αθηναίων Πολιτεία, όχι μόνο δεν έγινε προδότης της δημοκρατικής πλειονότητας των Ελλήνων, αλλά πέθανε από τον καημό του αμέσως μόλις έμαθε την ήττα των δημοκρατικών στην Κραννώνα, το τέλος των υπονομευμένων ΧΡΥΣΩΝ ΑΙΩΝΩΝ του ΘΑΡΡΟΥΣ,που έκτοτε συκοφαντούνται με ποικιλία αντιδημοκρατικών δογμάτων…

Ο χίπης Διογένης, ως γνωστόν, δεν αντιστάθηκε δραστήρια στο σκοταδισμό αυτών που μας οδήγησαν εδώ…

Να δούμε τώρα πώς θα συνέρθει η ανθρωπότητα χωρίς συμφιλιωτικό ενιαίο ψηφοδέλτιο (ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ στις αρχαίες Ολυμπιακές γιορτές τής Δημοκρατίας!) και αποκέντρωση, τις βασικές αρχές των ΧΡΥΣΩΝ ΑΙΩΝΩΝ και του 1821, το οποίο ΔΙΕΛΥΣΕ την “ιερά συμμαχία”.


Πολλοί παρασιτικοί, θέλοντας να συκοφαντήσουν τη δημοκρατική Αρχαία Ελλάδα καί να υπερασπιστούν διάφορες μορφές μοναρχίας, κατηγορούν τους αρχαίους δημοκρατικούς Σαλαμινομάχους και τα παιδιά τους, ότι τάχα κατεδίωξαν τη φιλοσοφία καί μάλιστα ανακυκλώνουν ορισμένες περιπτώσεις, προσπαθώντας να εδραιώσουν προπαγάνδα τους. Αυτές οι περιπτώσεις, για να ανατραπεί η μοναρχική προπαγάνδα δύο ολοκλήρων χιλιετιών, θα απαντηθούν διεξοδικά σε αυτήν την εργασία, εδώ.

Για να κάνουν οι αρχαίοι κλήρωση, είχαν προηγηθεί εκλογές από έναν ΕΝΙΑΙΟ κατάλογο, ώστε να κληρώσουν ανάμεσα στους ψηφισμένους ως πιο κατάλληλους:

Αριστοτέλη Αθηναίων Πολιτεία

κεφ.8: [-592: O Σόλωνας] Τις αρχές όρισε να αναδείχνονται με κλήρο από αυτούς που είχαν από πριν κριθεί (ως αναδείξιμοι), τους οποίους γι’ αυτόν τον λόγο προέκρινε (ψήφιζε από έναν κατάλογο χωρίς κόμματα) κάθε φυλή. Κάθε δε φυλή για το αξίωμα των εννέα αρχόντων ψήφιζε δέκα και από αυτούς γινόταν η κλήρωση.

Τας δ’ αρχάς εποίησε κληρωτάς εκ προκρίτων, ούς εκάστη προκρίνει των φυλών. Προύκρινεν δ΄ εις τους εννέα άρχοντας εκάστη δέκα, και τούτους εκλήρουν”.

Και για τον 5ο αιώνα (τότε αντί για τον όρο ‘ενιαίο ψηφοδέλτιο’ έλεγαν ‘εκ προκρίτων’, ΧΩΡΙΣ κόμματα, βέβαια):

κεφ. 22.3 ἔτει δὲ μετὰ ταῦτα δωδεκάτῳ νικήσαντες τὴν ἐν Μαραθῶνι μάχην…

22.5 εὐθὺς δὲ τῷ ὑστέρῳ ἔτει, ἐπὶ Τελεσίνου ἄρχοντος, ἐκυάμευσαν τοὺς ἐννέα ἄρχοντας κατὰ φυλὰς ἐκ τῶν προκριθέντων ὑπὸ τῶν δήμων πεντακοσίων. http://invenio.lib.auth.gr/record/100640?ln=el

The Athenian Constitution
By Aristotle

Part 8

The elections to the various offices Solon enacted should be by lot, out of candidates selected by each of the tribes [voted by a UNIFIED list: nowhere drew lots directly out of 3000 people]. Each tribe selected ten candidates for the nine archonships, and among these the lot was cast.

Part 22
(after the battle of Marathon) Then in the very next year, in the archonship of Telesinus, they for the first time since the tyranny elected, tribe by tribe, the nine Archons by lot out of the five hundred candidates elected [voted by a UNIFIED list] by the demes.

μον